Παναγιώτης Κουτάτζης – Η ζωή ενός πρωταθλητή Ευρώπης! Κύριο

Στη ζωή μας δεν είναι ποτέ αργά για να κάνουμε φιλίες και να γνωρίσουμε ανθρώπους με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Μάλιστα, πολλές φορές, τέτοιες φιλίες μπορεί να κρατήσουν στο χρόνο και να μας χαρίζουν συνέχεια όμορφες αναμνήσεις! Είναι κάτι απλό που όμως με την πάροδο των χρόνων το κάνουμε πιο πολύπλοκο. Μεγαλώνοντας είμαστε πιο επιφυλακτικοί στις γνωριμίες μας, συχνά διστάζουμε, άλλοτε ντρεπόμαστε και νιώθουμε αμήχανα και μερικές φορές «σνομπάρουμε» τους άλλους. Δεν πρέπει όμως να συμβαίνει αυτό. Θυμηθείτε όταν ήμασταν παιδιά, όλα ξεκινούσαν με ένα «Γεια σου!».

 

Και με ένα απλό «Γεια σου!» ξεκίνησε και η φιλία μου με τον Παναγιώτη. Ο Παναγιώτης Κουτάτζης είναι γεννημένος στις 2 Μαΐου του 1978. Ζει στον Γέρακα, στην Αθήνα, μαζί με τους γονείς του και πρόσφατα κέρδισε 2 χρυσά μετάλλια και 1 αργυρό,στα αγωνίσματα της ποδηλασίας, στους θερινούς πανευρωπαϊκούς αγώνες Special Olympics!  Κάτι που ίσως ξέχασα να αναφέρω είναι πως ο Παναγιώτης έχει σύνδρομο Down. Βέβαια, αυτό πολύ λίγη σημασία έχει αφού τα καταφέρνει μια χαρά σε ότι κάνει, πολλές φορές δε καλύτερα από πολλούς από εμάς! Όπως έγραψα και παραπάνω ο Παναγιώτης πριν λίγες μέρες βρέθηκε με την Ελληνική αποστολή στην Αμβέρσα, στο Βέλγιο, για τους πανευρωπαϊκούς αγώνες και γύρισε πλουσιότερος κατά δύο χρυσά και ένα αργυρό μετάλλιο στην τσάντα του, τα οποία κέρδισε στην ατομική χρονομέτρηση, στο αγώνισμα της ποδηλασίας, στα 500, 1000 και 2000 μέτρα αντίστοιχα. Μάλιστα, ο Παναγιώτης ήταν ένας εκ των πολλών αθλητών που γύρισαν στην Ελλάδα με αρκετά μετάλλια στις αποσκευές τους!

 

Η είδηση αυτή δεν ακούστηκε καθόλου στην τηλεόραση, παρά μόνο έγινε μια σύντομη αναφορά στο νυχτερινό δελτίο ενός καναλιού, επομένως θεωρώ ότι πρέπει να σας μιλήσω για το θεσμό των Special Olympics αλλά και για τον μοναδικό αυτόν άνθρωπο που ονομάζεται Κουτάτζης Παναγιώτης.

 

 

Υπάρχουν πάρα πολλά που μπορεί να πει κάποιος για τον θεσμό των Special Olympics. Εγώ απλά θα σας κάνω μια αναδρομή στο παρελθόν για το πώς ξεκίνησε αυτό το κίνημα και θα σας πω μερικά λόγια για το πώς συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Όλα άρχισαν το 1962 από την Ευγενία ΚέννεντυΣράιβερ (Eunice Kennedy Shriver) στην μακρινή Αμερική. Η τελευταία, στην προσπάθειά της να μη νιώθουν απομονωμένα τα άτομα με νοητική αναπηρία, δημιούργησε μια κατασκήνωση όπου προωθούσε τη συμμετοχή σε φυσικές και αθλητικές δραστηριότητες καθώς και την ευγενή άμιλλα μεταξύ τους. Μάλιστα, για να διαδώσει αλλά και να διατηρήσει το όραμά της αληθινό, για αρκετά χρόνια μοίρασε υποτροφίες σε πανεπιστήμια, κοινοτικά κέντρα και τμήματα αναψυχής ώστε να δημιουργηθούν παρόμοιες κατασκηνώσεις! Με τον τρόπο αυτό διοργανώθηκαν οι πρώτοι αγώνες Special Olympics, έπειτα από μερικά χρόνια, στην πολιτεία του Σικάγο.

