Συμφωνήσαμε για τη συμμετοχή με τον Γιάννη Μπάγιο και τον Ηλία Βαραδά και περιμέναμε να έρθει η μέρα που θ’ άνοιγαν οι εγγραφές και να σταθούμε τυχεροί, ώστε να είμαστε οι πρώτοι από τους έλληνες αθλητές που θα δοκίμαζαν να εγγραφούν, αφού η Ελλάδα είχε δύο εξασφαλισμένες θέσεις και θα έπερνε επιπλέον θέσεις ανάλογα με τον αριθμό των ελλήνων που θα δήλωναν συμμετοχή. Τελικά η Ελλάδα πήρε 7 θέσεις και ήμασταν μέσα σ’ αυτές και οι τρεις. (Δεσποινιάδης Δημήτρης, Παπαδόπουλος Μιχάλης, Μπάγιος Γιάννης, Βαραδάς Ηλίας, Καζούρης Δημητρης, Χρήστος Γεωργάτος και Αλαμάνος Βασίλης).

Αφού έκλεισε το κεφάλαιο της εγγραφής, άνοιξε το άλλο της προετοιμασίας. Γνώριζα ότι ο Γιάννης Μπάγιος θα έτρεχε σε όσους περισσότερους ορεινούς αγώνες μπορούσε, ο Ηλίας Βαραδάς μετά την περσινή του ατυχία να τερματίσει, θα είχε ένα επιπλέον κίνητρο για να πραγματοποιήσει τον στόχο του. Έτσι λοιπόν άρχισαν σιγά – σιγά οι συνηθισμένες δίωρες - τρίωρες καθημερινές προπονήσεις και οι πολύωρες τα σαββατοκύριακα. Αμέτρητες ώρες προπόνησης, σε διάφορες εποχές, συνθήκες και ώρες. Πρωί, βράδυ, κρύο, ζέστη, βροχή, χιόνι, ομίχλη. Συμμετοχή στον ορεινό μαραθώνιο Κισσάβου, στο Ecomarathon της Ρουμανίας, στο Ursa Trail στο Μέτσοβο, στον Olympus Marathon στο Λιτόχωρο, και στο Ζαγόρι στα 80 χιλ. Παράλληλα πολλές νυκτερινές διασχίσεις στο Παρθένο Δάσος στο Παρανέστι, στο Φαλακρό, στον Όρβηλο και μια δεκαπενθήμερη προετοιμασία στην ορεινή Αργιθέα. Πήγαν όλα καλά και ακόμη καλλίτερα το φορμάρισμα με το χάσιμο των σωματικών κιλών.

Παράλληλα με την προετοιμασία έπρεπε να οργανωθεί και η ομάδα υποστήριξης που θα έρχονταν στο Courmayeur. Έτσι βολιδοσκοπήθηκαν οι συνήθεις ύποπτοι. Ο στρατηγός Στέλιος Μελισσινός, η ομάδα Les Trailers, η γνωστή από την Ανδόρα φίλη και νοσηλεύτρια Σοφία Κεμεντζετζίδου καθώς και αρκετοί άλλοι. Μετά από πολλές ζυμώσεις και συζητήσεις η ομάδα υποστήριξης απαρτίσθηκε από τους Στέλιο Μελισσινό και τη φαρμακοποιό σύζυγο του Μαρία Σεφερίδου, τη νοσηλεύτρια Σοφία Κεμετζετζίδου, τον Θόδωρο Σιμηρδάνη και τη συζυγό του, οι οποίοι είχαν παλιότερη γνώση της περιοχής της Αόστα.

Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ

Ένα απρόοπτο γεγονός, μας ανάγκασε να αλλάξουμε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή τον προγραμματισμό μας. Ακυρώσαμε τα αεροπορικά εισιτήρια και ταξιδέψαμε οδικώς με δύο αμάξια από τη Δράμα έως το Courmayeur. Μια απόσταση 2.000 χιλιομέτρων και διάρκειας 24 ωρών, μέσω Σκοπίων – Βελιγραδίου – Ζάγκρεπ – Λουμπλιάνα – Τεργέστης – Μιλάνου.

Το Courmayeur το είχα επισκεφθεί αρκετές φορές στο παρελθόν. Το 2008 στον πρώτο μου C.C.C, όπως και το 2009 στον ίδιο αγώνα. Γνώριμο το μέρος. Φτάσαμε λοιπόν στη μικρή αυτή, ακριτική πόλη στα ιταλογαλλικά σύνορα το απόγευμα της Παρασκευής 5/9, αφού προηγουμένως πήραμε μαζί μας από το αεροδρόμιο του Bergamo τους Γιάννη Μπάγιο και Χρήστο Ευαγγελάτο.

Τακτοποιηθήκαμε σ’ ένα πολύ ωραίο και άνετο σπίτι με σοφίτα στα περίχωρα του Courmayeur, στο Saint Pre Didier και το βράδυ συναντηθήκαμε σε πιτσαρία της πόλης με τους υπόλοιπους έλληνες αθλητές. Βγάλαμε τις συνηθισμένες αναμνηστικές φωτογραφίες και συζητήσαμε τα περί της διοργάνωσης, καθώς και τα μέρη που θα υπήρχε περίπτωση να μας επισκεφθούν οι συνοδοί μας.

Το Σάββατο το πρωί το περάσαμε με μια βόλτα στο Chamonix της Γαλλίας, κάνοντας τα παραδοσιακά ψώνια και πίνοντας καφέ. Το μεσημέρι επιστρέψαμε στο Courmayeur και πήγαμε κατευθείαν στη γραμματεία της διοργάνωσης. Ήταν σε έναν αθλητικό πολυχώρο, με αίθουσες για αθλοπαιδιές, χόκεϋ, αναρρίχηση, τένις, όπως και αίθουσες για διάφορες άλλες εκδηλώσεις. Αναμονή στη ουρά και τα σχετικά σχόλια με τους υπόλοιπους έλληνες. Μετά από αναμονή και ορθοστασία μιας ώρας περίπου ήρθε κι σειρά μας για τον έλεγχο του υποχρεωτικού εξοπλισμού και την παραλαβή του αριθμού συμμετοχής. Ο έλεγχος ήταν απόλυτα αυστηρός και τυπικός. Η επιτροπή δεν έδινε το ΟΚ εάν έλλειπε και το παραμικρό. Αρκετούς τους απέρριψαν αναγκάζοντας τους να συμπληρώσουν τον εξοπλισμό τους με τα προβλεπόμενα. Μετά την παραλαβή του φακέλου συμμετοχής, επιστροφή στο σπίτι και άρχισε η γλυκιά εκείνη ανησυχία της προετοιμασίας του σακιδίου, των πραγμάτων που θα έπαιρνα μαζί μου, των υλικών που χρειαζόμουν κατά τη διαδρομή ώστε να μπουν στον κίτρινο σάκο που θα μας συνόδευε σε κάθε κεντρικό σταθμό. Το απόγευμα φάγαμε όλοι μαζί μακαρονάδα που επιμελήθηκε η Σοφία και η Βαρβάρα και μετά το γεύμα σχεδιάσαμε με το στρατηγό (Στέλιος Μελισσινός) και τον Θόδωρο το επιχειρησιακό πλάνο. Σε ποια μέρη θα έρχονταν να μας συναντήσουν και να μας υποστηρίξουν, τα χρονικά περιθώρια που είχαν, τι θα θέλαμε για φαγητό καθώς και άλλες λεπτομέρειες. Στις 8 το βράδυ ξαναγυρίσαμε στην αίθουσα της γραμματείας της διοργάνωσης όπου καθίσαμε όλοι οι έλληνες σ’ ένα τραπέζι και παρακολουθήσαμε την τεχνική ενημέρωση και ακολούθησε το καθιερωμένο pasta party. Μετά το πέρας της εκδήλωσης χαιρετηθήκαμε και ο καθένας τράβηξε στο χώρο του για να χαλαρώσει και να ηρεμήσει.

