Expedition Arktos (VΙΙ): Βαρυχειμωνιά στο Ξεκίνημα του Mike Horn στη Σιβηρία

Από 21 Δεκ 2003
Ο Mike Horn ξεκίνησε επιτέλους το έβδομο σκέλος της πορείας του στον Αρκτικό Κύκλο!!! Μετά από καθυστέρηση τριών και πλέον μηνών, εξαιτίας της ρωσικής γραφειοκρατίας, η αποστολή ARKTOS πήρε και πάλι μπροστά. Βέβαια δεν ξεκινά με τις καλύτερες συνθήκες, αφού ο χειμώνας έχει ενσκήψει σκληρός και το σκοτάδι στην Αρκτική διαρκεί 24 ώρες το 24ωρο αυτή την εποχή αλλά ο Mike αποδέχεται με στωικότητα όλες τις αντιξοότητες που συναντά. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του, θα καταφέρει να φτάσει στο Βόρειο Ακρωτήριο της Σκανδιναβίας –που είναι και ο τελικός του προορισμός- τα επόμενα Χριστούγεννα. Το Α-Ζ θα παρακολουθήσει την αποστολή ARKTOS μέχρι το τέλος της γιατί θεωρεί ότι πρόκειται για μια πολύ σημαντική περιπέτεια του καιρού μας. Είναι η μοναχική προσπάθεια ενός ανθρώπου, να διασχίσει ολόκληρο τον Αρκτικό Κύκλο, χρησιμοποιώντας μη μηχανοκίνητα μέσα και αξιοποιώντας στο έπακρο τις ανθρώπινες δυνάμεις. Η εκκίνηση της πορείας του έγινε τον Αύγουστο του 2002, όταν σαλπάρισε από το Βόρειο Ακρωτήριο της Σκανδιναβίας με ένα μικρό ιστιοφόρο για τη Γροιλανδία.

19 Φεβρουαρίου: Επιτέλους στο Pevek, μετά από ατελείωτο κρύο
O Mike έφτασε στο Pevek στις 7 Φεβρουαρίου. Ανυπομονούσε να ξαναβρεθεί στη ζεστασιά του πολιτισμού και να αποφύγει τις αντίξοες συνθήκες του παγωμένου αέρα που ζει καθημερινά στο πεδίο. Η μύτη του αναλαμβάνει σιγά σιγά από τα κρυοπαγήματα κι ελπίζει ότι σύντομα θα καταφέρει να ξεκινήσει και πάλι. Το Pevek είναι το μεγαλύτερο λιμάνι στην επαρχία Chukotka και το κύριο λιμάνι ανεφοδιασμού για τον Βόρειο θαλάσσιο Δρόμο. Με πληθυσμό περίπου 5.500 ανθρώπους, αποτελεί έδρα ενός κύριου μετεωρολογικού σταθμού και στην περιοχή βρίσκονται εγκατεστημένες αρκετές βιομηχανίες.
Αναφέρει ο Mike στην επικοινωνία του: «Μπορούσα να δω τη ρύπανση να κρέμεται πάνω απ την πόλη καθώς έφτανα. Υπάρχει πολλή βιομηχανία εδώ. Μοιάζει παράξενο να βλέπεις τόσους ανθρώπους για αλλαγή. Μόλις έφτασα η αστυνομία και ο στρατός με περικύκλωσαν και άρχισαν να μου ζητούν τα χαρτιά μου. Μόλις τρεις ώρες αργότερα μου είπαν ότι όλα έδειχναν εντάξει και ότι μπορούσαν να τριγυρίσω ελεύθερα στην πόλη. Για να είμαι ειλικρινής, δεν θέλω να μείνω εδώ, προτιμώ να είμαι έξω στην ανοιχτή γη. Πρέπει όμως να μείνω μερικές μέρες για να έχω το χρόνο να αποφασίσω τι θα γίνει από δω και πέρα.»
«Ο Nikolai, ο συνοδός μου, επέστρεψε στο Anadyr και θα προσπαθήσει να μάθει τι έγινε με την άδειά μου για την επαρχία της Yakutia. Πρόκειται για την δεύτερη διοικητική επαρχία την οποία πρέπει να διασχίσω στην πορεία μου κατά μήκος της Σιβηρίας. Φυσικά, παραμένω αισιόδοξος και ελπίζω ότι όλα θα πάνε καλά και θα μπορώ σε λίγες εβδομάδες να κινηθώ στη Γιακουτία χωρίς κανένα πρόβλημα. Τα ρωσικά μου βελτιώνονται με τον καιρό. Σ αυτή τη γωνία της Ρωσίας δεν υπάρχει ψυχή που να μιλάει αγγλικά».
Λίγες μέρες νωρίτερα, ο Mike βρισκόταν στο πεδίο, αντιμετωπίζοντας πραγματικά χαμηλές θερμοκρασίες (έως -45οC). Η μέρα σιγά-σιγά μεγαλώνει, προσθέτοντας 5-10 λεπτά φωτός καθημερινά (ξημερώνει γύρω στις 10 και νυχτώνει στις 4). Ο Mike πέρασε από περιοχές με αμέτρητα ίχνη αρκούδων, πράγμα πολύ επικίνδυνο για κάποιον που βαδίζει μόνος στα χιόνια.

