Μονοπάτια της Ιθάκης - Διονύσης Συκιώτης Κύριο

Από 16 Σεπ 2012

Τις δυο τελευταίες εβδομάδες του Ιουλίου βρεθήκαμε όπως κάθε χρονιά για διακοπές στο σπίτι μας στην πανέμορφη Ιθάκη. Το νησί, εκτός της μεγάλης του αρχαιολογικής και ιστορικής σημασίας, διατρέχεται από άκρη-σε-άκρη από ένα πυκνό δίκτυο μονοπατιών, το οποίο φέρει ακόμη τα ανθρώπινα χνάρια των ανθρώπων που εδώ και χιλιάδες χρόνια το κατοικούν. Πάνω από 18 ξεχωριστά μονοπάτια, άλλα δύσβατα - με πολλές πέτρες, άλλα που οδηγούν σε σημαντικές αρχαιολογικές τοποθεσίες (π.χ. τις αρχαίες Αλαλκομενές - ακρόπολη σημαντική των Ελληνιστικών χρόνων), άλλα με καταπληκτική θέα στο Ιόνιο, άλλα με απότομες αναβάσεις και καταβάσεις, άλλα με την μορφή του κλασσικού Ελληνικού καλντεριμιού, αλλά όλα με το χαρακτηριστικό άρωμα του θυμαριού και της αλισφακιάς (είδος φασκόμηλου) όπως την αποκαλούν οι ντόπιοι να δίνει τον δικό της χαρακτηριστικό τόνο στο τοπίο και στις μνήμες μου από το νησί αυτό.

Φυσικά δεν χάνω την ευκαιρία για καθημερινό τρέξιμο σε αυτό το ευρύ δίκτυο των μονοπατιών. ‘Άλλωστε η Ροδόπη μας περιμένει κάθε Οκτώβρη και αυτά τα μονοπάτια προσφέρουν μεγάλη δυνατότητα για δυνατές και όμορφες προπονήσεις. Ταυτόχρονα προσφέρουν και ένα εκπληκτικό τοπίο για οικογενειακές βόλτες αγναντεύοντας το Φισκάρδο ή την Λευκάδα, εκεί κάπου κοντά στο ηλιοβασίλεμα. Τέλος, αποτελούν μια όμορφη εναλλακτική λύση όταν έχει «καιρό» - και οι βάρκες μένουν δεμένες στο νησί- για επισκέψεις στις επιβλητικές παραλίες της Ιθάκης.

Μετά τις πρώτες 2-3 ημέρες, διαπίστωσα ότι αυτό που πριν χρόνια αποτελούσε θετική έκπληξη (είχα αναφερθεί σε παλιότερο άρθρο μου στο Adventure Zone), έχει γίνει πλέον κανόνας και μάλιστα βελτιώνεται από χρονιά σε χρονιά. Τα μονοπάτια ήταν καθαρισμένα και σηματοδοτημένα σε καταπληκτικό βαθμό για τον πεζοπόρο (ή στην περίπτωση μας δρομέα βουνού) από ανθρώπους του νησιού. Φυσικά, μόνο συγχαρητήρια τους αξίζουν για αυτόν τον σεβασμό που αποδίδουν στον τόπο τους με την βαριά ιστορική κληρονομιά. Όταν αναβιώνεις τις "διαδρομές" που έδωσαν και δίνουν ζωή σε έναν τόπο, δείχνεις σεβασμό και αποδίδεις τιμή στους ανθρώπους που έζησαν για χιλιάδες χρόνια σε αυτόν.

Φέτος όμως προχώρησα ένα βήμα παραπάνω. Επιδίωξα και τελικά κατάφερα να έρθω σε επαφή με τον άνθρωπο που ξεκίνησε εθελοντικά – πριν χρόνια - αυτήν την καταπληκτική δουλειά. Ήρθαμε λοιπόν σε τηλεφωνική επαφή μέσω κοινών γνωστών, και τελικά συναντηθήκαμε ανταλλάσοντας εμπειρίες και συζητώντας για αρκετές ώρες. Ομολογώ ότι συνάντησα έναν άνθρωπο με απίστευτα ανοιχτό πνεύμα, σπινθηροβόλο μυαλό και βαθιά αγάπη για  την χώρα μας και την φύση. Επίσης έναν καταξιωμένο επιστήμονα στον χώρο του σε παγκόσμιο επίπεδο με μεγάλη συνεισφορά στην προστασία του περιβάλλοντος από την φωτοχημική ρύπανση. Πράγματα που φυσικά δεν γνώριζα πριν την συνάντηση μας και ομολογώ ότι με εντυπωσίασαν.