Ο ΑΓΩΝΑΣ

Ο Tor des Geants αποτελείται από επτά (7) τομείς, με επτά κεντρικούς σταθμούς: 1. Courmayeur – Valgrisenche 2. Valgrisenche – Cogne 3. Cogne – Donnas 4. Donnas – Gressoney 5. Gressoney – Valtournenche 6. Valtournenche – Ollomont 7. Ollomont – Courmayeur. Κάθε τομέας με μήκος περίπου 50 χιλιομέτρων και άνω των 3500μ υψομετρικής διαφοράς. Η συνολική διάρκεια του αγώνα είναι οι 150 ώρες. Με εκκίνηση το πρωί της Κυριακής και μέγιστο όριο τερματισμού σε μια βδομάδα δηλαδή το απόγευμα του Σαββάτου στις 16:00.

1. Courmayeur – Vargrisenche 48.606 χιλ D+ 3750μ

Η Κυριακή ξημέρωσε με έναν πολύ καλό καιρό, ήλιο κα ζέστη. Οι ακτίνες του ήλιου έκαναν το Mont Blanc να λαμπυρίζει. Πήραμε πρωινό, έγιναν οι τελευταίες διορθώσεις στα σακίδια και πήραμε το δρόμο για την αφετηρία. Πολύς κόσμος μαζεμένος, αθλητές, συνοδοί, δημοσιογράφοι, φωτογράφοι, θεατές, πανηγυρική ατμόσφαιρα. Οι αθλητές πήγαιναν για το chec in και έμπαιναν στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο της εκκίνησης. Εκεί συνάντησα και τους υπόλοιπους έλληνες δρομείς, Δεσποινιάδη, Αλαμάνο, Μπάγιο , Καζούρη, Βαραδά και Ευαγγελάτο. Αναμνηστικές φωτογραφίες, ευχές για καλό αγώνα και καλή τύχη και στις 10 πμ τοπική ώρα δόθηκε η εκκίνηση. Τα πρώτα χιλιόμετρα μέσα στους δρόμους του Courmayeur, μέσα από επευφημίες, χειροκροτήματα, κωδωνοκρουσίες, φλας. Χιλιάδες κόσμος μαζεμένος στις άκρες της διαδρομής να μας επευφημεί. «bravi, complimenti, alle,dai».

Έξω από το Courmayeur βρίσκομαι με τον Μπάγιο και μας έχουν προσπεράσει ο Αλαμάνος και ο Δεσποινιάδης. Τρέχουμε με χαλαρό ρυθμό και κάποια στιγμή σταματάμε στο τελείωμα της ασφάλτου για να μπούμε στο μονοπάτι. Υπάρχει συνωστισμός στην είσοδο του μονοπατιού. Περιμένουμε γύρω στα τρία λεπτά μέχρι να έρθει η σειρά μας να μπούμε στο ανηφορικό μονοπάτι. Η διαδρομή φιδογυρίζει μέσα σε δάσος, με υπέροχη θέα, έχοντας απέναντι μας τις χιονισμένες κορυφές του Mont Blanc. Πλησιάζουμε ανηφορίζοντας διαρκώς, στον πρώτο αυχένα στο Col d’ Arp στα 2571μ όπου υπάρχει πολύς κόσμος που μας παροτρύνει με ενθουσιασμό, μετά από 3 ώρες και ύστερα κατηφορίζοντας στο πρώτο σημείο ελέγχου και σταθμό τροφοδοσίας το La Thuile (Κ-17, +1364) σε 3:53 μαζί με τον Μπάγιο. Ο Γιάννης έχει μόλις επιστρέψει από το Mont Blanc όπου την προηγούμενη εβδομάδα έτρεξε 160 χιλ με 10.000 μ υψομετρικής διαφοράς. Επόμενο είναι να αισθάνεται κουρασμένος και να έχει επιφυλάξεις για το ρυθμό που ακολουθώ. Εγώ όντας ξεκούραστος επιταχύνω τον ρυθμό στις κατηφόρες και για το λόγο αυτό μου βάζει τις φωνές: «Είσαι τρελός θα καούμε πρόωρα, βλέπεις κανέναν να τρέχει, κόψε ρυθμό». Υπακούω γιατί έτσι συμφωνήσαμε εξ αρχής, να ακολουθήσουμε συγκρατημένο ρυθμό. Στόχος είναι να φτάσουμε στον πρώτο κεντρικό σταθμό στο Valgrisenche σε περίπου 16 ώρες. Στον αρχικό προγραμματισμό είχαμε προϋπολογίσει για το πρώτο αυτό κομμάτι του αγώνα τις 12 ώρες, ενώ μετά την επιστροφή του Μπάγιου από το UTMB ανασκευάσαμε για 16 ώρες. Μετά τη La Thuile ακολουθούμε ανηφορική πορεία. Περνάμε το καταφύγιο La Deffeyes κοντά στα 2000μ υψόμετρο και συνεχίζουμε για τον δεύτερο αυχένα το Passo Alto στα 2875 μ. Η κατάβαση σου κόβει την ανάσα. Ένα εκτεθειμένο μονοπατάκι που κλωθογυρίζει στην απότομη πλαγιά, το λεγόμενο fenetre. Με προσοχή κατεβαίνουμε. Το μονοπάτι μας κατεβάζει μέχρι τα 2000μ για να μας ξανανεβάσει και πάλι μέχρι το Col Crosatie στα 2829μ. Η δεύτερη κατάβαση από αυτό τον αυχένα είναι ακόμη πιο οδυνηρή. Απότομη εκτεθειμένη και επικίνδυνη. Αναλογίζομαι πως οι διοργανωτές κοιμούνται ήσυχοι, όταν περνάει κόσμος από τέτοια ανασφάλιστα περάσματα. Τουλάχιστον στον δικό μας αγώνα (VFT) θα είχαμε σχοινιά και διασώστες επιτόπου. Κατά την κατάβαση από τον αυχένα αυτόν συναντάμε το μνημείο του αδικοχαμένου από πέρσι κινέζου δρομέα YANG YUAN, ο οποίος σκοτώθηκε από πτώση στο σημείο αυτό. Σταματάμε λίγα λεπτά για να αποδώσουμε την πρέπουσα τιμή, όπως μας προέτρεψαν και οι διοργανωτές κατά τη διάρκεια της τεχνικής ενημέρωσης. Ο Γιάννης είναι πιο χαλαρός με την όλη κατάσταση γιατί έχει καλλίτερη τεχνική από μένα στις καταβάσεις. Μου εξηγεί τον τρόπο κατάβασης και σιγά- σιγά αρχίζω να τον συνηθίζω. Τελικά κατεβαίνουμε στη Valgrisenche στα 2500μ στις 22:57 τοπική ώρα, δηλαδή σε 13 ώρες από την εκκίνηση. Η χαρά μου είναι μεγάλη γιατί φτάσαμε άνετα, χωρίς προβλήματα, καλύψαμε τα πρώτα 49 χιλιόμετρα του αγώνα με D+ 3750μ σε 13 ώρες και κερδίσαμε από το χρονικό όριο της διοργάνωσης, που ήταν οι 19 ώρες, 6 ώρες. Τι το καλλίτερο. Μας υποδέχτηκαν με αγκαλιές και φιλιά οι συνοδοί μας. Ο Θόδωρος που είναι και 2,10 με έπνιξε στην αγκαλιά του. Ξεκίνησε εκείνη τη στιγμή η διαδικασία της αποθεραπείας με μασάζ από το Θόδωρο και τη Σοφία και την περιποίηση των ποδιών από τη Μαρία. Η Βαρβάρα ανέλαβε το φαγητό (κοτόπουλο με πατάτες φούρνου) και ο στρατηγός συντόνιζε όλη τη διαδικασία.