23 Ιανουαρίου: Πολύ κρύο, αλλά η πρόοδος είναι καλή. Β68°34.664 Δ178°27.112
Δύσκολες μέρες περνά ο Mike στον Σιβηριανό βορρά. Η καρδιά του χειμώνα τον βρίσκει σε μια από τις πιο κρύες περιοχές του πλανήτη. Στο τελευταίο μήνυμά του, στις 18 Ιανουαρίου, περιγράφει την κατάσταση χαρακτηριστικά.
«Κάνει κρύο. Ποτέ πιο πριν δεν ήταν τόσο άσχημα παγωμένο το πρόσωπό μου. Πρόσεξα ότι ακόμα και μικρά κομμάτια από την επιδερμίδα μου ξεκόλλησαν και κρέμονται. Οι βόρειοι άνεμοι χτυπούν κατευθείαν στο πρόσωπό μου. Δεν υπάρχει ευκαιρία για να σταματήσω. Εάν σταματήσω να περπατάω ένα δευτερόλεπτο, αμέσως παγώνω παντού. Δεν είμαι σε θέση να φάω τις καθημερινές μερίδες του φαγητού μου. Παγώνουν εντελώς μέσα στις τσέπες του μπουφάν μου. Περπατάω 11-12 ώρες καθημερινά, καλύπτοντας κατά μέσο όρο 36km. Προσπαθώ να κρατήσω αυτό το ρυθμό.
Χθες είδα ένα μεγάλο γουλβερίνο. Ήρθε πολύ κοντά μου και ανησύχησα, καθώς αυτά τα ζώα είναι μερικές φορές πολύ επικίνδυνα. Μια ριπή του αέρα ήρθε και με μύρισε. Αμέσως μετά άρχισε να τρέχει προς την αντίθετη κατεύθυνση. Φαντάζομαι ότι δεν μυρίζω και σαν τριαντάφυλλο αυτές τις μέρες.
Θα είμαι πολύ χαρούμενος όταν θα φτάσω στο Mys Schmidt σε δύο μέρες. Θα συναντήσω και πάλι τον συνοδό μου και θα ξεκουραστώ για λίγο. Μέχρι το Pevek χρειάζομαι άλλα 526km.»
Τις προηγούμενες ημέρες (13/01) ο Mike είχε καταφέρει μετά από πολλές μέρες «διορθωτικής» πορείας να φτάσει στο Vankarem, μια μικρή πόλη χτισμένη στις παγωμένες ακτές του Αρκτικού ωκεανού. Καθοδόν προς το βορρά συνάντησε και την πρώτη πολική αρκούδα στη Σιβηρία. Μια δυνατή θύελλα τον καθήλωσε επίσης για μερικές μέρες, μέσα στο μικρό του αντίσκηνο. Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει από το κρύο φαίνονται πολύ έντονα: πριν από αρκετές ημέρες, έσπασε ένα κομμάτι από ένα δόντι του καθώς προσπαθούσε να δαγκώσει μια σοκολάτα. Τέλος, στην προσπάθειά του να καλύψει το χαμένο χρόνο της αναμονής του πριν το ξεκίνημα στη Σιβηρία, ο Mike χρησιμοποιεί όποτε μπορεί και τον «αετό» του, αξιοποιώντας την ευεργετική δύναμη του αέρα για να καλύπτει μεγαλύτερες αποστάσεις.