 Ας γνωρίσουμε λοιπόν τον κύριο Διονύση Συκιώτη, μέσα από τις απόψεις του όπως μου τις ανέλυσε κατά την συζήτηση μας, αλλά και από το βιβλίο του που κυκλοφορεί με τον τίτλο «θίγοντας τα κακώς κείμενα», τα έσοδα του οποίου πηγαίνουν σε ειδικό λογαριασμό για την συντήρηση των μονοπατιών του νησιού**.

 

Στιγμιότυπο απο την συζήτηση με τον κ. Συκιώτη


Το who – is –who:

Γεννήθηκε στην Κίνα το 1931 από Ιθακήσιους γονείς. Κάποια στιγμή ήρθε με την οικογένεια του στην Ελλάδα και μετά την αποφοίτηση από το Γυμνάσιο βρέθηκε στην Αυστραλία όπου και σπούδασε Χημεία στο Πολυτεχνείο και στο Πανεπιστήμιο Μελβούρνης. Οι μεταπτυχιακές του σπουδές ήταν στο αντικείμενο της  «Διαχείρισης Ποιότητας του Αέρα». Αμέσως μετά εργάστηκε στην Χημική βιομηχανία για 7 χρόνια, αλλά η έλλειψη δεοντολογίας των Πολυεθνικών Εταιριών – όπως διηγείται ο ίδιος – τον έσπρωξαν στην άλλη του αγάπη, την διδασκαλία. Διετέλεσε για 24 χρόνια καθηγητής στο Βασιλικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μελβούρνης (RMIT) και 10 χρόνια στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου πίσω στην χώρα μας. Πλήθος οι επιστημονικές ανακοινώσεις της ομάδας του σχετικά με το φαινόμενο της επίδρασης της φωτοχημικής ρύπανσης στην επιφάνεια πέτρινων μνημείων. Ήταν θεμελιωτής μελέτης που απέδειξε πίσω στα 1975 το πρόβλημα που είχε η Αθήνα με την φωτοχημική ρύπανση. Το 1979 εργάστηκε στον Δημόκριτο και το 1981, καλεσμένος από την τότε κυβέρνηση, διετέλεσε επικεφαλής υπηρεσίας του τότε Υπουργείου Περιβάλλοντος. Εγκατέστησε δε το πρώτο δίκτυο μετρήσεων που απέδειξε πλέον χειροπιαστά το πρόβλημα που εξελισσόταν ήδη στην Αθήνα με την φωτοχημική ρύπανση. Τα τελευταία χρόνια ζει – και αρθρογραφεί – στην αγαπημένη του Ιθάκη.

Η ερήμωση των Ελληνικών νησιών – πρόταση για νέο τουριστικό μοντέλο:

 « Ερήμωσαν 50 νησιά μέσα σε 40 χρόνια. Από 165 που κατοικούνταν το 1951, τώρα κατοικούνται μόνο 115» . Γ. Γιαγκάκης – Ελευθεροτυπία 09/08/1995.

Σύμφωνα με τον κ. Συκιώτη η πορεία ερήμωσης συνεχιζόταν με αμείωτο ρυθμό όταν αυτός επέστρεψε στο νησί. Το σχολείο των χωριών της Β. Ιθάκης έχανε συνεχώς μαθητές, το νηπιαγωγείο άνοιγε δεν άνοιγε κάθε χρονιά. Το πανέμορφο χωριό της Εξωγής (σ.σ. το χωριό της συζύγου μου), η Κιάφα όπως την λένε χαϊδευτικά οι Θιακοί, είχε μόνο 17 υπερήλικους μόνιμους κατοίκους (σ.σ. ήδη έχουν «φύγει οι περισσότεροι), όταν παλιά οι «Ξωησάνοι» ξεπερνούσαν τους χίλιους! Το μαρτυρά το παλιό σχολειό με το επιβλητικό του κτίριο, σύμβολο μιας άλλης εποχής που έσφυζε από ζωή το χωριό (σ.σ. γεγονός που είχα διαπιστώσει και από τις παλιές φωτογραφίες κειμήλια που διατηρεί η σύζυγος μου στο σπίτι μας στην Εξωγή).

