Lailias Mountain Running 2019 – Πρέπει να ξαναπάς στο Lailias!

Όταν κάτι ανταποκρίνεται σ’αυτά που προσδοκείς δε μπορείς παρά να είσαι ευτυχισμένος! Κι όταν αυτό συμβαίνει δε μπορείς παρά να θέλεις να ζήσεις και πάλι την ίδια εμπειρία! Κάπου στα μέσα του περασμένου Οκτώβρη βρέθηκα για πρώτη φορά στην οροσειρά Βροντούς στις Σέρρες και στο μοναδικό δάσος του Λαϊλιά. Ήδη από τότε, στο μικρό περίπατο που είχαμε κάνει με τον Καραμέτσο Χρήστο, τεχνικό διευθυντή και έναν από τους δύο διοργανωτές του αγώνα, είχα εκφράσει την ανυπομονησία μου να τρέξω στα μονοπάτια του Lailias Mountain Running. Έπλαθα διαρκώς στη φαντασία μου εικόνες για τα μέρη που θα διέσχιζα και λαχταρούσα τη συγκεκριμένη Κυριακή του Μάη λες κι εκείνη τη μέρα θα πραγματοποιούταν κάποιος κρυφός μου πόθος!

 

 

Ωστόσο, η στιγμή αυτή, για μένα, άργησε λιγάκι να φτάσει. Όπως τα μικρά παιδιά που ρωτάνε διαρκώς πότε θα έρθουν τα γενέθλιά τους μα ο χρόνος δεν κυλάει έτσι κι εγώ σκεφτόμουν συνεχώς το φθινοπωρινό τοπίο που αντίκρισα τότε για πρώτη φορά. Γνώριζα, από καιρό πριν,  ότι με τον ερχομό της άνοιξης όλα θα άλλαζαν. Όλα θα ζωντάνευαν και θα ήταν διαφορετικά κι αυτό γέμιζε διαρκώς το νου μου με προσδοκίες! Άλλοτε μεγάλες κι άλλοτε, πάλι, μικρότερες. Στο μυαλό μου είχα δημιουργήσει τον ιδανικό αγώνα βουνού! Ζούσα και ξαναζούσα, εικονικά, την εκκίνηση και τον τερματισμό, κι έβλεπα τον εαυτό μου να τρέχει πάνω στα πανέμορφα μονοπάτια του Λαϊλιά χαρούμενος και χαμογελαστός! Η διοργάνωση, λοιπόν, είχε να φέρει εις πέρας ένα πολύ δύσκολο έργο, να δαμάσει τη φαντασία μου και να πραγματοποιήσει το όνειρό μου! Τα κατάφερε;

 

Κυριακή πρωί και βρισκόμαστε στο δρόμο για την Ορεινή Σερρών με το φίλο Γερμανό Γεωργιάδη. Η μέρα είναι καταπληκτική και παρότι θα αγωνιστούμε για πρώτη φορά στο Lailias Mountain Running νιώθουμε πως ταξιδεύουμε με προορισμό ένα γνώριμο μέρος! Ο λόγος είναι ότι κι οι δυο μας έχουμε φανταστεί τη διαδρομή του αγώνα, μύριες φορές ως τώρα, κι απλώς περιμένουμε να επαληθεύσουμε κάτι που αισθανόμαστε πως γνωρίζουμε! Τόσο ευχάριστη είναι η διάθεσή μας που ακόμη και το χάσιμο στο δρόμο, σε κάποια στροφή εκεί στις Σέρρες, δεν ήταν αρκετή να την αλλάξει και να μας αγχώσει.

 

 

Δέκα λεπτά πριν δοθεί η εκκίνηση δεν είναι αρκετά για να χαιρετήσω όλα τα γνωστά μου πρόσωπα και να μάθω τα νέα τους. “Θανάση τι κάνεις; Γιάννη πώς πάει; Γιώργο συγχαρητήρια για τον αγώνα! Σοφία όλα καλά; Λόρα πάει καιρός που τα είπαμε!” Άτιμο πράγμα το κοτσομπολιό, σου ροκανίζει το χρόνο και συνειδητοποιείς ξαφνικά πως σε μερικά δευτερόλεπτα θα πρέπει ν’αρχίσεις να τρέχεις!