4 Ιανουαρίου: Πρωτοχρονιά σ ένα μαντρί για ελάφια. Β65°52.272 Δ173°44.875
Ο Mike θα περνούσε την τελευταία μέρα του 2003 σε ένα εγκαταλειμμένο μαντρί ελαφιών. Η μέχρι σήμερα πρόοδός του είναι πολύ καλή. Τραβερσάρισε με επιτυχία την οροσειρά Chukotka και μετά από μια ακόμα μέρα πορείας θα φτάσει στη βορειότερη ακτή του Chukotka, στον Αρκτικό ωκεανό. Από εκεί, θα μπορεί πλέον να κατευθυνθεί δυτικά και η πορεία του θα είναι γρηγορότερη και ευκολότερη.
«Το να περάσω την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς σ ένα μαντρί ελαφιών, δεν έγινε από επιλογή μου. Βρίσκομαι εδώ με τον Nikolay (τον έμπιστο συνοδό μου) και περιμένουμε να ξαναγεμίσει το ρεζερβουάρ στο skidoo του. Τηλεφωνήσαμε στον δήμαρχο ενός κοντινού χωριού κι έστειλε κάποιον εδώ κι έξι μέρες να μας συναντήσει. Κάναμε εδώ την κατασκήνωσή μας στο μεταξύ, περιμένοντάς τον να φτάσει. Όμως ακόμα δεν έχει έρθει και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να περιμένουμε! Επειδή τώρα έχουμε μείνει μόνο με ένα skidoo (το άλλο είχε φύγει εδώ και μέρες και δεν γύρισε ποτέ) ο Nikolay έχει διπλή δουλειά να κάνει. Πρέπει να κάνει διπλές διαδρομές καθημερινά ώστε να μεταφέρει τον εξοπλισμό του στα δύο, προκειμένου να μην κολλήσει το skidoo του στο βαθύ χιόνι. Αυτό σημαίνει και διπλή κατανάλωση σε καύσιμα κι έτσι βρισκόμαστε τώρα εδώ και χρειαζόμαστε ανεφοδιασμό. Ας δούμε όμως τη θετική πλευρά. Δεν είμαι μόνος την Πρωτοχρονιά και είμαι προστατευμένος από τους τρομερούς ανέμους που μαστιγώνουν αυτή την περιοχή τις τελευταίες ημέρες. Δεν έχω ξαναδεί ανέμους σαν αυτούς μέχρι τώρα. Τις καλύτερές μου ευχές για το 2004!»

21 Δεκεμβρίου: Η πρώτη επικοινωνία του Mike μετά από τέσσερις μέρες πορείας
Ο Mike επικοινώνησε στις 21 Δεκεμβρίου με το δορυφορικό του τηλέφωνο, κι έδωσε τις πρώτες του εντυπώσεις από την πορεία που ξεκίνησε στις 17 του μήνα. 
«Αισθάνομαι υπέροχα που μπορώ και κινούμαι ξανά!! Είτε το πιστεύετε είτε όχι, έφυγα απ το Provideniya με δύο συνοδούς. Οι Αρχές αποφάσισαν ότι με δύο συνοδούς θα είμαι πιο ασφαλής, εφόσον θα υπάρχουν δύο skidoo. Εάν το ένα χαλάσει ή κολλήσει, τουλάχιστον θα υπάρχει το δεύτερο για να βοηθήσει τον συνοδό και το skidoo του στον πλησιέστερο οικισμό! Δύο μέρες μετά το ξεκίνημα, ο δεύτερος συνοδός αποφάσισε ότι θα πρέπει να πάει σ ένα κοντινό χωριό για να πάρει μια δεύτερη γκαζιέρα. Από τότε δεν τον ξαναείδαμε. Δε γύρισε ποτέ πίσω! Εκτιμούμε ότι δεν το διασκέδαζε ιδιαίτερα!
Ο εξουσιοδοτημένος συνοδός μου, ο Nikolay, είναι σπουδαίος και του έχω εμπιστοσύνη ότι θα καταφέρει να φτάσει στο Pevek. Έχει σκληρή δουλειά μπροστά του. Το skidoo του είναι βαρύ και βουλιάζει στο βαθύ χιόνι. Στη διάρκεια της μέρας δεν τον βλέπω, καθώς κινείται με διαφορετικό ρυθμό. Συναντιόμαστε τα «βράδια». Τρώμε παρέα και κάνουμε κουβέντα. Είναι παράξενο για μένα να έχω παρέα, ωστόσο αυτό δείχνει να λειτουργεί καλά. 
Οι θερμοκρασίες είναι χαμηλές κι επικρατούν δυνατοί άνεμοι που παρασέρνουν το χιόνι τον περισσότερο καιρό. Κι ακόμα είναι πυκνό σκοτάδι συνεχώς κι η πορεία γίνεται δύσκολη. Είμαι ευτυχής που αυτή είναι η μικρότερη μέρα –σύντομα θα αρχίσει να έχει περισσότερο φως. Έχω κάνει περίπου 25-30 km από τη μέρα που έφυγα απ το Provideniya και τώρα κατευθύνομαι ανατολικά προς τα βουνά. Σε περίπου 200 km θα φτάσω σ ένα μεγάλο παγωμένο ποτάμι που θα με οδηγήσει στη Βόρεια Ακτή. Τότε η πρόοδος της πορείας θα είναι καλύτερη".