2. Vargrisenche – Cogne 102.141 χιλ. D+ 4134μ

Στη Valgrisenche μείναμε χωρίς να κοιμηθούμε μια ώρα και είκοσι λεπτά, όπως είχαμε προγραμματίσει και ακλουθούσε ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι του αγώνα. Ο δεύτερος τομέας, με τα περάσματα από πολύ μεγάλα υψόμετρα. Από 2800 – 3300 μ. Για το κομμάτι αυτό είχαμε προϋπολογίσει αρχικά 16 ώρες. Ξεκινάμε λοιπόν μέσα σε επευφημίες και παρήγορα λόγια από τους συνοδούς και γλυκά ανηφορίζουμε προς το καταφύγιο Chalet de l’ Epee στα 2200 περίπου μέτρα. Πρέπει να τονίσω ότι στα καταφύγια βρίσκουμε άφθονο φαγητό από αλλαντικά, ζυμαρικά, σούπες, γλυκά και φρούτα. Εγώ προτιμώ τις σούπες και τα αλλαντικά, ενώ ο Μπάγιος κυριολεκτικά καταβροχθίζει τα πάντα. «Τρώγε γιατί χωρίς φαί δεν βγαίνει» μου λέει διαρκώς. «Χρειαζόμαστε 400 θερμίδες την ώρα». Μετά το καταφύγιο συνεχίζουμε την πορεία μας ανηφορικά προς το Col Fenetre στα 2854. Υπέροχη θέα παγετώνων και αλπικών λιμνών. Ακολουθεί απότομη κατάβαση προς την Rheme – Notre – Dame στα 1800 μ. Κατεβαίνω τώρα με μεγαλύτερη ευκολία την κατηφόρα, ύστερα από τις υποδείξεις του Γιάννη, αλλά τα πόδια δέχονται ισχυρή πίεση. Φτάνουμε ξημερώματα στο σταθμό της Rheme ND στις 4:43 το πρωί της Δευτέρας. Ανεφοδιασμός και ορμάμε για την δεύτερη κορυφή της διαδρομής αυτής για το Col Entrelor στα 3002 μ υψόμετρο. Δύσκολη ανάβαση, αλλά σε αποζημιώνει η θέα. Ακολουθεί μια σχετικά πιο εύκολη κατάβαση από τις προηγούμενες, πάλι μέχρι τα 1800μ στο Eaux Rousses. Φτάνουμε στο σταθμό στις 10:00 το πρωί της Δευτέρας με καλό ηθικό και διάθεση. Ανεφοδιασμός και ξεκινάμε για την Τρίτη κορυφή του κομματιού της διαδρομής, που είναι και η ψηλότερη του αγώνα. Col Loson 3299μ. Έχει ξημερώσει για τα καλά. Ο καιρός είναι ζεστός. Αρχικά διασχίζουμε δάσος κωνοφόρων για να βγούμε σιγα – σιγά σε αλπικό τοπίο. Πολλά νερά από τους παγετώνες που λιώνουν, αρκετοί αθλητές ξεκουράζονται στις πλαγιές και άλλοι βάζουν τα κουρασμένα πόδια τους στις όχθες των χειμάρρων για να δροσιστούν και να ξεκουραστούν. Βαδίζουμε αργά και σταθερά. Ο Γιάννης αισθάνεται πολύ κουρασμένος. Κάνουμε πολλές μικρές στάσεις για ξεκούραση. Σε κάποια στάση ο Γιάννης ξαπλώνει και αποκοιμιέται σε δευτερόλεπτα. Αρχίζει να ροχαλίζει. Τον αφήνω να ξεκουραστεί για πέντε λεπτά ενώ εγώ χαζεύω ένα μεγάλο αγριόγιδο που σκάβει το χώμα πολύ κοντά μου. Ξεκινάμε και πάλι την άγρια ανάβαση, σε λίγο αντικρίζουμε το ψηλό πέρασμα όπου βρίσκεται μια ομάδα διασωστών. Λίγο πριν το πέρασμα συναντάμε ένα ζευγάρι με mountain bike που κατεβαίνει ποδηλατώντας την απότομη πλαγιά με μεγάλη ευκολία και επιδεξιότητα. Έχουν τον θαυμασμό μας. Λίγο πριν τον αυχένα μας προσπερνά ένας τύπος ο οποίος κάνει προπόνηση και μας αφήνει πίσω του σα να ήμασταν σταματημένοι. Φτάνουμε στη κορυφή, αναμνηστικές φωτογραφίες και κατεβαίνουμε πολύ εύκολα προς το καταφύγιο Sella. Στόχος ο δεύτερος κεντρικός σταθμός στην Cogne. Λίγο πριν τον κεντρικό σταθμό μας υποδέχεται ο Θόδωρος ο οποίος έχει έρθει να μας προϋπαντήσει. Φτάνουμε στην όμορφη πόλη της Cogne στα 102 χιλιόμετρα στις 17:15 το απόγευμα της Δευτέρας. Η χαρά των συνοδών μας είναι μεγάλη. Ο Θόδωρος κάνει σαν τρελός, πανηγυρίζει και φωνάζει, οι υπόλοιποι χειροκροτούν. Έχουν περάσει 31 ώρες από την εκκίνηση. Έχουμε μια ασφάλεια από το χρονικό όριο της διοργάνωσης 11 ωρών περίπου. Η τελευταία αποδεκτή είσοδος στον συγκεκριμένο σταθμό ήταν στις 04:00 το πρωί της Τρίτης. Αυτό το χρονικό πλεονέκτημα μας ησυχάζει και μας δίνει τη δυνατότητα να κοιμηθούμε για ένα δίωρο. Μετά φαγητό και ο Θόδωρος με τη Σοφία στα καθήκοντα του φυσιοθεραπευτή. Εγώ έχω πρόβλημα στα δύο μπροστινά μεγάλα δάκτυλα των ποδιών. Έχουν πρηστεί τα νύχια και υπάρχει αιμάτωμα. Τα δένει και τα αδιαβροχοποιεί η Μαρία Μελισσινού με τη Σοφία. Το μασάζ μας ξεκουράζει και είμαστε έτοιμοι για το τρίτο κομμάτι της διαδρομής αυτό προς το Donnas. Ο προγραμματισμός μας πάει πολύ καλά, υπάρχει αισιοδοξία και ο Θόδωρος μου υπενθυμίζει ότι τώρα δεν μας σταματάει τίποτε. Ο στρατηγός είναι πιο συγκρατημένος μιας και ακόμη είναι η αρχή.