 

Κάτω από τη φουσκωτή αψίδα ο χώρος, τώρα, θυμίζει σκηνικό από ταινία Γουέστερν! Βρίσκεσαι μέσα στο saloon και την ώρα που πίνεις το ουίσκι σου αντιλαμβάνεσαι πως έξω δεν κουνιέται φύλλο. Παγερή σιωπή! Βγαίνεις να δεις τι συμβαίνει και είσαι πλέον μάρτυρας μιας μονομαχίας με καυτά εξάσφαιρα! Θεοδωρακάκος, Διαλεκτός, Κουρκουρίκης και καμιά δεκαριά ακόμη πιστολιέρηδες είναι με το δάχτυλο στην σκανδάλη! Ένα απαλό αεράκι παρασένει μια αχυρόμπαλα που περνάει από εμπρός τους και γνωρίζεις πια πως σε λίγα δευτερόλεπτα θα πέσουν κορμιά εδώ! Το βλέμμα όλων, αδίστακτο, έχει προσηλωθεί στον εκφωνητή που τώρα μετράει αντίστροφα. Κλείστε τα παραθυρόφυλλα, κρύψτε τα γυναικόπαιδα και… “Πάμε!”.

 

Ο τρίτος Lailias Mountain Running έχει μόλις ξεκινήσει. Το πρώτο από τα 27 χιλιόμετρα σε οδηγεί γρήγορα έξω από το χωριό, ακολουθώντας μια κατηφόρα, τη στιγμή που ποδοβολητά δεκάδων αθλητών ακούγονται από πίσω σου δηλώνοντας πως έχουν ήδη ζεστάνει τους τετρακέφαλους τους και είναι έτοιμοι να οργώσουν το βουνό! Παρόλα αυτά, η διαδρομή γρήγορα θα αλλάξει κατεύθυνση και φορά και θα μας στείλει στη νέα προσθήκη του αγώνα που δεν είναι άλλη από ένα μονοπάτι που παρακάμπτει το βαρετό χωματόδρομο και ανηφορίζει πάνω στη ράχη του βουνού. Στο βάθος, ψηλότερα, διακρίνω το μεγάλο βράχο που μου έδειχνε μήνες πριν ο Χρήστος Καραμέτσος από μακριά, όταν μου έλεγε πώς ανακάλυψε το συγκεκριμένο μονοπάτι. Το γυμνό τοπίο, τριγύρω, μοιάζει να μην έχει συνέλθει ακόμη από το χειμώνα που πέρασε ενώ ο μεγάλος βράχος αποτελεί ορόσημο ανάμεσα στη χαμηλή βλάστηση. Στα πρώτα αυτά 3 χιλιόμετρα που είσαι εκτεθειμένος στον ήλιο, αν η μέρα δεν είναι συννεφιασμένη, σωστά έκρινε η διοργάνωση και τοποθέτησε ένα μικρό σταθμό με νερό και ισοτονικό αφού η ανηφόρα είναι απαιτητική. Αν και είχα μαζί μου φαγητό και ηλεκτρολύτες σταμάτησα να πω μια καλημέρα. Μεταφέροντάς σας τα λόγια των διοργανωτών πως χρειάζεσαι μονάχα ένα φλασκί για να τρέξεις στον αγώνα έμελλε πια να δω αν και οι υπόλοιποι σταθμοί τροφοδοσίας της διαδρομής ήταν στρατηγικά τοποθετημένοι και πλήρως εφοδιασμένοι με τα απαραίτητα.