17 Δεκεμβρίου: Ο Mike ξεκινά από το Provideniya μετά από τρεις μήνες απραξίας
Βρίσκομαι στο Provideniya εδώ και μια βδομάδα και η μόνη καλή μέρα ήταν η μέρα που έφτασα εδώ. Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που έφτασε πριν χαλάσει ο καιρός. Περισσότερο από ένα μέτρο χιόνι έχει πέσει τις τελευταίες 5 ημέρες, ενώ φυσούν δυνατοί βόρειοι άνεμοι. Χιονίζει με οριζόντια φορά και υπάρχουν στιγμές που δεν μπορώ να δω περισσότερα από 5 μέτρα μπροστά μου. Αυτές είναι οι φυσιολογικές συνθήκες στη Θάλασσα Bering, η οποία είναι μια από τις πιο κρύες, ανεμοδαρμένες και θυελλώδεις θάλασσες στον κόσμο.
Περίμενα για τρεισήμισι μήνες μέχρι αυτή τη στιγμή. Έχω μάθει ότι η υπομονή ανταμείβεται –δεν πρέπει ποτέ να τα παρατάς. Ρωτάω τον εαυτό μου τι είναι τρεις μήνες σε μια ζωή? Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που περιμένουν όλη τη ζωή τους για το τίποτα. Ξέρω ακόμα πως ότι θα ζήσω τους επόμενους δώδεκα μήνες, καθώς θα διασχίζω την Ρωσική Αρκτική, θα κάνει την μακριά αναμονή μου να αξίζει.
Τώρα έχω έναν τεράστιο στόχο μπροστά μου, για τους επόμενους δύο μήνες. Σήμερα ξεκινάω την πορεία μου και θα κατευθυνθώ ανατολικά του Provideniya (ξανά πάλι σε λάθος κατεύθυνση) προς τον Βερίγγειο Πορθμό (Bering Strait). Μετά θα κάνω μια στροφή και θα κατευθυνθώ βόρεια από τη στεριά και θα προσπαθήσω να διασχίσω τα βουνά στο Chukotka, πριν ξαναγυρίσω στον Αρκτικό Ωκεανό. Μόνο αφού φτάσω στον ωκεανό θα μπορέσω να κάνω στροφή και να κατευθυνθώ δυτικά προς τα πίσω, στο Βόρειο Ακρωτήριο. Ακούγεται πολύ εύκολο αλλά όλα αυτά θα πρέπει να τα κάνω σε απόλυτο σκοτάδι για τις επόμενες 80 ημέρες. Αν προστεθεί σ αυτό και το φρέσκο, μαλακό χιόνι και το υπερβολικό κρύο, τότε μιλάμε για αργή πρόοδο της πορείας. Είναι μια παράκαμψη 600 km, αλλά αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά στα 10.000 km που πρέπει να κάνω, μέχρι να μπορέσω να γυρίσω πίσω στο σπίτι μου.
Ο εξοπλισμός μου έχει πακεταριστεί κι είμαι έτοιμος να φύγω μ ένα στόχο στο μυαλό μου. Ο στόχος μου δεν είναι να επιστρέψω πίσω στο Βόρειο Ακρωτήριο, αλλά αυτή τη στιγμή είναι να μείνω ζωντανός ώστε να μπορέσω να συνεχίσω να κάνω αυτό που λατρεύω να κάνω για τα επόμενα πολλά χρόνια. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τη γυναίκα μου κι όλους εκείνους που δούλεψαν ώστε να μπορέσω να συνεχίσω το ταξίδι μου γύρω απ τον Αρκτικό Κύκλο.
…Αν όλα πάνε καλά ελπίζω ότι θα είμαι στο σπίτι μου τα επόμενα Χριστούγεννα…

Λάζαρος Ρήγος

Γεννήθηκε στην Τήνο το 1961 και ζει στο Λιτόχωρο του Ολύμπου από το 2008. Ίδρυσε το Adventure Zone το 2001, μετά από σκέψεις για δημιουργία ενός ελληνικού portal για τα σπορ περιπέτειας. Δημιούργησε αγώνες ορεινού τρεξίματος, όπως Olympus Marathon (2004), Virgin Forest Trail (2007), Χειμωνιάτικος Ενιπέας (2006), Rodopi Ultra Trail (2009), Olympus Mythical Trail (2012). Στο ενεργητικό του αρκετές συμμετοχές σε αγώνες, όπως και μικρές αποστολές ultra διασχίσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό

www.advendure.com

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