Βλέποντας λοιπόν ο κ. Συκιώτης το ζοφερό αύριο που επιφυλάσσει η «εξέλιξη» και στο ξακουστό νησί του Οδυσσέα, αναζήτησε τον τρόπο που θα μπορούσε να αναστρέψει το φαινόμενο αυτό. Ποια θα μπορούσε να είναι η νέα στρατηγική ανάπτυξης του νησιού; Την απάντηση του την έδωσε ο πρόεδρος ενός ορεινού χωριού από την Νάξο, ο Μανώλης Μανωλάς: «Tα νησιά που δεν στράφηκαν στον Τουρισμό βράζουν στο ζουμί τους» είπε. Η αλιεία, η αγροτική παραγωγή, και άλλες πηγές ανάπτυξης δεν μπορεί παρά να είναι συμπληρωματικές για ένα νησί  δύσκολο στην καλλιέργεια του εδάφους και στο πλαίσιο της οικονομικής κατάστασης που βιώνουμε.

Το μεγάλο ερώτημα όμως εδώ είναι για ποια Τουριστική ανάπτυξη μιλάμε; Εδώ ο κ. Συκιώτης είναι κατηγορηματικός. Όχι στον μαζικό τουρισμό χαμηλής ποιότητας και την προσφορά ενός ευτελούς μοντέλου του στυλ mouzaka και rooms to let που θα κατακλύζονται από τουρισμό που μάλλον δεινά φέρνει στον τόπο, όπως έχει αποδειχτεί από την πορεία κάποιων άλλοτε πανέμορφων περιοχών της χώρας μας. Οι λέξεις κλειδιά ήτανε και είναι ο εναλλακτικός τουρισμός, περιπατητικός τουρισμός, αγροτουρισμός και οικοτουρισμός που αναπτύσσονται ραγδαία σε όλο τον πλανήτη.  H επέκταση της τουριστικής περιόδου να στηριχτεί σε δραστηριότητες που γίνονται και τους λιγότερο «καλοκαιρινούς μήνες αιχμής» και με βάση την ήδη καλά αναπτυγμένη υποδομή της Ιθάκης που δεν έχει αλλοιώσει τον οικιστικό και αρχιτεκτονικό χαρακτήρα του νησιού. Ο τουρίστας που θα προσφέρει στο νησί είναι κατά τον κ.Συκιώτη ένας καλλιεργημένος άνθρωπος, φυσιολάτρης και άνθρωπος που θέλει να εξερευνήσει την παράδοση και την φύση του νησιού. Και χαρακτηριστικά σχολιάζει: «Και ενας φυσιολάτρης δεν μπορεί να περπατάει στα μονοπάτια που ξαναανακάλυψαν ο φίλος μου ο Μάσος Δευτεραίος και η κ. Τσατσομαρίδου, ανάμεσα σε μπάζα, λεμονόκουπες και μπικιόνια (σ.σ. τενεκεδάκια στα Θιακά). Ούτε να κολυμπάει δίπλα σε επιπλέοντες πλαστικές σακούλες.» Πάνω σε αυτές λοιπόν τις διαπιστώσεις και τους στόχους, ωρίμασε η ιδέα για την διάνοιξη και συντήρηση των μονοπατιών στο νησί…

Ανοίγουν ξανά τα μονοπάτια:

Πάμε πίσω στον Ιούνιο του 1995. Ο κ. Συκιώτης υποβάλλει μια καλά τεκμηριωμένη πρόταση 14 σελίδων προς τους αρμοδίους (ΕΟΤ, Νομαρχία κτλ…) για την ανάπτυξη περιπατητικού φυσιολατρικού τουρισμού στην Ιθάκη. Το σκεπτικό απλό: Η σωστή τουριστική ανάπτυξη αποτελεί μονόδρομο για το μικρό και άγονο νησί της Ιθάκης, πατρίδα ναυτικών και μεταναστών από τον καιρό του Οδυσσέα. Αν λοιπόν τριπλασιαστεί – τετραπλασιαστεί η υπάρχουσα τουριστική περίοδος των 40 ημερών, με την ίδια υποδομή (κλίνες, εστιατόρια κλπ…) τριπλασιάζονται – τετραπλασιάζονται τα έσοδα του νησιού. Το αποτέλεσμα είναι η αντιστροφή της συρρίκνωσης της μικρής κοινωνίας της Ιθάκης. Αποτέλεσμα μηδέν αρχικά όπως μου αναφέρει ο κ. Συκιώτης.

Καμιά φορά όμως, η ίδια η τύχη φέρνει τα πράγματα εκεί που θέλουμε. Δειλά-δειλά άρχισαν να εμφανίζονται την άνοιξη και το φθινόπωρο κυρίως (που οι θερμοκρασίες το επιτρέπουν) ομάδες περιπατητών. Κυρίως από την Βόρεια Ευρώπη. Οι οποίοι φυσικά γόγγυζαν στα δύσβατα και αδιάβατα μονοπάτια. Μέσω των ξενοδόχων και των ταξιτζήδων αρχίζουν να φτάνουν στις ντόπιες αρχές τα παράπονα, οπότε τον Μάιο του 2001, το Δημοτικό Συμβούλιο Ιθάκης αποφασίζει ομόφωνα να «εκτελεστούν οι εργασίες για τον καθαρισμό μονοπατιών της Ιθάκης». Υποδείχτηκαν μάλιστα και συγκεκριμένες διαδρομές. Με τα χρήματα που εγκρίθηκαν – 1.400.000 δραχμές, από το οποίο αφαιρέθηκαν 200.000 δραχμές γα το μονοπάτι Φρίκες-Κουρβούλια (σ.σ. από τις ωραιότερες παραλίες της Β. Ιθάκης) – και με δυο πληρωμένους εργάτες άρχισε την δουλειά ο κ. Συκιώτης. Η πρώτη αυτή εργασία κράτησε 29 ημέρες (Φθινόπωρο 2001 και Άνοιξη 2002) και αποκαταστάθηκε η βατότητα στα μονοπάτια: Εξωγή-γεφύρι Πλατειθριά,  Εξωγή – Κάλαμος, Κάλαμος – Περιβόλι, Εξωγή – Ρουσάνο – Καλύβια – Πόλη ή Σταυρός (σ.σ. ένα από τα ωραιότερα μονοπάτια), Ανωγή-Κιόνι (σ.σ. ίσως το ωραιότερο μονοπάτι της Ιθάκης), περιοχή Αλαλκομενών και Ανεμοδούρι – Αρεθούσα Κρήνη. Όπως φαίνεται και από τα ονόματα, εκτός από φυσιολατρικό τα συγκεκριμένα μονοπάτια είχαν και μεγάλο ιστορικό / αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Το αποτέλεσμα – όπως αναφέρει ο κ. Συκιώτης και στο βιβλίο του – ήταν να προσφερθεί με ελάχιστα έξοδα, ένα σπουδαίο τουριστικό προϊόν και να διευρυνθεί η τουριστική περίοδος. Να σημειώσω εδώ – ως μόνιμος επισκέπτης του νησιού - ότι αυτό ισχύει 100% και μάλιστα υπάρχουν ήδη και οδηγοί που αναλαμβάνουν την περιήγηση ομάδων τουριστών στα μονοπάτι αυτά την άνοιξη και το φθινόπωρο. Η προσπάθεια να γίνει γνωστή η προσπάθεια αυτή έγινε μέσω e-mails σε συλλόγους και ομάδες φυσιολατρικού τουρισμού ανά τον πλανήτη, αλλά και με τυπωμένα φυλλάδια που δίνονταν στους τουρίστες από τις τουριστικές επιχειρήσεις του νησιού.