3. Cogne – Donnas 148.736 χιλ D+ 1333μ

Φεύγουμε από την Cogne στις 20:30 το βράδυ της Δευτέρας. Ο τρίτος τομέας είναι πιο εύκολος σε σύγκριση με τους υπόλοιπους τομείς και χωρίς μεγάλες υψομετρικές. Ανηφορίζουμε μέσα στο βράδυ προς το καταφύγιο Sogno di Berdze στα 2500 μέτρα. Ανεφοδιασμός και συνεχίζουμε την ανάβαση μέχρι το Fenetre di Champorcher στα 2827 μ. Κατεβαίνουμε στη συνέχεια προς το καταφύγιο Dondena. Είναι βράδυ και ο καιρός αρχίζει να χαλάει. Κατηφορίζουμε βαδίζοντας πάνω σε κακοτράχαλο δρόμο όταν μας πιάνει καταιγίδα. Τρέχουμε όσο μπορούμε γρηγορότερα γιατί το καταφύγιο Dondena είναι πολύ κοντά μας. Μιας και βρέχει αποφασίζουμε να κοιμηθούμε για 1:30 ώρα και μετά να συνεχίσουμε. Στο μεταξύ έχει έρθει και ο Βαραδάς και συνεχίζουμε μαζί μετά το σταμάτημα της βροχής. Κατηφορίζοντας αρκετά, περνάμε από το σταθμό Pontboset. Ανεφοδιαζόμαστε και συνεχίζουμε. Διασχίζουμε ξημερώματα την έρημη πόλη. Ο Βαραδάς μας λέει να συνεχίσουμε μόνοι μιας και ο ρυθμός του είναι πιο αργός. Φτάνουμε σε λίγο προς τον τρίτο κεντρικό σταθμό στο Donnas. Είναι το χαμηλότερο σημείο του αγώνα στα 400μ περίπου σχεδόν το μέσον της διαδρομής. Φτάνουμε στο Donnas στις 10:00 το πρωί, νωρίτερα απ’ ότι μας περίμεναν οι συνοδοί μας. Μια πολύ ωραία πόλη, κτισμένη πάνω στον κεντρικό δρόμο Μιλάνου – Αόστα, που τη διασχίζουμε απ’ άκρη σ’ άκρη. Ο σταθμός βρίσκεται στην άλλη άκρη της πόλης, στο ομώνυμο γυμναστήριο. Παίρνουμε το σάκο μας και πέφτουμε για ύπνο. Μετά από δύο ώρες ξυπνάω και βρίσκω σημείωμα από τον στρατηγό ότι μας περιμένουν απ’ έξω. Κατεβαίνω, συναντιόμαστε, δεν πιστεύουν ότι έχουμε έλθει τόσο νωρίς, μας έχουν φέρει φαγητό καθώς και τα απαραίτητα για μπάνιο. Πηγαίνω κατευθείαν για μπάνιο. Απόλαυση. Αισθάνομαι να έχει φύγει όλη η κούραση. Αλλάζω και βάζω καθαρά ρούχα και ο Θόδωρος με τη Βαρβάρα, τη Σοφία και τη Μαρία αναλαμβάνουν και πάλι καθήκοντα μασέρ. Ο στρατηγός συντονίζει και φωτογραφίζει. Στη συνέχεια φαγητό και συνάντηση με τον άλλο έλληνα αθλητή Ηλία Βαραδά ο οποίος έχει καταφθάσει στο σταθμό και υποφέρει από τα πόδια του. Νέος προγραμματισμός. Στο Donnas μένουμε τρεις ώρες.

4. Donnas – Gressoney 203.χιλ D+ 4584μ

Ξεκινάμε για το δεύτερο μισό της διαδρομής και τον τέταρτο τομέαι του αγώνα Donnas – Gressoney Saint Jean. Αφήνουμε το ορειβατικό μονοπάτι alta via 2 και παίρνουμε το alta via 1. Αφού κάνουμε ένα γύρω της πόλης, περνώντας από διάφορα αξιοθέατα, παλιά ρωμαϊκά μονοπάτια και γέφυρες, αρχοντικά, αρχίζουμε να ανηφορίζουμε περνώντας μέσα από αμπελώνες. Έχει κουφόβραση και είμαστε σε σκληρή ανηφόρα. Μετά την πρώτη ανηφόρα ακολουθεί μια κατάβαση για το σταθμό Perloz. Φτάνουμε εκεί υπάρχει αρκετός κόσμος, κουδούνια μεγάλα που τα χτυπούν οι ντόπιοι. Ανεφοδιασμός και συνεχίζουμε. Αρχίζει ο καιρός να βαραίνει και λέω στο Γιάννη ότι σε λίγο θα πιάσει βροχή. Δεν αργούν να πέσουν οι πρώτες σταγόνες. Είμαστε στο χωριό Perloz και σταματάμε σε ένα υπόστεγο για να φορέσουμε τα αδιάβροχα. Το άσχημο είναι ότι έχω το pontzo στο αμάξι του Θόδωρου και δεν θα ξαναδώ τους συνοδούς πριν τον επόμενο μεγάλο σταθμό. Περνάμε δίπλα από μηλιές οι οποίες είναι καταφορτωμένες με μήλα. Ο Μπάγιος δεν αντιστέκεται στο πειρασμό και κόβει ένα ωραίο μεγάλο μήλο το οποίο μοιραζόμαστε. Συνεχίζουμε. Η βροχή πότε δυναμώνει και πότε σταματά. Περνάμε από υπέροχα τοπία, δάση, γεφύρια φαράγγια και φτάνουμε στο Etoile du Berger στα 1500μ υψόμετρο. Τροφοδοσία και βγαίνουμε ψηλότερα στα βοσκοτόπια όπου βόσκουν πολλά κοπάδια αγελάδων. Η βροχή ξαναρχίζει και μάλιστα εντονότερη. Αρχίζουν να σχηματίζονται ρυάκια και τα βράχια να γλιστρούν. Βγαίνουμε ψηλά σε κόψη και αντιμετωπίζουμε κρύο αέρα και βροχή. Το χόρτο γλιστρά και ευτυχώς έχω αλλάξει παπούτσια και τα Gore-Tex προσφέρουν μια σχετική ασφάλεια. Φτάνουμε σε λίγο στο καταφύγιο Coda στα 2400μ. Πολυκοσμία και συνωστισμός. Αλλάζουμε ρούχα, τρώμε στα γρήγορα κι η μια σκέψη είναι να παραμείνουμε μέχρι να κοπάσει η βροχή, αλλά με τόσο κόσμο στο καταφύγιο δεν είναι και ότι καλλίτερο. Έτσι αποφασίζουμε να συνεχίσουμε μέσα στη βροχή. Βγαίνουμε από το καταφύγιο αλλά στο πρώτο λεπτό μας πιάνει σύγκρυο. Τουρτουρίζουμε. Γυρίζουμε πίσω και βάζουμε διπλά ρούχα. Ξαναβγαίνουμε έξω και συνεχίζουμε τρέχοντας για να ζεσταθούμε. Ανεβοκατεβαίνουμε συνεχώς κινούμενοι σε υψόμετρα 2500 – 2000 μ. Κατεβαίνουμε ένα ολισθηρό μονοπάτι και φτάνουμε κατάκοποι και νυσταγμένοι στη λίμνη Vargno που είναι και το πιο ακραίο σημείο της διαδρομής από το Courmayeur. Σε μια στάνη η οποία για τις ανάγκες του αγώνα μετατράπηκε σε σταθμό τροφοδοσίας ζητήσαμε να κοιμηθούμε για μιάμιση ώρα και να στεγνώσουμε τα ρούχα μας. Μας έβαλαν στο υπόγειο το οποίο είχαν στρώσει με πλαστικά και νάιλον για να κοιμηθούμε. Ευτυχώς υπήρχαν αερόθερμα και υπήρχε σχετική ζέστη. Αλλάξαμε ρούχα και στεγνώσαμε τα βρεγμένα. Μεσάνυκτα ξεκινήσαμε και πάλι την πορεία μας. Η βροχή είχε σταματήσει αλλά φυσούσε κρύος αέρας. Σειρά έχουν τώρα τρεις αυχένες (cols) εξαιρετικά επικίνδυνοι με τέτοιο καιρό, αλλά και απίστευτη θέα προς την κοιλάδα τη νύκτα. Oι βράχοι γλιστρούν, στα ψηλά περάσματα φυσά αέρας ενώ χαμηλότερα κάνει ζέστη. Έτσι τη μια κρυώνεις και την άλλη ζεσταίνεσαι. Περνάμε αγροικία με ζώα και ένα βάλτο από λάσπη και κοπριά. Αγγίζουμε το Col Marmontana 2350μ, με το εντυπωσιακότατο πέρασμα. Περνάμε ανάμεσα από δύο πανύψηλους βράχους και αμέσως μετά τον γκρεμό με το εκτεθειμένο πέρασμα. Εντυπωσιακότατο αλλά και επικινδυνότατο. Στη συνέχεια το Col de la Vecchia 2184μ, το σταθμό της Niel και το Col Lasoney 2364m. Στα επικίνδυνα αυτά περάσματα η προσοχή είναι τεταμένη και ούτε σκέψη για ύπνο, ενώ όταν χαλαρώσω για λίγο αρχίζουν να με πιάνουν μαύρες σκέψεις. «Τι θέλω εγώ τώρα εδώ», «πότε να τελειώνει το μαρτύριο» κλπ. Σκέψεις τις οποίες προσπαθώ να διώξω γρήγορα από το μυαλό μου. «μην το βάζεις κάτω, τόση προετοιμασία» «σκέψου τον Λάμπη (Ευμοιρίδης) ότι έρχεται και σε πλακώνει στις σφαλιάρες» «μην τους απογοητεύεις» «σκέψου τον τερματισμό, δες πόσοι άλλοι προσπαθούν!». Φτάνουμε στον τέταρτο κεντρικό σταθμό στο Gressoney κουρασμένοι και εγώ ψυχολογικά ράκος στις 12:50 το μεσημέρι της Τετάρτης. Με υποδέχεται ο Στέλιος Μελισσινός έξω από την πόλη. Η χαρά του Θόδωρου είναι απερίγραπτη και με παροτρύνουν οι υπόλοιποι. «Ξέχασε την κούραση και τα βαριά πόδια, θα στα φτιάξω εγώ» μου λέει ο Θόδωρος. «Εσύ συνεχίζεις». Με κάνει μασάζ και με χαλαρώνει. Πέφτω για ύπνο. Σχεδιάσαμε να κοιμηθούμε δύο ώρες αλλά στη μιάμιση ώρα με ξυπνά ο Μπάγιος και μου λέει να σηκωθώ γιατί πρέπει να φύγουμε και ότι ο ίδιος είναι νευρικός και δεν έχει ύπνο. Κάνω λίγη ώρα να συνειδητοποιήσω ποιος μου μιλάει και τι μου λέει. Σηκώνομαι βρίζοντας και πάω κατευθείαν για φαγητό. Αλλάζουμε ρούχα και εξοπλισμό και ξεκινάμε για το πέμπτο κομμάτι του αγώνα.

