Παρασκευή πρωί και βρίσκομαι στο δρόμο για Φλώρινα. Το στομάχι μου έχει γίνει κόμπος, από την δίαιτα όλης της εβδομάδας, για να καταφέρω να αγωνιστώ στην κατηγορία των 62 κιλών στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Άρσης Βαρών. Το στόμα μου έχει στεγνώσει, πεινάω και διψάω αλλά κάνω υπομονή. Η ζυγαριά των αγώνων με έδειξε 61.67 κιλά, συνήθως ζυγίζω 66 κιλά. Τις επόμενες δυο ώρες περίπου, μέχρι να ξεκινήσει ο αγώνας, τρώω και πίνω συνέχεια για να προλάβω να αναπληρώσω όλη τη χαμένη ενέργεια των προηγούμενων ημερών. Το μόνο που σκέφτομαι είναι αν θα καταφέρω να μαζέψω αρκετές δυνάμεις για να σταθώ στην εκκίνηση του Mythical.

Ο αγώνας μου ξεκινάει και έχω να αντιμετωπίσω άλλους 19 αθλητές, όλοι τους νεότεροι από εμένα. Οι πρώτες προσπάθειες που έχουμε δηλώσει για το Αρασέ και το Ζετέ με κατατάσσουν 2ο με 3ο.  Όχι και άσχημα για κάποιον που δεν κάνει καθόλου προπόνηση Άρσης Βαρών και απλά τρέχει. Παρόλα αυτά ο αγώνας δεν είναι εύκολος, τα κιλά μου φαίνονται τόνοι και κάθε φορά που σκύβω να πιάσω τη μπάρα κοντεύω να ξεράσω διότι έχω φουσκώσει από τα πολλά υγρά και το φαγητό! Ωστόσο το παλεύω και τελικά βγαίνω 3ος, σε Αρασέ, Ζετέ και Σύνολο, με μόλις 6 κιλά διαφορά στο Σύνολο από τον 2ο.

Η ψυχολογία μου έχει απογειωθεί, σκέφτομαι πως είμαι τέλεια και το βράδυ με το που θα δώσει ο Λάζαρος την εκκίνηση απλά θα «πετάξω»! Μια μέρα πριν αν με αντίκριζε κάποιος, έτσι όπως ήμουν αδυνατισμένος, στεγνός και με χαμηλή πίεση, θα έλεγε πως τα πτώματα έχουν περισσότερη ζωντάνια μέσα τους! Κι όμως τη στιγμή αυτή ένιωθα ότι μπορούσα να αγγίξω τον ουρανό! Φεύγω για Λιτόχωρο και έχω συνέχεια στο νου μου ότι θα τα δώσω όλα στον αγώνα το βράδυ. Προπονήθηκα αρκετούς μήνες και θέλω να πετύχω μια καλή επίδοση! Προσπαθώ παράλληλα να κάνω ένα “reset” στο μυαλό μου, να ξεχάσω τη δίαιτα, την εξάντληση και το Πανελλήνιο, και να συγκεντρωθώ απόλυτα στον Olympus Mythical Trail.

Φτάνοντας στο Λιτόχωρο, κατευθύνομαι στο χώρο της εκκίνησης. Είναι μεσημέρι, έχει ζέστη και δεν υπάρχει πολύ κόσμος να πηγαινοέρχεται. Μονάχα ένας Λάζαρος Ρήγος που τρέχει πάνω – κάτω προσπαθώντας να ετοιμάσει τα πάντα για να απολαύσουμε εμείς έναν όμορφο αγώνα! Δύσκολο πολύ το έργο του. Το νούμερο «28», που έτρεχα φέτος, έχει μπει ήδη στη λίστα με τους αριθμούς που μου φέρνουν γρουσουζιά, όμως μέχρι τότε δεν το γνώριζα. Ενώ ετοιμάζω τα πράγματά μου, για τον αγώνα, στο ξενοδοχείο, διαπιστώνω πως δεν θα προλάβω καθόλου να ξαπλώσω και να κοιμηθώ μέχρι την εκκίνηση. Δεν με πειράζει και πολύ. Ο ενθουσιασμός με κρατάει σε υπερένταση και σκέφτομαι πως το προηγούμενο βράδυ κοιμήθηκα ένα γεμάτο 7ωρο αφού η γυναίκα μου ανέλαβε εξ’ ολοκλήρου την μεταμεσονύχτια τροφοδοσία του μπέμπη μας.  Άλλωστε πέρυσι είχα κλείσει περισσότερες από 60 ώρες άυπνος όταν τερμάτισα αφού είχα να κοιμηθώ από την Πέμπτη το πρωί.