 

 

Η συνέχεια, παρακάτω, είναι ένα ευχάριστο διάλειμμα για τα πόδια και την καρδιά που όμως δεν ενθουσιάζει από αισθητικής άποψης. Ωστόσο, η κλίση του εδάφους σου επιτρέπει να κινηθείς γρηγορότερα και να προσπεράσεις αυτό το κομμάτι του χωματόδρομου που δεν έχει ενδιαφέρον. Πλησιάζοντας στο δεύτερο σταθμό τροφοδοσίας το βλέμμα μου δεν ξεκολλάει από την καταπράσινη, δασωμένη πλαγιά που τώρα δεν απέχει πολύ. Σ’αυτόν το σταθμό όποιος επιθυμεί μπορεί να εφοδιαστεί με γλυκά ή αλμυρά σνακ και μπανάνες. Θα χρειαστούν άλλωστε αφού η διαδρομή έπειτα από μια σύντομη κατηφόρα, αρχίζει και πάλι να ανηφορίζει εντονότερα! Παρόλα αυτά, ουδόλως θα σε προβληματίσει αυτό αφού πλέον κινείσαι ανάμεσα στις οξιές που ολοένα και πληθαίνουν!

 

 

Επόμενη στάση το χιονοδρομικό κέντρο του Λαϊλιά και κάθε ανυποψίαστος έχει ήδη αρχίσει να φαντάζεται τις εικόνες που θα αντικρίσει σε λίγο! Όσο ψηλότερα πηγαίνω τόσο ο καιρός δροσίζει και δίχως να το αντιληφθώ βρίσκομαι στο οροπέδιο και στον επόμενο σταθμό τροφοδοσίας. Από το συγκεκριμένο σημείο οι αθλητές θα περάσουν δύο φορές αφού πρώτα διαγράψουν ένα μικρό κύκλο ακολουθώντας ένα μονοπάτι που εγώ θα αποκαλέσω το κερασάκι της τούρτας Λαϊλιά! Επίσης, η τοποθέτηση του κεντρικού σταθμού στο χώρο του χιονοδρομικού έχει ένα επιπλέον όφελος, παρέχει τη δυνατότητα πρόσβασης, με αυτοκίνητο, σε θεατές οι οποίοι επιθυμούν να πεζοπορήσουν για λίγο στα μονοπάτια του Lailias Mountain Runningκαι να δουν τους αθλητές επί τω έργω!

 

Αν και όλο το υπόλοιπο της διαδρομής είναι σίγουρο πως θα σε μαγέψει δε γίνεται να μην αναφερθώ ξεχωριστά στα επόμενα 6 χιλιόμετρα που ακολουθούν! Τα δάση οξιάς είναι από τα αγαπημένα μου μέρη, οπουδήποτε κι αν βρίσκονται αυτά, και δηλώνω απείρως χαρούμενος που γνωρίζω ένα ακόμη στο οποίο μπορώ να καταφεύγω κάθε φορά που αναζητώ μια παραμυθένια δόση μαγείας! Κάτω από τις φυλλωσιές βρίσκεται ένας διαφορετικός κόσμος. Το μονοπάτι είναι ο ξεναγός σου και το τοπίο τ’αξιοθέατα! Κάπου εκεί θα πάρει το μάτι μου μια βάθρα που έχουν δημιουργήσει τα νερά από τα χιόνια που λιώνουν. Το κελάρυσμα που ακούγεται βρίσκει σύμφωνη τη σκέψη μου να βουτήξω, ωστόσο, κάτι με συγκρατεί και απομακρύνομαι. Νιώθω τυχερός που τρέχω τόση ώρα μόνος. Δε θα ήθελα να μοιραστώ αυτές τις εικόνες με κανέναν άλλον! Λίγα μέτρα παραπάνω και βλέπω εμπρός μου άλλον ένα σταθμό τροφοδοσίας. Πολλά σνακ, αρκετοί εθελοντές ενώ βρίσκομαι 4 χιλιόμετρα από τον προηγούμενο σταθμό και μόλις δύο από τον επόμενο! Πράγματι, όποιος έρθει να τρέξει στον συγκεκριμένο αγώνα δε χρειάζεται να κουβαλήσει τίποτα άλλο παρά ένα άδειο φλασκί. Προσωπικά, θεώρησα πως ο συγκεκριμένος σταθμός περίσσευε μα κάλλιο περισσότεροι παρά λιγότεροι.