5. Gressoney – Valtournenche. 236297 χιλ D+ 2749 μ

Στο σταθμό του Gressoney μείναμε περίπου 2:30 ώρες. Ο καιρός άνοιξε και η μέρα είναι ζεστή και ηλιόλουστη. Διασχίζουμε την όμορφη πόλη και βαδίζουμε παράλληλα με το ποτάμι. Περνάμε από γήπεδα του γκολφ. Βλέπω ένα Μπάγιο νευρικό και ανυπόμονο. Ενώ το τελευταίο όριο εξόδου από το σταθμό, είναι την Πέμπτη στις 01:00 το πρωί και εμείς φύγαμε στις 15:17 της Τετάρτης, έχουμε μια διαφορά 10 ωρών εν τούτοις ο Γιάννης επιμένει ότι είμαστε πίσω στο χρόνο και πρέπει να προσέχουμε. Δεν θέλω να μπω σε αντιπαράθεση μαζί του γιατί είμαστε και οι δυο κουρασμένοι και νευρικοί. Αρχίζω να έχω πόνο στο στομάχι και να αισθάνομαι ειδικά στις κατηφόρες όταν τραντάζομαι ότι με κτυπούν μπουνιές στο στομάχι. Περπατώ αλλά δεν μπορώ να τρέξω. Σίγουρα είναι κάποιο κρύωμα. Βαδίζουμε σιγά και με tempo τη μεγάλη ανηφόρα μπροστά μας. Φτάνουμε στο πολύ γραφικό καταφύγιο Alpenzu πίνουμε espresso και τρώμε και συνεχίζουμε την μεγάλη ανηφόρα περνώντας από βοσκοτόπια και αγροικίες. Πιο ψηλά βαδίζω μόνος, ο Γιάννης έχει μείνει λίγα μέτρα πιο πίσω. Περνώ δίπλα από ένα κοπάδι ταύρων, οι οποίοι μόλις με βλέπουν μου επιτίθενται. Τα χάνω για λίγο, αλλά για καλή μου τύχη σταματούν στο ηλεκτροφόρο σύρμα που βρίσκεται ανάμεσα μας και τους περιορίζει. Βγάζω κάποιες φωτογραφίες και συνεχίζω. Ο καιρός αρχίζει και πάλι να χαλάει. Σταγόνες βροχές αρχίζουν να πέφτουν ενώ φυσά αέρας. Βάζω το αντιανεμικό και συνεχίζω όταν λίγα μέτρα πριν τον αυχένα μια αστραπή με μια λάμψη και μια βροντή με βάζουν σε μαύρες σκέψεις. Είμαστε ψηλά στα 2800μ με μπατόν στα χέρια και βρεγμένοι. Ευτυχώς ήταν η τελευταία σταγόνα βροχής και η τελευταία βροντή που συναντήσαμε, στο σημείο εκείνο. Περνάμε το Col Pinter στα 2776μ και κατηφορίζουμε πολύ εύκολα προς το καταφύγιο Crest. Μας υποδέχεται μια πολύ πρόσχαρη κυρία που μας σερβίρει μακαρόνια και σούπα καθώς και αλλαντικά. Ξεκινάμε σούρουπο από το Crest και αφού διασχίσουμε διάφορα χωριά κάνουμε έναν τεράστιο κύκλο που μας φάνηκε ατελείωτος και με μια κατάβαση απότομη και κακοτράχαλη για να φτάσουμε στο Saint – Jacques. Στη διαδρομή η κούραση και νύστα είναι εμφανής. Κλείνουν τα μάτια από μόνα τους και με δυσκολία τα κρατάμε ανοικτά. Σε κάποια ολιγόλεπτη στάση θέλω να πέσω στο έδαφος και να κοιμηθώ επιτόπου. Το επόμενο καταφύγιο αργεί. Κατά τη διαδρομή συναντάμε πολλά άτομα είτε μόνα είτε κατά παρέες που ντυμένοι κατάλληλα και με φακό κεφαλής τρέχουν για προπόνηση στα μονοπάτια. Μπήκαμε σ’ ένα ωραίο καταφύγιο κτισμένο δίπλα σε καταρράκτη και ζητήσαμε να κοιμηθούμε για μια ώρα. Η οικοδέσποινα μας άπλωσε σεντόνια μιας χρήσης και κουβέρτες και υπήρχε χώρος με ζεστό αέρα για να στεγνώνουν τα βρεγμένα ρούχα και παπούτσια. Στις 24:00 ξεκινάμε από το Saint Jacques ανηφορίζοντας δασωμένη πλαγιά με καθαρό ουρανό και απέναντι να μαίνεται κακοκαιρία με αστραπές σαν σε πολεμική ταινία. Ανεφοδιασμός στο καταφύγιο Grand Tourmalin και πέρασμα από το Col Nana 2770μ. Η κατάβαση είναι μεγάλη σε μήκος και το βράδυ έχουμε υπέροχη θέα των απέναντι κορυφών του Monte Rosa και του Monte Cervino (Matterhorn), με το φως του ολόγιομου φεγγαριού να λαμπιρίζει τους παγετώνες. Μαζί μας τρέχει και μια κοπέλα που μια μας προσπερνά και μια την προσπερνάμε. Ο Γιάννης τη ρωτά από πού είναι στ’ αγγλικά και του απαντά ότι είναι Ουγγαρέζα από τη Βουδαπέστη και τη λένε Άννα. Μας είπε ότι κέρδισε τη συμμετοχή της σε κάποιο αγώνα από σπόνσορα της Ουγγαρίας. Της προτείνω να έρθει να τρέξει στο VFT και ότι ήδη έχει κερδίσει δωρεάν συμμετοχή. Μας λέει ότι έχει πάρει το διαφημιστικό φυλλάδιο του αγώνα και ότι το σκέφτεται σοβαρά. Συζητώντας λοιπόν φτάνουμε ξημερώματα στην πόλη της Valtournenche στις 6:27 το πρωί της Πέμπτης. Οι συνηθισμένοι εναγκαλισμοί με την ομάδα υποστήριξης, μασάζ και φαγητό. Απομένουν πλέον δύο τομείς και σιγά-σιγά φτάνουμε στο τέλος, αν και υπάρχουν ακόμη αρκετά χιλιόμετρα. Υπάρχει συγκρατημένη αισιοδοξία ότι όλα θα πάνε πολύ καλά. Ύπνος δύο ώρες και ξεκίνημα στις 9:26 πμ για τον έκτο τομέα.