 

Το κίνημα των Special Olympics ήταν πλέον πραγματικότητα και ο θεσμός αυτός συνεχίζεται, όπως διαβάσατε και παραπάνω, μέχρι αυτήν τη στιγμή. Η αγάπη της Ευγενίας Κέννεντυ Σράιβερ, για τα άτομα με ειδικές ανάγκες, την οδήγησε πολύ γρήγορα, όπως ήταν φυσικό, εκτός συνόρων δίνοντας έτσι παγκόσμια διάσταση στο κίνημα των Special Olympics! Από ‘κει κι έπειτα τα πράγματα ήταν ευκολότερα! Διοργανώθηκαν αρκετοί αγώνες, γεγονός που αποτελούσε διέξοδο για άτομα με νοητική αναπηρία αλλά και για τις ίδιες τις οικογένειές τους.

 

 

Το 1988 αναγνωρίζεται πλέον και επίσημα από την Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή ο θεσμός των Special Olympics ως Ολυμπιακοί αγώνες! Στα χρόνια που περνούν διοργανώνονται περισσότεροι ευρωπαϊκοί και παγκόσμιοι αγώνες κάνοντας το κίνημα γνωστότερο σε ολόκληρο τον πλανήτη. Μόλις πριν 3 χρόνια, τον Ιούνιο του 2011, διοργανώθηκαν στην Ελλάδα, και πιο συγκεκριμένα στην Αθήνα, οι πιο πρόσφατοι παγκόσμιοι αγώνες των Special Olympics.Η συμμετοχή των αθλητών απ’ όλες τις χώρες του κόσμου ήταν τεράστια και η χαρά τους ακόμα μεγαλύτερη και αυτό είναι κάτι που το διαπίστωσα ο ίδιος από κοντά!

 

Όμως ο θεσμός των Special Olympics δεν αφορά μονάχα τους αγώνες. Ως είθισται πριν από κάθε Ολυμπιάδα προηγείται η αφή της φλόγας και η λαμπαδηδρομία αυτής. Μέσα, λοιπόν, από το ταξίδι της φλόγας για τους αγώνες του 2011 είχα την ευκαιρία ως λαμπαδηδρόμος να γνωρίσω καταπληκτικούς ανθρώπους και ταυτόχρονα να μάθω περισσότερα για το κίνημα των Special Olympics. Και φυσικά, δεν ξεχνάω την «Παιχτούρα», όπως συνηθίζαμε να τον αποκαλούμε, τον φίλο μου Παναγιώτη Κουτάτζη για τον οποίο θα σας μιλήσω παρακάτω. Ωστόσο, πριν προχωρήσω, πρέπει να σας πω δυο λόγια και για το πώς πραγματοποιείται η λαμπαδηδρομία αφού αυτή διαφέρει από τις υπόλοιπες.

 

 

Βασική διαφορά είναι ότι τη φλόγα την κρατούν πάντοτε ένας αθλητής των Special Olympics και ένας αστυνομικός. Τι δουλειά έχουν οι αστυνομικοί…; Θα σας εξηγήσω αμέσως. Οι αστυνομικοί, των ξένων χωρών, οργανώνουν φιλανθρωπίες ώστε να συγκεντρώσουν χρήματα, τα οποία δωρίζουν για την πραγματοποίηση των αγώνων ή για τη στήριξη αθλητών των Special Olympics, καθώς επίσης και των οικογενειών τους. Πολλές φορές, περισσότερο στις Η.Π.Α, οι ίδιοι οι αστυνομικοί συμμετέχουν σε δραστηριότητες ώστε να προσελκύσουν κόσμο και να συγκεντρώσουν πιο πολλά χρήματα. Μια δραστηριότητα τέτοιου είδους, που μου προξένησε μεγάλη εντύπωση, είναι να βουτάνε μέσα σε παγωμένες λίμνες στην καρδιά του χειμώνα, το γνωστό γι’ αυτούς Polar Plunge. Όσο περισσότερο κάθονται στα παγωμένα νερά τόσο περισσότερα χρήματα συγκεντρώνουν! Στην Ελλάδα είμαστε ακόμα λίγο «πίσω» στο κομμάτι αυτό, παρόλα αυτά υπάρχουν Υπηρεσίες που προωθούν το έργο αυτό με κάθε δυνατό τρόπο! Για τους παραπάνω λόγους έχει καθιερωθεί οι αστυνομικοί να συμμετέχουν τιμητικά στη λαμπαδηδρομία ως Φύλακες της Φλόγας των Special Olympics!