 

Τρέχοντας στο μονοπάτι που συνδέει τα χωριά Ανωγή και Κιόνι.

 

Συνέχιση και διεύρυνση της αρχικής ιδέας:

H φύση επεκτείνεται και καλύπτει τα μονοπάτια αν δεν υπάρχει περιοδικός καθαρισμός. Ο δήμος λοιπόν, σε συνεργασία με τα προγράμματα εθελοντικής εργασίας για το περιβάλλον έφερε δυο ομάδες εθελοντών καλύπτοντας το κόστος διαμονής και διατροφής τους. Χωρίστηκαν σε δυο ομάδες και καθάρισαν παραλίες και μονοπάτια υπό την επίβλεψη του κ. Συκιώτη. Όπως επισημαίνει ο ίδιος, οι κάτοικοι του νησιού αντιμετώπισαν τους εθελοντές με σημαντικές χειρονομίες φιλοξενίας και εθελοντικής αρωγής. Υπήρξαν βέβαια και κάποιοι είρωνες (ήρθαν οι ξελογγωτές έλεγαν!), αλλά το project γενικά αντιμετωπίστηκε θερμά. Το νερό είχε μπει στο αυλάκι και μια λίστα περίπου 12 πανέμορφων μονοπατιών είναι διαθέσιμα στον φυσιολάτρη, πεζοπόρο ή και δρομέα!

 Οι νεοφεουδάρχες…:

 Δεν έλειψαν βέβαια οι γνωστές αγκυλώσεις και τα προβλήματα. Σε πολλά από τα Ελληνικά νησιά, λόγω της παντελούς απουσίας χωροταξικού σχεδιασμού και κτηματολογίου αλλά και της ερημοποίησης που άφησε πίσω πολλές καταπατημένες και αμφιλεγόμενες εκτάσεις, υπάρχει και ένα άλλο βασικό πρόβλημα που σχετίζεται με τα μονοπάτια. Πολλά από αυτά δυστυχώς διασχίζουν τέτοιες εκτάσεις, με κάποιους καταπατητές να φοβούνται αλλαγή χρήσης και χαρακτηρισμού της κακώς διεκδικούμενης γης! Η εθελοντική προσπάθεια για τον καθαρισμό των μονοπατιών της Ιθάκης συνάντησε τέτοια προβλήματα. Κάποιοι λοιπόν, ενοχλήθηκαν και τηλεφωνικά ειδοποίησαν τον κ. Συκιώτη – όπως λεπτομερώς αναφέρει και στο βιβλίο του με ονοματεπώνυμα – ότι δήθεν τα μονοπάτια που συντηρεί τους ανήκουν ή βρίσκονται σε ιδιοκτησιακή αμφισβήτηση. Όπως διηγείται ο ίδιος, ο νομικός σύμβουλος του δήμου βρήκε τις αιτιάσεις αυτές καταγέλαστες και του συνέστησε να προχωρήσει, και μάλιστα τον κατοχύρωσε εγγράφως.

Περιγράφει ο κ. Συκιώτης: …”Αλλά ο φεουδάρχης συνέχισε απτόητος, ενώ, αμέσως μετά από τηλεφωνική συνομιλία του με τον Δήμο, οι υπεύθυνοι του Δασαρχείου μας απείλησαν με αυτόφωρο και κατάσχεση εργαλείων. Άραγε πρόκειται περί σύμπτωσης; Ένας υπάλληλος του Δασαρχείου μας συνάντησε την ώρα που βγαίναμε κατάκοποι από τον λόγγο και με – ευγένεια πρέπει να πώ – μας είπε ότι παρανομούμε, γιατί δεν έχουμε κάνει αίτηση για να καθαρίσουμε το μονοπάτι, και ότι κατ’εντολή του προϊστάμενου του στο Αργοστόλι πρέπει να σταματήσουμε την εργασία μας. Του απάντησα ότι, αντί να μας απειλεί, θα έπρεπε να μας ευχαριστήσει που κάναμε την δουλειά που θα έπρεπε να κάνει το Δασαρχείο και ότι θα συνεχίσουμε την επόμενη μέρα. Του είπα: κάντε ότι νομίζετε εσύ και το αφεντικό σου στο Αργοστόλι, αλλά αν μας φέρετε εμπόδια το θέμα θα φτάσει μέχρι το CNN”. Ο κ. Συκιώτης έφτασε το θέμα στον τότε Υπουργό Γεωργίας μιλώντας με στοιχεία για ανίερη συμμαχία μεταξύ του «νεοφεουδάρχη» και του Διευθυντή δασών του νομού. Τελικά, τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους και παρά τις από καιρού εις καιρόν παρενοχλήσεις το πολύτιμο έργο συνεχίστηκε και συνεχίζετε με επιτυχία.