 

 

Μια ανάσα πιο πέρα, βρίσκομαι και πάλι στο χιονοδρομικό κέντρο του Λαϊλιά! Κάποιοι αθλητές φτάνουν εκείνη τη στιγμή και σου δίνεται, με αυτόν τον τρόπο, η ευκαιρία να δώσεις μα και να πάρεις δύναμη! Αν περνάς όμορφα δεν έχει σημασία ποιος προπορεύεται.

 

Η ανάβαση στην πίστα του χιονοδρομικού θα μας οδηγήσει στο ψηλότερο σημείο της οροσειράς Βροντούς αλλά και του αγώνα. Την κορυφή στα 1851 μέτρα υψόμετρο θα τη συναντήσεις σύντομα. Άλλωστε, όλες οι ανηφόρες της διαδρομής διαρκούν τόσο όσο είναι απαραίτητο! Ποτέ δε θα “σκάσεις” και ποτέ δε θα τις βαρεθείς. Βρίσκονται εκεί μονάχα για να κάνουν τον αγώνα σου πιο ενδιαφέρον και να δώσουν μεγαλύτερη αξία στον κόπο που έκανες. Και σαν τελειώσει κι αυτή τότε ετοιμάσου! Αν τα πόδια σου είναι ξεκούραστα ξεκίνα να τρέχεις όσο πιο γρήγορα μπορείς και μη σταματήσεις αν δε φτάσεις στον τερματισμό.

 

 

Τα επόμενα 9 χιλιόμετρα που απομένουν είναι μια ατελείωτη, παιδική χαρά για μεγάλους! Η διαδρομή κατηφορίζει διαρκώς και μόνο σε μερικά σημεία η κατάβαση απαιτεί περισσότερη προσοχή επειδή το τερέν είναι πιο αλπικό. Όμως, άπαξ και τρυπώσεις ξανά ανάμεσα στις οξιές άφησε τα πόδια σου να τρέχουν μόνα τους και ‘συ απόλαυσε απλώς το τοπίο! Σε αυτά τα 9, κατηφορικά χιλιόμετρα θα συναντήσεις άλλους δύο σταθμούς τροφοδοσίας που, ειλικρινά, βρίσκονται εκεί για να σε καθυστερήσουν. Ίσως είναι σχέδιο του Χρήστου Καραμέτσου που σκέφτηκε πως “Έτσι που θα τρέχουν αυτοί στην κατηφόρα σιγά μη κοιτάνε τριγύρω τους να θαυμάσουν το τοπίο. Κάτσε να στήσω δυο σταθμούς μπας και δούνε τίποτα!”. Εκφράζοντας και πάλι την προσωπική μου άποψη θεωρώ ότι ο ένας από τους δύο σταθμούς δεν έχει να προσφέρει κάτι περισσότερο στα τελευταία αυτά χιλιόμετρα και είμαι απολύτως βέβαιος ότι κανένας δεν έμεινε ασυγκίνητος από το πανέμορφο μονοπάτι που πήγαινε κατά μήκος του φαραγιού, ακόμα κι όταν αυτό σε παρακινούσε να τρέξεις όσο γρηγορότερα άντεχε η καρδιά σου!