6. Valtournenche – Ollomont 283.458 χιλ D+ 3404 μ

Ο τομέας αυτός δεν έχει μεγάλες υψομετρικές εξάρσεις αλλά κινείται σε υψόμετρα μεταξύ 2500-3000μ. Περνάμε από το καταφύγιο Barmasse, το fenetre du Tsan 2738μ το bivouac Reboulaz (τα bivouac είναι δύσκολα και εκτεθειμένα περάσματα όπου οι διοργανωτές έχουν μεταφέρει με ελικόπτερο μικρά γυάλινα δωματιάκια για δύο άτομα, όπου όποιος έχει ανάγκη μπορεί να μείνει μέσα για κάποιες ώρες), το καταφύγιο Cuney. O Γιάννης στα καταφύγια που περνάμε τον παρακολουθώ να καταβροχθίζει στη κυριολεξία τα πάντα. Μέχρι και αλμυρά ψάρια, ένα πιάτο εξαφάνισε. «Φάε, φάε» μου τονίζει διαρκώς. Τον βλέπω να έχει συνέλθει από την κούραση των προηγούμενων ημερών και τη διάθεση του στα ύψη. Ένας πραγματικός “caterpillar”. Συνεχίζουμε πάντα σε μεγάλο υψόμετρο με αέρα και καλό καιρό περνώντας από το bivouac Clermont και το Col Vessonaz. Περνάμε από πραγματικά γιγάντιες κορυφές και βράχους με αλπικές λίμνες και μοιάζουμε εμείς κυριολεκτικά μυρμήγκια. Έχει πλέον βραδιάσει και κατηφορίζοντας φτάνουμε στο χωριό Oyace, έχοντας καλύψει 271 χιλιόμετρα. Είμαι πολύ κουρασμένος και ταλαιπωρημένος. Πριν φτάσουμε στο σταθμό, συμφωνήσαμε με τον Γιάννη να ξεκουραστούμε μια ώρα. Φτάνοντας στο σταθμό μας περιμένουν οι συνοδοί μας οι οποίοι έχουν φέρει φαγητό και μας εμψυχώνουν. Ξαφνικά ο Γιάννης μου λέει να συνεχίσουμε και να μην ξεκουραστούμε καθόλου. Του λέω ότι είναι τρελός. Αλά κι εγώ κατά βάθος θέλω να συνεχίσουμε και να μην χαλαρώσουμε. Όμως νυστάζω και είμαι κουρασμένος. Συμφωνούμε να κάνουμε υπομονή να ανεβούμε την δύσκολη κορυφή του Col Brison και τα ξημερώματα να ήμαστε στο Ollomont. Ξεκινάμε με αργό, πολύ αργό ρυθμό την ανάβαση του Col Brison. Βαδίζουμε πάνω σε δασωμένο στενό μονοπάτι. Νυστάζω πάρα πολύ και τα μάτια μου κλείνουν. Κάνω φοβερές προσπάθειες να κρατήσω τα μάτια μου ανοικτά. Το ίδιο και ο Γιάννης. Μπροστά πηγαίνω εγώ και πίσω ο Γιάννης. Πολλές φορές παραπατάω, πράγμα που αντιλαμβάνεται ο Γιάννης και μου λέει να προσέχω για να μην βουτήξω στο γκρεμό. Το μονοπάτι είναι ανηφορικό και πολύ στενό με γκρεμό. Στο πρώτο σημείο ελέγχου που βρίσκουμε σταματάμε και ο Γιάννης ως «σαρακατσάνος» ξαπλώνει δίπλα στη φωτιά και εγώ αποκοιμιέμαι καθισμένος σε μια καρέκλα. Το κρύο είναι έντονο και σε πέντε λεπτά ξυπνάμε για να συνεχίσουμε. Το πεντάλεπτο αυτό διάλλειμα είναι αρκετό για να χαλαρώσει λίγο η ένταση. Συνεχίζουμε ανηφορικά κάνοντας πολλά ζιγκ-ζαγκ και πάντα εκτεθειμένα. Κάτω φαίνονται τα φώτα διάφορων χωριών και από πάνω μας υπάρχει μόνο ο προβολέας του περάσματος (col Brison 2492μ) με τους διασώστες. Φτάνουμε επιτέλους στην κορυφή και από κάτω μας τα φώτα του Ollomont και ένας τεράστιος γκρεμός. Κατεβαίνω σιγά και προσεκτικά το μονοπάτι που φιδογυρίζει. Σε πολλά σημεία ζητάω τη βοήθεια του Γιάννη. Τα πόδια δέχονται υπερβολική πίεση. Κόντρα – κόντρα – κόντρα. Κάποια φορά κατεβαίνουμε χαμηλά πλησιάζοντας το Ollomont. Περνάμε από σημείο ελέγχου όπου ο Γιάννης θέλει να πέσει να κοιμηθεί. Του λέω ότι μας μένουν λίγα χιλιόμετρα και φτάνουμε στο σταθμό. Συνεχίζουμε. Για να μην κοιμηθεί ο Γιάννης μου λέει ότι θέλει να τρέξει στο κατηφορικό μονοπάτι για χαλαρώσει τα πόδια του. Ξεκινά το τρέξιμο. Εγώ παραπατάω από την κούραση και το μόνο που σκέφτομαι είναι, να φτάσω στο σταθμό και να πέσω για ύπνο κατευθείαν. Φτάνουμε στο Ollomont όπου μας περιμένουν κατάκοποι και αυτοί από τη ξαγρύπνια οι συνοδοί μας. Μας προτείνουν να φάμε και να μας κάνουν μασάζ. Ο Γιάννης τρώει. Εγώ τους λέω ότι το μόνο που πραγματικά θέλω είναι να πέσω να κοιμηθώ και να εξαφανιστώ. Με πηγαίνουν στο θάλαμο που κοιμούνται οι αθλητές. Πέφτω σ’ ένα κρεβάτι και με σκεπάζουν με μια κουβέρτα. Είναι όλοι από πάνω μου και με βοηθούν. Μου βγάζουν τα παπούτσια, ελέγχουν τα δάκτυλα των ποδιών και μου δίνουν συμβουλές που εγώ όμως δεν μπορώ να αντιληφθώ. Τους λέω να φύγουν και να βρεθούμε αύριο στον τερματισμό. Αποκοιμιέμαι σε δευτερόλεπτα. Κάνει κρύο και η κούραση των ημερών το κάνει εντονότερο. Σκεπάζομαι ολόκληρος με την κουβέρτα για να ζεσταθώ. Μια κοπέλα που σηκώνεται νωρίτερα για να φύγει μου ρίχνει την κουβέρτα της πάνω μου. Τώρα είναι καλλίτερα. Στις 6:00 το πρωί με ξυπνά ένας τύπος. Δεν μπορώ να καταλάβω ποιος είναι και νομίζω ότι είναι ο υπεύθυνος του σταθμού που ξυπνά τους αθλητές. Αφού μένω αποσβολωμένος για κάποια λεπτά μη μπορώντας να κατανοήσω τι γίνεται, βλέπω τον θεόρατο Θόδωρο να μου φωνάζει «6 η ώρα ήρθα για το μασάζ, τι περιμένεις;» «Δεν φύγατε;» ψελλίζω. «Είσαι τρελός; Έτσι θα σας αφήναμε!» Με πιάνουν τα κλάματα βλέποντας τους όλους να τρέχουν να φέρουν φαγητό, ρούχα, σακίδια και να έχουν ξενυχτήσει απαγκιάζοντας σε κάποια γωνιά. Μόνο συγκίνηση και αισθήματα ευγνωμοσύνης μπορείς να αισθανθείς. Αφού τελειώνει το μασάζ ο Θόδωρος, πηγαίνω για φαγητό και ο Στέλιος με πιέζει να φάω περισσότερο γιατί βλέπει ότι τις τελευταίες μέρες η διατροφή μου δεν είναι η ενδεδειγμένη. Στο μεταξύ έχει φτάσει και κοιμάται στο σταθμό και ο Βαραδάς.