 

 Ο θεσμός, λοιπόν, των Special Olympics είναι οι ίδιοι οι αθλητές του! Αυτοί οι χαρισματικοί συνάνθρωποί μας που κρύβουν μέσα τους απίστευτη αγάπη για όλους και για όλα! Και ένας από αυτούς είναι ο Παναγιώτης, ή αλλιώς «Παιχτούρα»! Δεν σας κρύβω ότι μέσα από τη σχέση μου με τον Παναγιώτη έχω μάθει πάρα πολλά για τον ίδιο αλλά και για τα άτομα με ειδικές ανάγκες σχετικά με τις καθημερινές τους δραστηριότητές. Μπορώ, λοιπόν, με σιγουριά να σας πω ότι δεν διαφέρουμε καθόλου!

 

Το να περιγράψω τον Παναγιώτη με λίγες λέξεις είναι πραγματικά πολύ δύσκολο! Αθεράπευτος γυναικάς, ενθουσιώδης, κοινωνικός, πλακατζής, πειραχτήρι, ρομαντικός, ονειροπόλος, χαμογελαστός και δυστυχώς «γαύρος»! Βλέπετε, με εμένα, γέννημα θρέμμα Τουμπιώτης και συνεπώς Παοκτσής υπάρχει μια κόντρα ανάμεσά μας, η οποία όμως παραμένει μόνο σε ποδοσφαιρικό επίπεδο. Ο Παναγιώτης θυμάται τα πάντα! Και το εννοώ αυτό! Πολλές φορές όταν μιλάμε στο τηλέφωνο μπορεί να μου πει όλες τις  αγωνιστικές του πρωταθλήματος, για όλες της ομάδες, και δεν θα σταματήσει εκεί. Θυμάται λεπτομέρειες από τη λαμπαδηδρομία μας το 2011 που εγώ αδυνατώ να θυμηθώ ακόμα και όταν μου τις περιγράφει! Εκτός από τον «Θρύλο» είναι παθιασμένος και με την ποδηλασία και όπως φαίνεται έχει μεγάλο ταλέντο.

 

Κάθε Τετάρτη κάνει προπόνηση μαζί με τον κ. Παναγιώτη Καραχάλιο, ο οποίος είναι και ο προπονητής του όλα αυτά τα χρόνια. Στο παρελθόν είχε ασχοληθεί και με άλλα αγωνίσματα αλλά η ποδηλασία είναι το μεγάλο ατού του! Τα Σαββατοκύριακα, και ιδιαίτερα όταν ο καιρός είναι καλός, θα τον πετύχετε με το ποδήλατό του να προπονείται μόνος πηγαίνοντας από Γέρακα – Ραφήνα και πάλι πίσω ή από Γέρακα μέχρι Κατεχάκη και το αντίστροφο. Έχει λιώσει τα πετάλια και τα λάστιχά του αυτό το παιδί όμως οι κόποι του ανταμείβονται με τον καλύτερο τρόπο! Μάλιστα, μου αποκάλυψε ότι θα συμμετάσχει το 2015, με την Ελληνική Αποστολή, στους Παγκόσμιους Αγώνες Special Olympics που θα διεξαχθούν στο Los Angeles της California. «Πάτα γκαζιές Παιχτούρα μου και άφησέ τους όλους πίσω!».

 

 