Υπάρχουν πάντως και οι φωτεινές εξαιρέσεις. Υπάρχει και “νεοφεουδάρχης” με τεράστια έκταση στο νησί που αυτά που έχει δημιουργήσει σέβονται και αναδεικνύουν το περιβάλλον (ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, δεντροφύτευση χιλιάδων δέντρων από αυτά που συναντά κανείς στα Ιόνια, διάνοιξη δρομίσκων με μεγάλη διακριτικότητα και ενόχληση του χώρου, κανένα ίχνος μπάζων, κτίσματα επτανησιακά και απέριττα και άλλα πολλά…). Όπως αναφέρει χιουμοριστικά ο κ. Συκιώτης: “είναι πια ολοφάνερο ότι ο Θεός, αν υπάρχει, είναι θιασώτης του καπιταλισμού και της άνισης κατανομής του χρήματος και των άλλων εγκόσμιων αγαθών. Δεν θα μπορούσε τουλάχιστον να φροντίσει, ώστε τα χρήματα να καταλήγουν στις τσέπες πλουσίων με κάποια κοινωνική συνείδηση και προπάντων με σεβασμό για το περιβάλλον και τον πολιτισμό;”

 Εθελοντές και η εμπειρία από την δουλειά μαζί τους:

Τα πρώτα χρόνια το έργο προχώρησε με εργάτες. Τα επόμενα με ομάδες (πολυεθνικές) εθελοντών. Με χιούμορ ο κ. Συκιώτης σχολιάζει και συγκρίνει: “Είναι πολύ δύσκολο να δουλεύεις με εθελοντές, απ’ότι με εργάτες. Δεν θα ήθελα να είμαι ξανά στο μέλλον επικεφαλής σε ομάδα εθελοντών. Ήμουν αναγκασμένος να είμαι μαζί εργοδηγός, νοσοκόμος και … νταντά! Οι εθελοντές τέτοιων προγραμμάτων είναι συνήθως νέοι, άπειροι, παιδιά της πόλης…πολλοί ξενυχτούσαν  και την άλλη μέρα δεν μπορούσαν να εργαστούν…δύο από την ομάδα ερωτεύτηκαν και τους ψάχναμε…! Θα έλεγα σαν γενικότερο συμπέρασμα ότι η χρησιμοποίηση εθελοντών νεαρής ηλικίας από πλευράς κόστους-όφελους δεν συμφέρει αν το δούμε στενά τεχνοκρατικά, δηλ. αν σαν μόνο όφελος θεωρήσουμε την ποσότητα (το μήκος των μονοπατιών που καθαρίστηκαν) και την ποιότητα του καθαρισμού. Όμως δεν είναι μόνο αυτή η πλευρά των πραγμάτων. Υπάρχει όφελος στον τομέα των Δημοσίων σχέσεων καθώς το Θιάκι ακούγεται σε μια παγκόσμια οργάνωση όπως είναι τα Προγράμματα Εθελοντικής Εργασίας για το περιβάλλον “

Ο “κουρλός” και το περιβάλλον:

Είναι προφανές ότι η ευαισθητοποίηση του συνομιλητή μου δεν μένει μόνο στα μονοπάτια. Επεκτείνεται στο ενδιαφέρον του για την καθαριότητα και περιβαλλοντική προστασία του νησιού. Η Ιθάκη είναι από τα νησιά που μεγάλο μέρος του πληθυσμού της έχει ζήσει (ή ζει ακόμη) στο εξωτερικό, οπότε ερχόμενος για διακοπές στο νησί μπορεί να κάνει συγκρίσεις. Και παρατηρήσεις. Και δεν είναι πάντα ευπρόσδεκτες! Αναφέρει ο κ. Συκιώτης στο βιβλίο του: “Κάθε τόσο κατηφορίζω από τον Σταυρό στην Πόλη με ένα μπαστουνάκι με ένα καρφί στην άκρη και μαζεύω τα σκουπίδια που πέταξαν τα δίποδα. Τις προάλλες έφαγα ένα πρωινό πίσω από τον μόλο της Πόλης με ένα μαχαίρι στο χέρι βγάζοντας από τους βράχους άπειρα σκουπίδια, παγιδευμένα από δίχτυα, νάιλον, σκοινιά κτλ…Πολλοί στον Σταυρό με θεωρούν κουρλό (σ.σ. τρελό στα Θιακά). Αγαπητοί μου συγχωριανοί, ρωτήστε και κανένα πολιτισμένο άνθρωπο, ποιοι είναι οι κουρλοί, εγώ ή εσείς;”

Μιλώντας περί καθαριότητας, είναι αξιοσημείωτος ο ορισμός που δίνει ο κ. Συκιώτης στο φαινόμενο ο Νεοέλληνας – όπως λέει – να είναι γενικά καθαρός λαός στο σπίτι  και σε εσωτερικούς χώρους (με χιούμορ αναφέρει ότι δεν φοβόμαστε πια μην μας φύγει το άγιο μύρο με το νερό και το σαπούνι), μόλις όμως βγει έξω να ρυπαίνει μετά μανίας…όταν δε φτάσει στην εξοχή, στο δάσος ή στην ακροθαλασσιά η μανία του μετατρέπεται σε αμόκ! Το ονομάζει «σύνδρομο των εσωτερικών χώρων» και νομίζω ότι έχει απόλυτο δίκιο! Μια παλιά αρετή των Ελλήνων, το φιλότιμο - που έχουμε απολέσει με το πέρασμα των χρόνων – πρέπει να επιστρατευτεί από όλους μας. Πρέπει να αγαπήσουμε ξανά τον τόπο μας και τις ομορφιές που τόσο απλόχερα μας δίνει.

Σαν Επίλογος:

Ο κ. Συκιώτης έβαλε το νερό στο αυλάκι περνώντας από χίλια κύματα επί δυο σχεδόν δεκαετίες. Δεν απέφυγε ποτέ τις διενέξεις και τις συγκρούσεις και ολοκλήρωσε ένα έργο δύσκολο. Το παράδειγμα του το ακολουθούνε πλέον και άλλοι Ιθακήσιοι (ο διάδοχος συντονιστής ήδη έχει βρεθεί και συνεχίζει απτόητος), φροντίζοντας κάθε χρονιά τα αρχαία μονοπάτια του νησιού. Η δουλειά τους εξαιρετική, το αποτέλεσμα το χαιρόμαστε όλοι εμείς που βαδίζουμε, ή τρέχουμε σε αυτά κάθε καλοκαίρι. Τους ευχαριστούμε βαθιά για αυτό. Ο ίδιος ο κ. Διονύσης δεν μπορεί πλέον να βαδίσει όπως και όσο αυτός θα ήθελε στα αγαπημένα του μονοπάτια. Υπάρχουν όμως κάποια πράγματα που τον αποζημιώνουν και με το παραπάνω. Όπως το μικρό ποιηματάκι που του αφιέρωσε η οκτάχρονη Mimi Emmet, επισκέπτρια στο νησί με την οικογένεια της,  εμπνευσμένη από τα τρεχαλητά της στα μονοπάτια πάνω από τον κόλπο των Αφαλών στην Βόρεια Ιθάκη και από το επιβλητικό τοπίο:

 

Olives

Black Juicy olives hanging

From the tree. Pick the

Biggest bring them inside

Pickle them or press them

For their golden oil. The

Olive trees are ancient

Still holding their fruits,

The soft green leaves

Hanging, swaying in the

Breeze. Black juicy olives

Hanging from the trees

Ready for next year.