7. Ollomont – Courmayeur 332538 χιλ D+ 2609 μ

Στις 6:52 πμ ξεκινάμε για τον τελευταίο τομέα του αγώνα, μέσα σε κλίμα χαράς και ικανοποίησης απ’ όλους. Έχουμε χρονικό περιθώριο μιας μέρας και όπως πάνε τα πράγματα θα τερματίσουμε απόγευμα Παρασκευής, ενώ το χρονικό περιθώριο είναι για το απόγευμα του Σαββάτου. Τέλεια. Ξεκινάμε με σκληρή ανάβαση. Ο Γιάννης έχοντας ανακάμψει παντελώς και θέλοντας να κυνηγήσει το χρονικό όριο, μου ανακοινώνει ότι θα συνεχίσει μόνος για να πάει γρηγορότερα. Του εύχομαι καλό τερματισμό. Πηγαίνουμε για αρκετό διάστημα μαζί, σε απόσταση λίγων μέτρων. Περνάμε από αγρόκτημα με πολλές αγελάδες τις οποίες βόσκουν δύο νεαροί ρουμάνοι. Όταν εγώ φτάνω στο καταφύγιο Champillon ο Γιάννης φεύγει. Από κει και μετά δεν τον ξαναείδα παρά μόνο στον τερματισμό. Συνεχίζω την ανάβαση και περνάω το Col Champillon 2709 μ. Αρχίζει η κατάβαση. Μια τραβέρσα που κατεβαίνει ομαλά μέχρι το Bosses. Σταματώ για ανεφοδιασμό και συνεχίζω. Ακολουθεί μια διαδρομή σε ευθεία μέσα σε δάσος. Είναι μεσημέρι και αρχίζω και πάλι να νυστάζω. Κάνει αρκετή ζέστη. Αρχίζω να τρέχω. Κάποια στιγμή αντιλαμβάνομαι ότι τρέχω με κλειστά μάτια και κάποιες στιγμές κοιμάμαι. Όπως λέμε κοιμάμαι όρθιος. Για να συνέλθω, πάω σε κάποιο ρυάκι να πλυθώ και να δροσιστώ. Με το που σηκώνομαι άρχισε το μεγάλο πρόβλημα. Ένας οξύς πόνος στην δεξιά κνήμη. Γνώριμος πόνος από παλιότερο περιστατικό στα Πυρηναία. Ωχ!! Αν είναι αυτό που φαντάζομαι την έχω άσχημα. Είμαι στο 300ο χιλιόμετρο, απομένουν άλλα 30. Τι κάνω; Σταματάω και τελειώνω τον αγώνα άδοξα; Συνεχίζω σφίγγοντας τα δόντια; Σκέψου να πω στο Θόδωρο ότι σταματάω. Φαντάζομαι την εικόνα και με πιάνουν τα γέλια!!!!!! Χρονικά περιθώρια είχα αρκετά και αυτό ήταν καλό. Το ίδιο είχα ξαναπάθει πριν τρία χρόνια στο Ultra Race des Pyrenees. Συνεχίζουμε και βλέπουμε. Κόβω ρυθμό, αλλά η κατηφόρα μέχρι το Saint Rhemy με κουράζει αφάνταστα. Φτάνω στο σταθμό τρώω λαζάνια και αλλαντικά, εφοδιάζομαι με υγρά και ξεκινάω για την τελευταία επίθεση το Col Malatra. Κουτσαίνοντας και ψάχνοντας λύσεις αρχίζω να ανεβαίνω. Περνάω από πολλούς παλιούς οικισμούς, η διαδρομή έχει υπέροχη θέα, αλλά λόγω του προβλήματος με προσπερνούν αρκετοί. Με ενοχλεί λίγο αυτό αλλά δεν μπορώ να κάνω και κάτι. Κάθε φορά που προσπαθώ να πιέσω το πόδι αναγκάζομαι να κάνω και μια μεγαλύτερη στάση για ξεκούραση. Στο δρόμο ζητάω από αρκετούς αθλητές ελαστικό επίδεσμο αλλά δεν έχει κανείς να μου δώσει. Νευριάζω γιατί έχω στο μεγάλο σάκο 8 τέτοιους επιδέσμους, στο μικρό σακίδιο επάνω μου δεν υπάρχει κανένας. «Καλά να πάθεις» λέω μέσα μου. Ανακαλύπτω μια πρόχειρη πατέντα. Βγάζω το buf που φοράω στο λαιμό και αφού το στρίψω το κάνω πρόχειρο επίδεσμο και το περνάω στο πόδι. Συνεχίζοντας έτσι φτάνω στο καταφύγιο Frassati. Ανεφοδιασμός και συνέχεια για το Col Malatra. Φυσάει αέρας και ο καιρός έχει συννεφιάσει. Φοράω το αντιανεμικό και συνεχίζω με σχετικά καλό ρυθμό αλλά πάντα με πόνο στο πόδι. Σε λίγο αντικρίζω το περίφημο col Malatra. Πέφτουν μικρές νιφάδες χιονιού. Το Col Malatra είναι ορόσημο γιατί είναι το τελευταίο ψηλό πέρασμα. Απόκρημνα βράχια με καλογραμμένο μονοπάτι. Στην κορυφή υπάρχουν διασώστες, σχοινιά και μεταλλικά σκαλιά. Τα περνώ με ευκολία και χαίρομαι γι’ αυτό και αρχίζω την κατάβαση. Η χαρά μου μεγάλη, αλλά χρειάζεται καλή διαχείριση δυνάμεων για να φτάσω στο προορισμό μου. Η κατηφόρα με δυσκολεύει ακόμη περισσότερο γιατί η πίεση στο πόδι αυξάνει. Σε κάποιο σημείο της διαδρομής τηλεφωνώ στο στρατηγό, του λέω που βρίσκομαι και ότι χρειάζομαι ψυκτικό σπρέι και ελαστικό επίδεσμο. Επίσης τηλεφωνώ, όπως πάντα