Λίγο αργότερα φτάνει στο δωμάτιο και ο Χάρης ο Πολύζος. Πρώτα φορά θα τρέξει τον Mythical και είναι και αυτός αγχωμένος. Η συζήτηση φυσικά περιστρέφεται συνεχώς σε θέματα που αφορούν τον αγώνα. Προσπαθώ να του πω όλα όσα γνωρίζω πως θα τον βοηθήσουν ώστε να τερματίσει χωρίς παρατράγουδα. Μια γρήγορη στάση στο «Γαστροδρόμιο» για την καθιερωμένη μακαρονάδα πριν τον αγώνα και φεύγουμε ευθύς για την τεχνική ενημέρωση.

Ένας από τους κύριους λόγους που πηγαίνω στην τεχνική ενημέρωση του αγώνα είναι για να συναντήσω φίλους και γνωστούς, που έχω γνωρίσει αυτά τα χρόνια τρέχοντας, και να ανταλλάξουμε νέα! Πραγματικά στον Olympus Mythical Trail και στον ROUT νιώθω κάθε φορά ότι όλοι όσοι είμαστε εκεί αποτελούμε μια μεγάλη οικογένεια! Φάτσες γνωστές, γέλια, πειράγματα και μια ατμόσφαιρα που θυμίζει παρέα που βγήκε να τα πει και να πιει καμιά μπυρίτσα. Φυσικά όλοι μας ακούμε αυτά που έχει να μας πει ο Λάζαρος αλλά και οι εθελοντές διασώστες που κάθε χρόνο προσφέρουν πάρα πολλά στηρίζοντας με κάθε τρόπο την προσπάθειά μας. Επιστροφή στο δωμάτιο για να τακτοποιήσω τις τελευταίες εκκρεμότητες και να χαλαρώσω λίγο. Θα περάσει σχεδόν μια μέρα μέχρι να ξαπλώσω ξανά, ας το εκμεταλλευτώ.

Η ώρα είναι 23:59 της Παρασκευής. Απομένει ένα λεπτό για να ξεχυθούμε όλοι στα μονοπάτια του βουνού των Θεών. Ενθουσιασμός παντού! Καλή επιτυχία και καλό τερματισμό είναι οι ευχές που ακούς από εδώ κι εκεί! Δεν είμαστε αντίπαλοι σε αυτόν τον αγώνα. Όλοι θέλουμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε και να πετύχουμε μια καλή θέση στην κατάταξη και έναν καλό χρόνο αλλά παράλληλα το ίδιο θέλουμε και για αυτούς που είναι δίπλα μας! Πάμε να μετρήσουμε αντίστροφα, 10…9…8…7…6…5…4…3…2…1… Φύγαμε!

Τα νέα, πρώτα χιλιόμετρα της διαδρομής θα μας οδηγήσουν, μέσα από ένα στενό, κακοτράχαλο και ανηφορικό κομμάτι, στο καταφύγιο του Σταυρού. Αμέσως όλοι οι δρομείς μπαίνουμε ο ένας πίσω από τον άλλον, σχηματίζοντας ένα είδος ανθρώπινου τρένου, και ξεκινάμε την δύσκολη ανάβαση. Ούτε λόγος να προσπεράσω κάποιον τώρα αφού αυτό θα μου στερήσει δυνάμεις. Το μόνο που ακούγεται ανεβαίνοντας, εκτός από τις ανάσες μας, είναι το κουδουνάκι μου που έχω κρεμάσει στο σακίδιο. Μπορεί ο Όλυμπος να μην έχει αρκούδες όπως η Ροδόπη αλλά αν χαθώ εγώ ή κάποιος άλλος σίγουρα ο ήχος κάπως θα βοηθήσει αφού ακούγεται αρκετά! Ίσως και ενοχλητικά θα μπορούσαν να πουν ορισμένοι. Βρισκόμαστε ακόμα χαμηλά και έτσι η καλοκαιρινή ζέστη είναι πολύ έντονη παρά το γεγονός πως είναι περασμένες δώδεκα! Έχω διανύσει 3 χιλιόμετρα και στάζω ολόκληρος! Σκέφτομαι πως πρέπει να προσέχω να μην την πατήσω όπως στον ROUT του 2013 που αφυδατώθηκα τελείως γι’ αυτό αποφασίζω με το που θα φτάσουμε στον πρώτο σταθμό να βγάλω την μπλούζα μου και να τρέξω γυμνός από πάνω καθώς και να παίρνω πιο συχνά απ’ ότι σχεδίαζα τα saltstick.