Όμως η ζωή του Παναγιώτη δεν σταματάει στις δύο ρόδες. Έχει πάρα πολλά ενδιαφέροντα και γι’ αυτό συμμετέχει και σε πολλές δραστηριότητες! Καταρχήν κάθε πρωί πηγαίνει σχολείο. Το σχολείο του ονομάζεται Κ.Ε.Α / Α.Μ.Ε.Α, που σημαίνει Κέντρο Επαγγελματικής Αποκατάστασης Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες και εκεί ο Παναγιώτης μαθαίνει αρκετά καινούρια πράγματα! Αυτή τη στιγμή είναι στο τμήμα διδασκαλίας αγιογραφίας ενώ στο παρελθόν έχει παρακολουθήσει τμήματα ξυλογλυπτικής, μαγειρικής, σχεδίου και άλλα. Οι δάσκαλοι/ες στο σχολείο του κάνουν υπέροχη δουλειά και συχνά ανεβάζουν θεατρικές παραστάσεις με πρωταγωνιστές τους ίδιους τους μαθητές ή διοργανώνουν εκδηλώσεις ανοιχτές για όλο τον κόσμο! Δεν πρέπει να ξεχάσω να σας πω ότι ο Παναγιώτης, τα τελευταία χρόνια, μαθαίνει και μπουζούκι! Αυτό και το ποδήλατό του είναι δύο αντικείμενα τα οποία παίρνει πάντα μαζί του, ακόμα και όταν πάει διακοπές στο εξοχικό του στη Νάξο! Και μη νομίζετε πως απλά γρατζουνάει τις χορδές. Πέρυσι, το ωδείο που πηγαίνει ο Παναγιώτης έπαιζε μουσική σε Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση στο Δήμο Παλλήνης και φυσικά ο Παναγιώτης βρισκόταν εκεί, live,με το μπουζούκι του!

 

Γενικότερα θα τον βρείτε σε κάθε είδους εκδήλωση, άλλες φορές με το σχολείο του και άλλοτε ως αθλητή των Special Olympics Hellas. Πάντοτε χαμογελαστός και περήφανος για αυτό που εκπροσωπεί! Μία στιγμή που ξεχωρίζω είναι όταν τον είδα σημαιοφόρο των Special Olympics Hellas στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στην Αθήνα. Ήταν τόσο σοβαρός που καταλάβαινες κατευθείαν τη σημασία που είχε γι’ αυτόν να κουβαλάει την Ελληνική σημαία!

 

 

Τις ελεύθερες ώρες που του απομένουν τις περνάει με τους γονείς του στο σπίτι, συνήθως διαβάζοντας αθλητικές εφημερίδες ή σερφάροντας στο ίντερνετ. Έχει μάθει τα πάντα για τους υπολογιστές, πώς να ψάχνει στο google, πώς να βλέπει βίντεο στο youtube, μέχρι και μουσική μου είπε τις προάλλες ότι κατέβασε, μονάχα το λογαριασμό mail του δεν έχει μάθει να ανοίγει! Μήπως φταίω εγώ που του έγραψα τις οδηγίες…;

 

Όμως ο Παναγιώτης δεν θα ήταν αυτός που είναι αν δεν ήταν οι γονείς του να τον στηρίζουν! Όπως με κάθε παιδί, οι γονείς είναι υπεύθυνοι για την ανατροφή και τις αρχές που θα του μεταδώσουν, ένα έργο αρκετά δύσκολο! Ένα έργο, το οποίο για τους κύριο Στάθη και κυρία Πόπη ήταν δυσκολότερο, όχι γιατί δεν είχαν το ψυχικό σθένος να το πραγματοποιήσουν αλλά γιατί συχνά ένιωθαν πως βρίσκονταν στο περιθώριο. Βλέπετε, οι περισσότεροι από εμάς, και βάζω και τον εαυτό μου μέσα, φοβόμαστε καθετί  διαφορετικό και τις περισσότερες φορές το αποδοκιμάζουμε! Κι όμως τα πράγματα θα ήταν πιο απλά αν είχαμε λίγο πιο ανοιχτά μυαλά και βλέπαμε λίγο πιο μακριά από την πρώτη εικόνα που αντικρίζουμε! Εγώ στάθηκα τυχερός, μιας και το πρώτο βήμα της γνωριμίας μου με τον Παναγιώτη το έκανε ο ίδιος όταν ήρθε και μου συστήθηκε. Βρίσκω, λοιπόν, ευκαιρία, μέσα από τη ζωή του φίλου μου Παναγιώτη, να σας συμβουλέψω απλά να χαμογελάσετε όταν κάποιος συνάνθρωπός μας με νοητική αναπηρία ή σύνδρομο Down σας κοιτάξει. Μη γυρίσετε το βλέμμα σας αλλού! Όλα τα άλλα θα έρθουν από μόνα τους και ίσως αυτό να σημαίνει την αρχή μιας υπέροχης και πρωτόγνωρης φιλίας! Πιστέψτε με, και το λέω με το χέρι στην καρδιά, έχουμε πάρα πολλά να διδαχτούμε και να κερδίσουμε από αυτούς τους ανθρώπους!

 

 

Λεζπουρίδης Θεοχάρης