παραδοσιακά, στο φίλο μου στην Ελλάδα Ξανθόπουλο Σπύρο για να τον ενημερώσω ότι σε λίγες ώρες τερματίζω. Κατηφορίζω κουτσαίνοντας προς το καταφύγιο Bonatti. Απέναντι οι παγετώνες του Mont Blanc. Φυσάει πολύ και κάνει κρύο. Γνώριμα μέρη. Τελευταία φορά είχα περάσει το 2009 από κει, στον αγώνα CCC. Μετά το Bonatti συνεχίζω και είμαι σε διαρκεί επικοινωνία με τον στρατηγό και τον Θόδωρο. Κάποια στιγμή με ενημερώνουν ότι έρχεται προς βοήθεια μου ο Χρήστος Γεωργάτος, ο οποίος είχε εγκαταλείψει τον αγώνα λίγο νωρίτερα. Άλλη συγκίνηση. Τι να πεις !!! Η Ελληνική ψυχή. Η διαδρομή από το καταφύγιο Bonatti μέχρι το καταφύγιο Bertone μήκους περίπου 6 χιλιομέτρων ανεβοκατεβαίνει διαρκώς. Τηλεφωνιόμαστε με τον Χρήστο και με ενημερώνει ότι έχει περάσει το Bertone και έρχεται προς το μέρος μου. Έχει νυχτώσει και έχουμε ανάψει τους φακούς. Σε λίγο συναντιόμαστε. Χαρά μεγάλη. Μου έχει φέρει ψυκτικό σπρέι, επιδέσμους και φαγητό. Η κατάσταση βελτιώνεται λίγο με το σπρέι και τον επίδεσμο, αλλά σε λίγο επανέρχομαι στην πρότερη κατάσταση. Βαδίζουμε σιγά με τον Χρήστο και συζητάμε για διάφορα. Βράδυ φτάνουμε στο Bertone. Τελευταίος σταθμός. Αρχίζει η μεγάλη κατάβαση προς το Courmayeur μέσω ενός πολύ κακοτράχαλου μονοπατιού. Έχει άπνοια και κάνει ζέστη. Βγάζω τα αντιανεμικά και συνεχίζουμε. Σε λίγη ώρα φαίνονται τα φώτα της πόλης. Έξω από το Courmayeur μας περιμένει ο Θόδωρος περιχαρής και λίγο πριν τον τερματισμό όλη η υπόλοιπη παρέα. Η Σοφία, η Βαρβάρα, η Μαρία ο Γιάννης ο Μπάγιος και ο στρατηγός. Πολύς κόσμος και κουδούνια, φωνές χαιρετισμοί. Σφίγγω τα δόντια για να ανέβω στην τεχνητή εξέδρα. Μεγάλη χαρά και ικανοποίηση. Υπάρχει live camera και με βλέπουν όλοι οι γνωστοί και φίλοι μέσω διαδικτύου στη Ελλάδα. Χαιρετισμοί, χειροκροτήματα, φωτογραφίες, αγκαλιές και φιλιά. Μια τεράστια ικανοποίηση.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Οι συνοδοί μου με πηγαίνουν στο σπίτι. Κουρασμένος και ανακουφισμένος. Μπάνιο και καθαρά ρούχα. Η Σοφία έχει ετοιμάσει μια τεράστια γαβάθα με μακαρόνια. Τα καταβροχθίζω με βουλιμία. Σε λίγες ώρες το γκρουπ του Θόδωρου με τη Βαρβάρα και τη Σοφία μας αποχαιρετούν για την επιστροφή στην Ελλάδα. Αποχαιρετιζόμαστε με δάκρυα. Ξαπλώνω και χάνομαι στον ύπνο μου. Το πρωί ξυπνώ ήρεμος, χαλαρωμένος αλλά και με πρησμένο δεξί πόδι και πόνο στα δάκτυλα. Μετά το πρωινό και τον καφέ πηγαίνουμε στις πρώτες βοήθειες της διοργάνωσης για περίθαλψη. Μια γιατρός με περιποιείται και μου λέει ότι σε σύγκριση με τα πόδια που έχει δει εγώ είμαι σε πολύ καλή κατάσταση. Μου δίνει οδηγίες και αποχωρούμε ευχαριστώντας την. Πηγαίνουμε στον τόπο τερματισμό, όπου σε λίγα λεπτά τερματίζει και ο τέταρτος έλληνας δρομέας Ηλίας Βαραδάς, τον οποίο συνοδεύουν οι Γιάννης Μπάγιος και Χρήστος Ευαγγελάτος. Χαρές, χειροκροτήματα και αγκαλιές.

Την Κυριακή το πρωί ήταν η τελετή απονομής των επάθλων στο χώρο της διοργάνωσης στο γνωστό αθλητικό πολυχώρο. Μια πολύ ωραία τελετή όπου τιμήθηκαν οι πάντες. Από τον πρώτο έως και τον τελευταίο αθλητή. Στο τέλος η αναμνηστική φωτογραφία.

Αποχαιρετήσαμε τους φίλους μας και πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Η Μαρία Μελισσινού μου είπε: «Δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ πόσο συναρπαστική είναι αυτή η εμπειρία και πόσα συναισθήματα έχω βιώσει. Είναι ένας άλλος, υπέροχος κόσμος. Δηλώνω παρούσα για τις μελλοντικές περιπέτειες και είμαι πολύ περήφανη που σ’ έχω φίλο».

Σημ. Advendure: Μιχάλη θερμά συγχαρητήρια για την μεγάλη σου προσπάθεια, σου ευχόμαστε καλή αποκατάσταση και σε ευχαριστούμε που μοιράστηκες αυτην την εμπειρία μαζί μας!