Λεζπουρίδης Θεοχάρης

Λεζπουρίδης Θεοχάρης

Ο χρόνος μοιάζει να έχει παγώσει, η γη φαίνεται να σταμάτησε κι εμείς γινόμαστε παρατηρητές και συνάμα πρωταγωνιστές, ενός γεγονότος που θα στιγματίσει με ποικίλους τρόπους τις επόμενες ημέρες που θ’ ακολουθήσουν. Αυτή τη στιγμή, σχεδόν όλοι μας, πιο πολύ από ποτέ ασχολούμαστε με το “τώρα”. Τι ισχύει για την απαγόρευση κυκλοφορίας τώρα, πόσα είναι τα νέα κρούσματα από τον ιό, πόσοι είναι αυτοί που έχουν χάσει τη ζωή τους παγκοσμίως καθώς μιλάμε και άλλα παρόμοια ερωτήματα. Εστιάζουμε με τόσο έντονο τρόπο σε αυτό που γίνεται τώρα που ενδεχομένως να ζημιωθούμε όταν έρθει η ώρα να πάρουμε ξανά μπροστά. Φυσικά, υπάρχει κόσμος που εκφράζει την ανησυχία του για το “αύριο” κι αναρωτιέται πώς θα μπούμε πάλι στην καθημερινή ρουτίνα που είχαμε στο παρελθόν. Ωστόσο, τι πραγματικά κάνουμε γι’ αυτό πέρα από το να στοχαζόμαστε;

Στο μεγαλύτερο ποσοστό τους τα παραμύθια, οι ιστορίες και τα διηγήματα που έχουν γραφτεί όλους αυτούς τους αιώνες κινούνται πάνω στην ίδια βασική θεματολογία. Υπάρχει ο ήρωας, στη συνέχεια εμφανίζεται το κακό, ο ήρωας αντιμετωπίζει το κακό, ο ήρωας τα βρίσκει σκούρα, κινδυνεύει να χάσει τη ζωή του και να υπερισχύσει το κακό αλλά στο τέλος βρίσκει τον τρόπο, κατατροπώνει το κακό και θριαμβεύει. Το ίδιο συμβαίνει και στο ορεινό τρέξιμο. Υπάρχει ο ήρωας, εμείς οι δρομείς δηλαδή, εμφανίζεται το κακό με τη μορφή ενός δύσκολου, ultra αγώνα, ο ήρωας αντιμετωπίζει το κακό, δηλαδή δηλώνουμε συμμετοχή, ο ήρωας τα βρίσκει σκούρα, βρισκόμαστε σε εκείνη την επίπονη ανηφόρα, επιθυμούμε να εγκαταλείψουμε αλλά στο τέλος τερματίζουμε και θριαμβεύουμε!

Έχοντας να αποτυπώσω τις σκέψεις μου για κάποιον ορεινό αγώνα, συχνά βρίσκομαι μπροστά στο δίλημμα να εκφράσω τις προσωπικές μου εμπειρίες ή να περιγράψω τον αγώνα με ένα ξεχωριστό τρόπο, πολλές φορές εμπνευσμένο από τη φαντασία μου, προσπαθώντας, παράλληλα να είμαι αμερόληπτος κριτής απέναντι στην εκάστοτε διοργάνωση. Ωστόσο, στην περίπτωση του Hortiatis Trail Run δεν έχω άλλο περιθώριο από το να αναφερθώ στο δικό μου αγώνα και στον τρόπο με τον οποίο βίωσα τα 22 χιλιόμετρα της διαδρομής. Άλλωστε, η διοργάνωση, στη δέκατη επετειακή της έκδοση, συγκέντρωσε φέτος περισσότερες από 400 συμμετοχές, γεγονός που αποδεικνύει ότι ο καθένας που επισκέφτηκε το Χορτιάτη εκείνη τη μέρα ήρθε για να ζήσει τη δική του προσωπική εμπειρία.