 

Πλησιάζοντας στο χωριό και στον τερματισμό έφερα στο μυαλό μου, από τη μια πλευρά, τον αγώνα έτσι όπως τον φανταζόμουν και από την άλλη, έτσι όπως τον έζησα! Προσπάθησα να τους συγκρίνω και η αλήθεια είναι πως σε ‘κείνο το τελευταίο χιλιόμετρο δυσκολεύτηκα πάρα πολύ. Ο Lailias Mountain Running ανταποκρίθηκε σε όλες τις προσδοκίες μου και με το παραπάνω απλά δυσκολευόμουν να δεχτώ πως η φαντασία μου είχε βρει αντάξιό της. Ευτυχώς, για μένα, η μυρωδιά από τα μαγκάλια που είχαν ξεκινήσει να ψήνουν σουβλάκια και λουκάνικα ήρθε να με συνεφέρει λίγο πριν με υποδεχτούν στη γεμάτη κόσμο πλατεία του χωριού!

 

 

Τελειώνοντας κι αυτό μου το ταξίδι, και πριν πούμε αντίο, οφείλω να γράψω δυο παρατηρήσεις που έχω κάνει το τελευταίο διάστημα για τους ορεινούς αγώνες που διοργανώνονται στη χώρα μας. Η πρώτη είναι πως η συνεχής εμφάνιση νέων αγώνων, μέχρι 25-30 χιλιόμετρα που διοργανώνονται σε ίδιες ημερομηνίες, στερεί τη δυνατότητα σε αθλητές να επισκεφτούν και να γνωρίσουν καινούρια μέρη διότι οι περισσότεροι από αυτούς αποφασίζουν να ταξιδέψουν όσο μακριά τους πάει η “τσέπη” τους, που συχνά είναι εντός Νομού ή μέχρι τον διπλανό. Κατ’αυτόν τον τρόπο δεν υπάρχει ο έντονος ανταγωνισμός που υπήρχε παλιότερα και αυτό είναι κάτι που μπορεί να φανεί και στατιστικά. Παρόλα αυτά, είναι πολύ θετικό να βλέπεις τέτοιους αγώνες, που θεωρούνται μικροί, να είναι τόσο λεπτομερώς διοργανωμένοι με εξαιρετική σήμανση, με πλούσιους σταθμούς τροφοδοσίας, με όμορφα δώρα για τους αθλητές, με έξυπνα σχεδιασμένα έπαθλα και αναμνηστικά μετάλλια, με ηλεκτρονική χρονομέτρηση, με υπηρεσίες μασάζ και αποθεραπείας και με γευστικά γεύματα αποκατάστασης!

 

Ο Lailias Mountain Running αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα και δε μένει τίποτα άλλο να γράψω απ’το ότι: Στο Lailias  πρέπει να ξαναπάς! Ραντεβού, λοιπόν, το Μάη του 2020!

 

Τα αποτελέσματα των αγώνων της διοργάνωσης μπορείτε να τα δείτε εδώ (27Κ, 12Κ).

 

Θεοχάρης Λεζπουρίδης

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

Read the @SCARPAspa Instinct VSR review at @Advendure_Net : https://t.co/q28bV846qc https://t.co/nVas23Pzbf
RT @ultratrailwtour: We are a little bit over half the year now and a lot already happened 💥 Here's an update on the 2019 general ranking o…
@AltraRunning Altra Olympus 3.0: Δοκιμή και παρουσίαση, από τον Θεοχάρη Λεζπουρίδη και το @Advendure_Net :… https://t.co/eD8Wgy2JWv
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Scarpa Instinct VSR!

Η εμπειρία μου από τον Salewa Olympus Mythical Trail 2019!

Altra Olympus 3.0: Δοκιμή και παρουσίαση!

Ελπίδες & Όνειρα για την ελληνική αποστολή στο Youth Skyrunning World Championships!

Νεκρή αθλήτρια από κεραυνό στο Sudtirol Ultra Skyrace 2019!

La Sportiva Kaptiva - Ταχύτητα και πρόσφυση στο maximum

Zagori Mountain Running 2019 - Πάρτε σβάρα τα βουνά!

Dynafit – Advendure στον Grossglockner Ultra Trail 2019!

Skyrace Comapedrosa 2019, με συμμετοχή του Δημήτρη Σελέτη και του Σάκη Δασκαλόπουλου!