Καταφύγιο Σταυρού. Βγαίνοντας στην άσφαλτο που οδηγεί στο καταφύγιο κοιτάζω το ρολόι και διαπιστώνω πως ο χρόνος μου είναι πολύ καλός. Ενθουσιάζομαι ακόμα περισσότερο! Στο σταθμό βγάζω τη μουσκεμένη από τον ιδρώτα μπλούζα μου, φοράω το σακίδιό μου ξανά, πίνω λίγο νερό και ένα ποτήρι κόκα κόλα και αφού πάρω τα μπατόν μου φεύγω για ένα μονοπάτι από το οποίο δεν έχω περάσει ξανά. Είναι το μονοπάτι που οδηγεί στη «Μάννα του Νερού» και πιστεύω πως είναι από τα πιο όμορφα κομμάτια της διαδρομής! Κρίμα που είναι νύχτα, είμαι σίγουρος ότι τη μέρα είναι ακόμα πιο μαγευτικό! Μέρος από αυτό το μονοπάτι, μάλιστα, μου θύμισε έντονα κομμάτι από την διαδρομή του ROUT! Το μονοπάτι σύντομα δίνει τη σειρά του σε χωματόδρομο, ο οποίος λίγο παρακάτω μας ξαναβάζει μέσα σε μονοπάτι. Κοιτάζω το Garmin και βλέπω ότι φτάνω σε λίγο στο σταθμό της Κορομηλιάς. Γρήγορα περνάνε τα χιλιόμετρα και νιώθω αρκετά ξεκούραστος. Μακάρι να συνεχίσω έτσι.

Φτάνοντας Κορομηλιά μου φεύγει ένα μικρό άγχος που είχα μέχρι εκείνη τη στιγμή. Καινούρια διαδρομή, νύχτα και φοβόμουν λιγάκι μη χαθώ. Βέβαια ο Λάζαρος δεν άφησε περιθώρια για κάτι τέτοιο αφού η νυχτερινή σήμανση ήταν υποδειγματική! Τρίτη χρονιά φέτος και εννοείται πως πριν φύγω από το σταθμό της Κορομηλιάς θα φάω αρκετό από το νόστιμο και δροσερό καρπούζι που έχουν εκεί! «Είναι καλό το καρπούζι;» ρωτάω χαριτολογώντας. «Από αυτό έφαγε ο πρώτος πέρυσι και βγήκε πρώτος!» μου απαντάει ένας κύριος από εκεί. «Και ‘γώ από αυτό έφαγα πέρυσι αλλά πρώτος δεν βγήκα…» του ξαναλέω και πριν φύγω αρπάζω ένα τοστ και μια μπανάνα για το δρόμο.