Είστε λάτρης της υψηλής ταχύτητας; Σας αρέσει να πηγαίνετε όσο πιο γρήγορα μπορείτε; Θέλετε να σπάσετε τα κοντέρ και τα στροφόμετρα να “βαράνε” κόφτες; Σας εξιτάρει ο ήχος από το πάτημα του γκαζιού και το σφύριγμα του τούρμπο; Τότε διαβάζετε το κατάλληλο άρθρο! Παρόλα αυτά, κρεμάστε τα κλειδιά του αυτοκινήτου ή της μοτοσυκλέτας στη θέση τους διότι δεν πρόκειται να τα χρειαστείτε καθόλου. Ναι, καλά διαβάσατε. Αντιθέτως, φροντίστε να προμηθευτείτε και δεύτερο ζευγάρι παπούτσια για τρέξιμο επειδή εκεί που έχουμε σκοπό να σας πάμε θα λιώσετε πολλά ζευγάρια σόλες αφού δεν υπάρχει όριο ταχύτητας! Έχει περάσει λίγος καιρός που δήλωσα συμμετοχή στον Speedway Ultra Trail ή αλλιώς “SWUT” και από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα δεν έχω πάψει ν’ αναρωτιέμαι πόσο γρήγορα μπορώ να τρέξω και, φυσικά, για πόσο μπορώ να αντέξω. Η ιδέα είναι αρκετά απλή κι έξυπνη συνάμα. Τρεις διαφορετικές διαδρομές, συν ένας παιδικός αγώνας, δίχως μεγάλες υψομετρικές διαφορές, ξεκινούν μέσα από την πόλη της Δράμας και διασχίζουν τον ορεινό όγκο που βρίσκεται βόρεια της πόλης. Πιο συγκεκριμένα, όλες έχουν αφετηρία και τερματισμό μια πίστα καρτ κι αν είστε περίεργοι και θέλετε να μάθετε περισσότερα έχω βρει τον ιδανικό άνθρωπο που θα λύσει όλες τις απορίες μας. Ο Παναγιώτης Τζουρέλας είναι ο διοργανωτής του “Speedway Ultra Trail κι αυτό είναι το μοναδικό στοιχείο που γνωρίζω γι’ αυτόν.

Από τη στιγμή που το trail running άρχισε να διαδίδεται στην Ελλάδα, οι ορεινοί αγώνες άρχισαν να ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια σε κάθε γωνιά της χώρας μας! Φυσικά, αυτό ήταν αναμενόμενο αφού υπάρχουν δεκάδες όμορφες γωνιές της χώρας μας που περιμένουν να τις ανακαλύψεις. Η μία διοργάνωση έφερε την άλλη, τα 21 χιλιόμετρα έφεραν τα 40, τα 40 έφεραν τα 100 και ξάφνου τη τελευταία δεκαετία έχουμε αγώνες που ξεπερνούν τα 100 μίλια! Παράλληλα με την άνθηση του ορεινού τρεξίματος και τη θεαματική αύξηση του δρομικού κινήματος ξεκίνησε να διαδραματίζεται σε κάθε σχετική συζήτηση με το άθλημα, ένα αντίστοιχο παιχνίδι του θρόνου. Ποιος είναι ο καλύτερος ορεινός αγώνας στην Ελλάδα; Στη συγκεκριμένη περίπτωση η επιτυχία έγινε συνώνυμο της δυσκολίας και όλοι εμείς οι ερασιτέχνες δρομείς συχνά αναδεικνύαμε βασιλιά των ορεινών αγώνων αυτόν που ήταν και ο δυσκολότερος. Μάλιστα, άρχισε να επικρατεί πολλές φορές μεταξύ μας η αντίληψη ότι αφού κάποιος έτρεξε έναν αγώνα με περισσότερα χιλιόμετρα και μεγαλύτερη θετική υψομετρική διαφορά τότε ήταν κατά κανόνα και καλύτερός μας.