 

For Denis – Mimi Emett, age 8

Πιστεύω ότι δέκα διαφημιστικές καμπάνιες του ΕΟΤ δεν φέρνουν το αποτέλεσμα του λόγου που βγαίνει ενθουσιωδώς από το στόμα ενός μικρού παιδιού και των επισκεπτών που έζησαν την εμπειρία του περιπάτου στα μονοπάτια με τις ελιές, τα κυπαρίσσια, τα πεύκα και το άρωμα της αλισφακιάς και του θυμαριού…

 

Δημήτρης Τρουπής

 

** To βιβλίο δεν διατίθεται στο εμπόριο. Όποιος ενδιαφέρεται να το αποκτήσει, συντελώντας ταυτόχρονα στην συντήρηση των μονοπατιών της Ιθάκης, ας έρθει σε επαφή μαζί μου μέσω της ιστοσελίδας ώστε να του δώσω τα στοιχεία επικοινωνίας του κ. Συκιώτη.

- H κύρια φωτογραφία του άρθρου (μονοπάτι στις Αφάλες) είναι τραβηγμένη απο την κ. Erica Bach (e-thiaki.gr), την οποία ευχαριστούμε.

Δημήτρης Τρουπής

Κατάγεται από το Ξυλόκαστρο Κορινθίας και ζει μόνιμα στην Πάτρα. Συμμετείχε στην συντακτική ομάδα του Adventure Zone από το 2009, ενώ μαζί με τον Τάκη Τσογκαράκη ίδρυσαν και "τρέχουν" το Advendure.  Το τρέξιμο στα μονοπάτια των βουνών και η μεταφορά εικόνων και συναισθημάτων μέσα από τα άρθρα του αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του. Παθιάζεται με τους αγώνες ορεινού τρεξίματος, υπεραντοχής και  περιπέτειας. Έχει πολλές συμμετοχές και διακρίσεις σε αγώνες ορεινού τρεξίματος όλων των αποστάσεων, με έμφαση στους αγώνες ultra trail.  Θεωρεί ότι το τρέξιμο και η πεζοπορία στη φύση είναι μια εσωτερική ανάγκη του ανθρώπου, μας φέρνει πιο κοντά σε αυτήν και μας κάνει να αγαπήσουμε περισσότερο το περιβάλλον.

www.advendure.com

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

Η @courtdauwalter ξεκίνησε την προσπάθεια της για FKT στο περίφημο Colorado Trail: https://t.co/SeIqvFnBuf https://t.co/kXG99H3j4y
Ο Λ. Παρασκευάς και ο Λ. Πρατίλας σε μια αποκλειστική συνέντευξη για το Φθινοπωρινό και πολύ ενδιαφέρον μπουκέτο αγ… https://t.co/pA02LKnLWr
@GregoryPacks - Citro 30L, αναλυτική δοκιμή και παρουσίαση στο @Advendure_Net : https://t.co/GW95UEVAsD https://t.co/fJ5JODDZTj
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Η Courtney Dauwalter ξεκίνησε την προσπάθεια της για FKT στο περίφημο Colorado Trail!

Ο Λ. Παρασκευάς και ο Λ. Πρατίλας σε μια αποκλειστική συνέντευξη για το Φθινοπωρινό και πολύ ενδιαφέρον μπουκέτο αγώνων του Tihio Race 2020!

ITRA Infographic 2013 - 2019

GREGORY Packs - Citro 30L

Φορητή ενέργεια από την Nitecore: Power Stations NPS600 & NPS200 και ηλιακό πάνελ SFP100!

DYNAFIT Alpine Running Vest & Transalper Dynastretch Vest

ITRA - COVID-19: Προτεινόμενες οδηγίες προς διοργανωτές αγώνων

Hoka Speedgoat 4: Εξαιρετικό εργαλείο για ultra-trail και μεγάλα τρεξίματα σε τεχνικά μονοπάτια!

Η Άνδρος ... αλλιώς!

Ξεκινάει το Nisos Crete - Lizard Ultra Tour 2020, το νέο εγχείρημα του Δ. Δημητρίου!

Salomon Supercross, ένα άξιο μέλος της "Cross" οικογένειας

Διάσχιση της Ορεινής Ελλάδας ενάντια στην αιολική καταστροφή των ελληνικών βουνών!