 Η διαδρομή είναι πλέον γνωστή, μονοπάτι που ανηφορίζει διαρκώς μέσα από το δάσος μέχρι το σταθμό της Πετρόστρουγκας και από εκεί και μετά για Λαιμό και Οροπέδιο. Πλέον ανηφορίζω μόνος μου στο μονοπάτι. Δεν γνωρίζω πόσο πίσω είναι αυτοί που ακολουθούν και πόσο μπροστά αυτοί που προπορεύονται αφού τα μοναδικά φώτα που βλέπω είναι αυτά του Λιτόχωρου χαμηλά στο βάθος, εικόνα μοναδική παρεμπιπτόντως. Τα χιλιόμετρα περνούν και σύντομα βλέπω μια ταμπέλα σε σχήμα βέλους που γράφει «Πετρόστρουγκα». Λίγο ακόμα θα μου έμεινε, σκέφτομαι, όμως ανηφορίζω και ανηφορίζω συνεχώς αλλά σταθμός πουθενά! Όσο κινούμαι μέσα στο δάσος δεν δίνω και ιδιαίτερη σημασία αφού θυμάμαι από πέρυσι ότι στην διασταύρωση με το μικρό μονοπάτι για Πετρόστρουγκα υπήρχε κόσμος που μας καθοδηγούσε στην σωστή κατεύθυνση. Και ξαφνικά βγαίνω σε αλπικό τοπίο. Δάσος τέρμα, μονάχα πέτρες και βράχοι από εδώ και πάνω! Κόβω τον ρυθμό μου και όπως ανηφορίζω σκέφτομαι πως κάτι δεν πάει καλά! Αρχίζω να φωνάζω «Σταθμός!» μήπως και με ακούσει κανείς αλλά μάταια! Έπειτα από πέντε λεπτά βλέπω να έρχεται ένα φως. Είναι δρομέας σίγουρα οπότε αρχίζω να κατηφορίζω για να τον ρωτήσω. Πλησιάζοντας διακρίνω τον φίλο Κοζανίτη Ντίνο, «Ρε ‘συ από τον σταθμό της Πετρόστρουγκας πέρασες;». Μου απαντάει θετικά και ότι έχει μισή ώρα περίπου που έφυγε. «@&*%#$@!*&%^#$^*%&$@#!!!!!!!!» του απαντώ.

Μισή ώρα ανηφόρα είναι περίπου ο μισός χρόνος κατεβαίνοντας. Καλά πώς ήταν δυνατόν να έχασα το σταθμό; Κατεβαίνω το μονοπάτι τρέχοντας και βρίζοντας παράλληλα! Οι άλλοι δρομείς που με βλέπουν με ρωτάνε τι έγινε και ‘γω απλά τους λέω ότι πέρασα το σταθμό, στολίζοντας την απάντησή μου και με την αρμόζουσα βρισιά! Πιο κάτω με πετυχαίνει και ο Τάσος ο Καλπάκης ο οποίος θέλει να με δείρει αφού κάθε φορά με μαλώνει που ξεκινάω γρήγορα τους ultra αγώνες! Αυτή τη φορά αντικρίζω δύο εθελοντές που περιμένουν πάνω στο μονοπάτι και δείχνουν το δρόμο για το καταφύγιο. Σίγουρα δεν ήταν εκεί όταν πέρασα, εκτός αν κοιμόμουν όρθιος.

Σταθμός Πετρόστρουγκας. Παρότι είμαι μέσα στα νεύρα αποφασίζω να μην τα παρατήσω και να το παλέψω! Δεν φεύγω κατευθείαν όμως. Τρώω ένα καυτό κεσεδάκι σούπα και βγάζω να φορέσω μια στεγνή μπλούζα από το σακίδιό μου, αφού μέχρι εκείνη τη στιγμή ήμουν γυμνός. Πριν ξεκινήσω ξανά τον αγώνα μου, ο φίλος Μιχάλης Φωτεινός που βρίσκεται εκεί και βοηθάει, μου λέει να προσπαθήσω να ηρεμήσω. Έχει δίκιο, σκέφτομαι, τα νεύρα θα τα κάνουν όλα χειρότερα! Η θέση μου στην κατάταξη έχει πέσει περισσότερες από 20 θέσεις, στην 31η. Είναι ώρα να κάνω την υπέρβασή μου, να τα δώσω όλα για να ξανακερδίσω το χαμένο χρόνο! Αυτή μου η απόφαση μπορεί να είναι και λάθος όμως δεν θα ήθελα ποτέ να τερματίσω έναν αγώνα ξέροντας ότι δεν τα έδωσα όλα.