Μεγαλώσαμε, ωριμάσαμε, γνωρίζουμε περισσότερο τι θέλουμε και ετοιμαζόμαστε να το γιορτάσουμε στις 8 Μαρτίου του 2020 με τον καλύτερο δυνατό τρόπο! Πώς; Μα φυσικά συμμετέχοντας στο δέκατο επετειακό Hortiatis Trail Run. Η αφορμή δεν είναι άλλη από το σεβασμό μας προς το πρόσωπο ενός ανθρώπου που επί δέκα συναπτά έτη το έχει βάλει σκοπό εκτός από το Λευκό Πύργο, την αψίδα του Γαλερίου (Καμάρα), τα περίφημα τείχη και το Επταπύργιο να κάνει συνώνυμο της Θεσσαλονίκης και το όρος Χορτιάτης! Το δίχως άλλο, έχει καταφέρει με την αγάπη του για το συγκεκριμένο βουνό να μεταδώσει το συγκεκριμένο συναίσθημα και σε εμάς που είμαστε πλέον τακτικοί επισκέπτες του Χορτιάτη είτε για να αγωνιστούμε, είτε για να προπονηθούμε ή απλώς για να κάνουμε μια όμορφη βόλτα. Ο Στυλιανός Καϊάφας ίσως να μην είναι τόσο γνωστός στους κύκλους των δρομέων που έχουν μόλις ξεκινήσει να αγωνίζονται σε ορεινούς αγώνες, ωστόσο, ακόμη κι αυτοί που άρχισαν τώρα να τρέχουν είναι σίγουρο πως έχουν επιλέξει τον Hortiatis Trail run όταν σχεδίαζαν το φετινό καλεντάρι τους. Για το Advendure η δέκατη, επετειακή έκδοση του συγκεκριμένου αγώνα είναι μια ευκαιρία να μάθουμε από πρώτο χέρι όλες τις λεπτομέρειες για μια διοργάνωση που φαίνεται να έχει αγκαλιάσει όλη η Ελλάδα! Ήρθε η ώρα λοιπόν να καλωσορίσουμε στην παρέα μας έναν παλιό, πολύ καλό φίλο.

Σας έτυχε ποτέ να ακούτε κάποια λέξη που να αναφέρεται σε ένα πράγμα, μια κατάσταση ή ένα μέρος και ο νους σας να την συνδέει αμέσως με κάτι ή κάποιον; Αυτή η μαγική ικανότητα του μυαλού, να ενώνει εικόνες, πρόσωπα και συμβάντα σε δέκατα του δευτερολέπτου, ευθύνεται αποκλειστικά για το συνειρμό που γίνεται στο κεφάλι μου κάθε φορά που ακούω τις λέξεις Χονγκ Κονγκ και Ελπίδα! Το Χονγκ Κονγκ είναι πόλη στα παράλια της Κίνας. Βρίσκεται ακριβώς νότια του τροπικού του Καρκίνου και αποτελεί σημαντικό λιμάνι της χώρας! Ιστορικά έχει μεγάλο ενδιαφέρον να μελετήσουμε τους λόγους για τους οποίους βρέθηκε να διοικείται από αρκετές δυναστείες πριν περάσει στα χέρια των Βρετανών, ως αποικία τους, ενώ βίωσε ιαπωνική κατοχή και κατέληξε στο τέλος κομμάτι της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Φυσικά, εγώ το μόνο που γνώριζα είναι πως στο Χονγκ Κονγκ βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα αγάλματα του Βούδα σε ολόκληρο τον κόσμο! Ξέρετε, εκείνου του κυριούλη που κάθεται οκλαδόν και διαλογίζεται και τον οποίο για να δεις από κοντά συνηθίζεται ν’ ανεβαίνεις καμιά πεντακόσια σκαλιά πρώτα.

Ένα πράγμα που προσπαθώ να έχω πάντα στο μυαλό μου είναι πως τις περισσότερες φορές οι μεγαλύτεροι γνωρίζουν περισσότερα. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο έχουν βρεθεί κι αυτοί στη θέση μας, πριν από αρκετά χρόνια, κι έτσι έχουν πάντα μια συμβουλή για μας! Όσοι ασπάζονται αυτήν την άποψη, γνωρίζουν πόσο μεγάλη σημασία έχει αυτό στο χώρο του αθλητισμού. Τον Χρήστο Σωτηρόπουλο τον γνώρισα κατά τη διάρκεια του 33ου Ορειβατικού Μαραθωνίου του Ολύμπου. Στην πραγματικότητα, η γνωριμία μας έγινε έπειτα από παρότρυνση του Δημήτρη Βενετικίδη, τον οποίο ξέρουμε οι περισσότεροι που ασχολούμαστε με το ορεινό τρέξιμο. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που ενθουσιάζονται με τα κατορθώματα κάποιου, ούτε είχα ποτέ κάποιον άλλον αθλητή ως πρότυπο όσο ήμουν ο ίδιος αθλητής της Άρσης Βαρών. Οφείλω, ωστόσο, να αναγνωρίζω τις επιτυχίες των άλλων και ο Χρήστος έχει πετύχει αρκετές για τις οποίες μπορεί να είναι περήφανος! Υπήρξε μέλος της Εθνικής ομάδας της Ελλάδας στις μεγάλες αποστάσεις και στον ανώμαλο δρόμο, από το 1985 μέχρι το 1997, με πολλές διακρίσεις σε Βαλκανικά, Μεσογειακά και Παγκόσμια πρωταθλήματα! Θεωρώ, όμως, πως είναι καλύτερα να τα ακούσουμε όλα αυτά από τον ίδιο, σε αυτήν την αποκλειστική συνέντευξη του Advendure μαζί του!