Ώρα, λοιπόν, για μουσική! Πατάω το «play» και επιλέγω ροκιές, το πρώτο τραγούδι που ξεκινάει είναι το “Highway to Hell” των AC-DC! Σατανική σύμπτωση, σκέφτομαι, όπως έλεγε και ένας καθηγητής μου στο λύκειο. Κάθε φορά που βλέπω φώτα από φακούς μπροστά μου λυσσάω και βάζω σκοπό να περάσω μπροστά. Η ανηφόρα μέχρι το οροπέδιο με βοηθάει αφάνταστα αφού με τον ρυθμό που ανεβαίνω προσπερνώ αρκετούς φίλους δρομείς! Φτάνω στο γνωστό «Πέρασμα του Γιώσου» και ξέρω πλέον ότι ο σταθμός είναι κοντά. Κόβω λίγο το ρυθμό μου και συνεχίζω πότε περπατώντας και πότε τρέχοντας ως το καταφύγιο του «Κάκαλου».

Στο καταφύγιο με περιμένουν δύο πολύ καλές φίλες! Η Βίκυ Καρπούζα και η Άντζυ Τερζή! Με χειροκροτούν και με αγκαλιάζουν και είναι σαν να φεύγει όλη η κούραση που νιώθω! Σε έναν τέτοιο αγώνα, το να υπάρχουν και να σε στηρίζουν δικοί σου άνθρωποι που καταλαβαίνουν την προσπάθεια που κάνεις, αντιστοιχεί με μια γερή γουλιά από το μαγικό ζωμό του Δρυίδη Πανοραμίξ! Εκεί, φυσικά, είναι και ο Μιχάλης ο Στύλλας αλλά και αρκετοί άλλοι που σπεύδουν να μας βοηθήσουν. Με τυλίγουν με αρκετές κουβέρτες και μου δίνουν να φάω κοτόσουπα. Το ένα κεσεδάκι δεν μου φτάνει γι’ αυτό ζητάω και δεύτερο. Πριν προλάβω όμως να χιμήξω μια διασώστρια με διακόπτει και με ρωτάει αν θέλω αλάτι στη σούπα. Εννοείται της απαντώ και της δίνω την κοτόσουπα. Αν σας πω ότι άδειασε το μισό αλάτι μέσα, θα σας πω αλήθεια! «Ρε παιδιά θα λυσσάξω!»  λέω. «Δεν πειράζει, θα με ευχαριστείς αργότερα.» μου απαντάει ευγενικά η διασώστρια και σκέφτομαι ότι κάτι παραπάνω γνωρίζει. Με ρωτούν αν χρειάζομαι κάτι άλλο και τους λέω το αντιανεμικό μου. Η θερμοκρασία έχει πέσει αισθητά και με το λίγο καθισιό έχω αρχίσει ήδη και κρυώνω. Το φοράω ευθύς αμέσως! Χαιρετώ τις φίλες μου και τους ευχαριστώ όλους για όσα μου πρόσφεραν! Μάλιστα, δεν μ’ αφήνουν να φύγω με άδεια χέρια και γεμίζουν τις τσέπες από το σακίδιο μου με αποξηραμένα φρούτα και σταφίδες. Φεύγω 16ος από το καταφύγιο. Κατάφερα και πέρασα 15 φίλους δρομείς. Καταπληκτικά σκέφτομαι. Έχω ακόμα πολλά χιλιόμετρα μπροστά μου και αν συνεχίσω έτσι σίγουρα θα πετύχω μια σπουδαία προσωπική επίδοση.

Η ανατολή του ήλιου με βρίσκει στα Ζωνάρια και αλήθεια είναι μοναδικό το συναίσθημα που με κυριεύει βλέποντάς την. Πηγαίνω αρκετά χαλαρά τώρα για να απολαύσω το θέαμα αλλά και γιατί δεν υπάρχει λόγος να πιέσω αφού σε λίγο ξεκινάει η πιο δυνατή ανηφόρα του αγώνα! Η ανάβαση για Σκάλα - Σκολιό! Πλησιάζοντας αποφασίζω να πιω ένα τζελάκι για να μπορέσω να βγω δυνατά στην κορυφή. Αυτό ήταν! Από την αρχή κιόλας της ανηφόρας νιώθω το στομάχι μου να ανακατεύεται και να έχω τάση για έμετο. Τα κατάφερα! Το τίναξα στον αέρα το στομάχι μου! Βέβαια… Μερικά εικοσιτετράωρα πριν έτρωγα σαν σπουργίτι και ξαφνικά άνοιγα το στόμα μου και δεν ήξερα τι κατέβαζα… Σίγουρα κάτι δεν πάει καλά όμως αποφασίζω να συνεχίσω έστω και με έναν εκνευριστικά αργό ρυθμό. Το πρόβλημα με το στομάχι μου με αποδυναμώνει ολοένα και περισσότερο, τα βήματά μου γίνονται όλο και πιο βαριά και ο ενθουσιασμός που είχα πιο πριν μοιάζει να έχει πάρει τον κατήφορο. Κάποιοι φίλοι που με περνούν με ρωτάνε αν είμαι καλά και με παροτρύνουν να συνεχίσουμε παρέα. Αδιανόητο, το στομάχι μου διαλύεται!

Φτάνοντας στην κορυφή νιώθω την ανάγκη να καθίσω και να διπλωθώ, μήπως αυτό με βοηθήσει λίγο. Οι αχτίδες του ήλιου, που έχει ξημερώσει για τα καλά, ζεσταίνουν την πλάτη μου και παρότι το στομάχι μου δεν καλυτερεύει, το συναίσθημα αυτό με «ζωντανεύει». Έτσι βρίσκω ευκαιρία και ξεκινάω παρέα με τον Χάρη Πολύζο που με είχε μόλις φτάσει. Από το Σκολιό το μονοπάτι συνεχίζει για την κορυφή του Αγιαντώνη, η οποία φαίνεται πεντακάθαρα στο βάθος. Πέρυσι δεν έβλεπες ούτε τη μύτη σου από την ομίχλη αλλά φέτος φυσούσε αρκετά και η ατμόσφαιρα ήταν καθαρή ώστε μπορούσες να διακρίνεις τα πάντα ακόμα και στον μακρινό ορίζοντα! Φυσικά, ο αέρας ήταν παγωμένος αλλά δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα δικά μας. Τα πόδια μου είναι λίγο μουδιασμένα από το κρύο και την ανηφόρα όμως γρήγορα πιάνω τον ρυθμό του φίλου Χάρη και τον ακολουθώ από κοντά. Δυστυχώς αυτό δεν θα κρατήσει για πολύ. Με τα επαναλαμβανόμενα χοροπηδητά το στομάχι μου ζητάει και πάλι τάιμ άουτ!

Σταματώ και συνεχίζω περπατώντας. Αναθεωρώ τα σχέδια μου και αποφασίζω πως το καλύτερο είναι να φτάσω μέχρι το σταθμό δίπλα από τα λιφτ του χιονοδρομικού και να ξεκουραστώ. Αυτό όμως δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται. Ο αέρας, που έχει δυναμώσει πάρα πολύ, με εμποδίζει να καρφώσω τα μπατόν στο έδαφος και παράλληλα παγώνει την κοιλιά μου! «Όλυμπο δε μου ήθελες; Τράβα τα τώρα!» σκέφτομαι και κάνω υπομονή. Στην κατηφόρα από Αγιαντώνη παραπατώ και σωριάζομαι τρεις φορές. Η κατάσταση με το στομάχι μου έχει θολώσει το μυαλό και μου έχει κόψει τα πόδια κυριολεκτικά!

Σταθμός Βρυσοπούλες. Χωρίς καθυστέρηση μπαίνω μέσα στο κτίσμα από τα λιφτ και παρακαλώ τη διασώστρια που βρίσκεται εκεί να με ξυπνήσει σε μισή ώρα. Ελπίζω πως με τον ύπνο θα ηρεμήσει λίγο το στομάχι μου και η τάση που έχω να τα βγάλω όλα. Ο ύπνος με παίρνει γρήγορα και είναι βαθύς και λυτρωτικός! Στο τέταρτο επάνω με ξυπνάει ένας εθελοντής να με ρωτήσει αν είμαι καλά. Του απαντώ θετικά και ξανακλείνω τα μάτια μου. Έπειτα από μισή ώρα, ίσως και λίγο παραπάνω με ξυπνάει ξανά, αυτή τη φορά η διασώστρια. Ετοιμάζομαι και βγαίνω έξω. Είμαι κάπως καλύτερα αλλά πεινάω και διψάω και πρέπει να αναπληρώσω τις μέχρι τώρα χαμένες δυνάμεις μου. Τι μπορώ να φάω για να μη με ενοχλήσει πάλι το στομάχι μου, ρωτάω. Σκέτο ψωμί, μου λένε! Η απάντηση είναι αποκαρδιωτική και η πραγματικότητα ακόμα περισσότερο! Δαγκώνω μια μπουκιά ψωμί, και παρόλο που τη μασάω επί ώρα, το σώμα μου ολόκληρο αρνείται να την κατεβάσει. Το ίδιο γίνεται και με το νερό! Χώνω το ψωμί στο σακίδιο και φεύγω σκεπτόμενος ότι παρακάτω τα πράγματα θα είναι καλύτερα.