Αρχηγείο του Κόμματος – 1989 (περίοδος του Ψυχρού Πολέμου)

  • Μιχαήλ Γκορμπατσόφ: Φωνάξτε μου γρήγορα το σύντροφο Λάζαρο!
  • Μάλιστα.

Έπειτα από δέκα λεπτά εμφανίζεται μια μαυροφορεμένη φιγούρα να περπατάει βιαστικά μέσα στην κεντρική σάλα του Κρεμλίνου.

  • Ο Γενικός Γραμματέας σε περιμένει. Πέρνα γρήγορα!

.

Αυτή η σκέψη μου πέρασε από το μυαλό σαν πρωτοαντίκρισα την πλατεία στο πάρκο του Λιτοχώρου, δίπλα στο Ναυτικό Μουσείο, εκεί όπου είχε στηθεί η εκκίνηση του 14ου “Χειμωνιάτικου Ενιπέα”. Από κάτω προς τα επάνω, πράσινο, λευκό και γαλάζιο χρωμάτιζαν τον καμβά που αργότερα θα ζωντάνευε από τους 626 δρομείς που θα γίνονταν ο παλμός της καρδιάς του Ολύμπου! Χρώματα τόσο έντονα και καθάρια για την ανθρώπινη όραση που δε θα μπορούσες παρά να σταθείς για λίγο και να θαυμάσεις αυτό το τοπίο. Μα, δε θα μπορούσε η μέρα να είναι καλύτερη για αγώνα!

Σελίδα 1 από 12

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

"@Sportiva Jackal - Ένα τσακάλι των βουνών στα πόδια σας", δοκιμή και παρουσίαση από το @Advendure_Net :… https://t.co/OTd3LZTaOE
Χριστίνα Φλαμπούρη - Η πρώτη Ελληνίδα που ολοκλήρωσε το 7 Summits project μιλάει στο @Advendure_Net Advendure:… https://t.co/RaPOCVRs4h
Μετά-covid19 εποχή: Αργός και Υπο-Τουρισμός έναντι Μαζικού και Υπερ-Τουρισμού: https://t.co/jfdIm2Qq2W https://t.co/0jmQQvbFt1
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Μοναχική διάσχιση του 370 χιλιομέτρων "Epirus Trail" ο Π. Παναρίτης!

Κινητοποιήσεις ενάντια στην εγκατάσταση αιολικού πάρκου στη Δίρφη!

Επιστολή προς φίλους του ορεινού τρεξίματος και όλων των ορεινών δραστηριοτήτων

La Sportiva Jackal - Ένα τσακάλι των βουνών στα πόδια σας!

Χριστίνα Φλαμπούρη - Η πρώτη Ελληνίδα που ολοκλήρωσε το 7 Summits project μιλάει στο Advendure!

Μετά-covid19 εποχή: Αργός και Υπο-Τουρισμός έναντι Μαζικού και Υπερ-Τουρισμού!

Έτοιμοι; (Ξανά) - Φύγαμε!

Η προστασία της κοινωνίας και των αθλητών είναι ηθική υποχρέωση των διοργανωτών!

DYNAFIT Ultra 100: Ultra προστασία, σταθερότητα & αίσθηση!

Αντιοξειδωτικά και άσκηση!

Και τώρα τι ....

Σουηδική Λαπωνία - Πεζοπορώντας στο μαγευτικό Βορρά!