Αρχίζω να τρέχω προσπαθώντας να φτάσω κάποιους προπορευόμενους δρομείς. Όχι για την θέση αυτή τη φορά αλλά για να μην είμαι μονάχος μου. Ένας από αυτούς είναι ο Δημήτρης ο Ανδριτσόπουλος με τον οποίο αποφασίζω να πάω παρέα. Και ο ίδιος δεν αισθάνεται τόσο καλά και ο κοινός μας στόχος πλέον είναι απλά να τερματίσουμε. Λίγο παρακάτω χτυπάει το τηλέφωνο μου, στον Όλυμπο έχει σήμα καμπάνα! Είναι η γυναίκα μου που παρακολουθεί τον αγώνα μου από το σπίτι. Ξέρει ότι κάτι δεν πάει καλά αφού τα περάσματά μου είναι όλο και πιο αργά. Με ρωτάει αν χάθηκα, κάτι που το παθαίνω συχνά. Το στομάχι μου της λέω. «Με έχει διαλύσει! Πάω απλά για να τερματίσω. Τα παιδιά, όλα καλά;». Κλείνει το τηλέφωνο λέγοντας μου να προσέχω. Τι τραβάει και αυτή, σκέφτομαι, από το σπίτι… Στο μεταξύ ο Δημήτρης είχε απομακρυνθεί αρκετά διότι μου ήταν απλά αδύνατο εκείνη την ώρα να περπατάω και να μιλάω ταυτόχρονα! Αρχίζω να τρέχω για να τον προφτάσω όμως το στομάχι μου αρχίζει πάλι να ανακατεύεται από τα χοροπηδητά! Το μαρτύριό μου ξεκινά και πάλι.

Σε λίγο πλησιάζω την Μεταμόρφωση ενώ ακολουθεί το χειρότερο κατά την άποψή μου κομμάτι του αγώνα. Τα γνωστά «Καγκέλια» που σε πηγαίνουν μια αριστερά και μια δεξιά είναι ικανά να βγάλουν εκτός εαυτού αφού συχνά αναρωτιέσαι γιατί πας και έρχεσαι σαν τον χαζό. Στο σημείο αυτό με τα συνεχόμενα πέρα – δώθε αρχίζουν να με εγκαταλείπουν οι λιγοστές δυνάμεις που μου έχουν απομείνει. Παίρνω την απόφαση, ότι αν δεν ηρεμήσει το στομάχι μου ως το Μπιχτέσι, θα εγκαταλείψω! Με πονάει και μόνο που το σκέφτομαι αλλά δεν γίνεται διαφορετικά και δεν μπορώ να βρω κάποιο νόημα στο να συνεχίσω ως το τέλος σε αυτήν την κατάσταση. Πλέον νιώθω ότι βάλλομαι από παντού! Το στομάχι μου συνεχίζει να είναι χάλια, ο ήλιος έχει αρχίσει να καίει και εγώ δεν μπορώ ούτε νερό να πιω. Η παραμικρή γουλιά μου φέρνει αναγούλα ενώ για φαγητό ούτε λόγος! Το μόνο που κάνω είναι να βρέχω τα χείλη μου όσο συχνά μπορώ. Βγαίνοντας στο χωματόδρομο για Μπιχτέσι γνωρίζω ότι η εγκατάλειψη είναι απλά αναπόφευκτη.

Σταθμός Μπιχτέσι. Παραδίδω το νούμερο και η λέξη «εγκαταλείπω» βγαίνει από το στόμα μου χωρίς σκέψη. Οι διασώστες μη μπορώντας να κάνουν πολλά με βάζουν απλά να ξαπλώσω μέσα στη σκηνή. Παρότι κάθε τόσο με πιέζουν να φάω ή να πιω κάτι αυτό μου είναι αδύνατο. Με παίρνει ο ύπνος κουλουριασμένο μέσα στη σκηνή. Όταν ξυπνάω έχει περάσει σχεδόν μιάμιση ώρα. Νιώθω πολύ καλύτερα! Αμέσως βγάζω από το σακίδιό μου τις δυο φέτες ψωμί και τις τρώω ενώ πίνω σχεδόν μονορούφι το νερό από το ένα παγουράκι μου. Μια διασώστρια με ρωτάει μήπως θέλω και λίγο μπανάνα. «Φυσικά» απαντώ. Τώρα που νιώθω καλύτερα θα φάω τουλάχιστον να ξεχάσω τον καημό μου. Όμως και πάλι το στομάχι μου έχει άλλα σχέδια. Με ξαναπιάνει ανακατωσούρα και κάψιμο και έχω πάλι τάση για έμετο! Ξαπλώνω ξανά διπλωμένος ενώ βρίζω από μέσα μου θεούς και δαίμονες! Το τέλος του δράματος ήρθε αργότερα όταν κάποιος, που με παρακάλεσε να μην το πω ότι ήταν αυτός, μου έδωσε ένα Malox. Τον ευχαριστώ ακόμα και τώρα!

Γυρίζοντας με το αμάξι της ΕΟΔ πίσω στο Λιτόχωρο σκεφτόμουν ότι ο ενθουσιασμός μου δεν ήταν αρκετός να με οδηγήσει ως το τέρμα. Το ταξίδι μου έμεινε μισό και αυτό διότι ξέμεινα από δυνάμεις και στέρεψα από ψυχή, όπου κι αν οφείλονταν οι δύο αυτοί λόγοι. Ο Olympus Mythical Trail είναι ένας αγώνας που πρέπει να έχεις εφεδρικό σχέδιο για κάθε πιθανό ενδεχόμενο που μπορεί να πάει στραβά. Πρέπει να γνωρίζεις πολύ καλά τον εαυτό σου και τις δυνάμεις σου πριν σταθείς στην εκκίνηση και ποτέ μα ποτέ δεν πρέπει να τον υποτιμήσεις. Ο Όλυμπος κερδίζεται, δεν χαρίζεται! Και ακόμα και αν τη μια χρονιά τα καταφέρεις, μη θεωρήσεις τη νίκη σου δεδομένη. Αυτό έπαθα εγώ! Πίστεψα ότι επειδή πέρυσι κατάφερα και τερμάτισα, με τα ίδια ακριβώς δεδομένα που ίσχυαν φέτος, αυτό θα γινόταν ξανά. Τελικά ο κανόνας λέει πως δύο καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη, το ένα θα πέσει στις 99 από τις 100 φορές.

Κλείνω κάπου εδώ με ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» σε όλους αυτούς που με στήριξαν καθώς και σε όλους τους εθελοντές και τους διασώστες που βοήθησαν την προσπάθειά μας! Χωρίς αυτούς απλά δεν θα γινόταν αγώνας! Συγχαρητήρια σε όλους αυτούς που στάθηκαν στη γραμμή της εκκίνησης ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα που έφεραν. Συγχαρητήρια στον Λάζαρο που για άλλη μια χρονιά διοργάνωσε με επιτυχία έναν όμορφο αγώνα! Αν έπρεπε να του πω μια συμβουλή αυτή θα ήταν να βρει περισσότερους «φίλους» για να τον στηρίξουν ώστε ο Mythical να αποκτήσει την αξία που του ταιριάζει! Και όταν λέω φίλους δεν εννοώ από εμάς που τον ξέρουμε και τον αγαπάμε.

Olympus Mythical Trail. Ραντεβού του χρόνου…

Λεζπουρίδης Θεοχάρης a.k.aKakotrahallous

Photo ©: Babis Giritziotis - GOexperience, Βίκυ Καρπούζα