Αδέρφια παντού… στη ζωή και στο τρέξιμο! Κύριο

Από 11 Φεβ 2015

Οι σχέσεις ανάμεσα στα αδέρφια είναι πολύ ιδιαίτερες. Ο αδερφικός δεσμός ξεκινάει από τη στιγμή που θα γεννηθεί το δεύτερο παιδί στην οικογένεια. Από εκεί και μετά όλα παίρνουν το δρόμο τους. Στην παιδική ηλικία ο αδερφός και η αδερφή είναι οι σύμμαχοι ή οι αντίπαλοι στα παιχνίδια, οι ανταγωνιστές στη μάχη για την προσοχή των γονιών, οι συνωμότες και συνεργοί  στις σκανδαλιές. Φεύγει η παιδική ηλικία, εισέρχονται στην εφηβεία - όπου περνώντας τα αμήχανα και επαναστατικά στάδια που αυτή επιφέρει - οι δρόμοι τους είτε τέμνονται είτε χωρίζουν όσο αφορά τις παρέες και τις δραστηριότητές τους. Τα πράγματα είναι λιγάκι πιο στρωτά όταν τα αδέρφια έχουν το ίδιο φύλο, οπότε η επικοινωνία είναι λίγο πιο εύκολη και βατή μιας και αντιμετωπίζουν τις ίδιες αλλαγές στο σώμα και τις ανάγκες που αυτές ενέχουν.

 

Στηρίζονται ο ένας στον άλλον στις δύσκολες στιγμές. Ακόμα και στην ενήλικη ζωή, τα αδέρφια αποτελούν τους βασικούς μάρτυρες της παιδικής μας ηλικίας. Έχουν μοιραστεί κοινές οικογενειακές εμπειρίες, προσωπικές αναζητήσεις, έχουν αποτυπωμένες παρόμοιες αξίες μέσω της κοινής τους ανατροφής. Διδάσκει ο ένας τον άλλον, συνήθως ο μεγαλύτερος προς τον μικρότερο, αλλά και ο μικρότερος με τη σειρά του διδάσκει στον μεγαλύτερο αξίες όπως την υπομονή, την  αποδοχή και την προστατευτικότητα, όσο και το πώς να λειτουργούν σαν ομάδα.

 

Σπουδές, επαγγελματική αποκατάσταση, δημιουργία νέας οικογένειας και γίνονται γονείς και οι ίδιοι, οπότε τη θέση του τίτλου του «αδελφού» και «αδελφής» παίρνουν ο «θείος» και η «θεία». Βέβαια δεν είναι πάντα ρόδινες οι σχέσεις ανάμεσα στα αδέρφια. Υπάρχουν κόντρες, αντιζηλίες αναπόφευκτες και ανταγωνισμός που συχνά ξεπερνά και τα όρια της ειρήνης μεταξύ τους. Οι λόγοι ποικίλουν… το παιχνίδι σε μικρότερη ηλικία, ο εγωισμός στην εφηβεία και ακόμα  πιο σοβαροί λόγοι στην ενήλικη ζωή, όπως θέματα οικογενειακά ή και κληρονομικά ακόμα.

 

Όταν χωρίσουν οι δρόμοι τους λόγω οικογενειακών ή επαγγελματικών αλλαγών, μπαίνει αναπόφευκτα μια απόσταση ανάμεσα στα αδέρφια. Οι ρυθμοί της ζωής τους καθορίζουν το βαθμό της επικοινωνίας τους.  Γίνεται προσπάθεια διατήρησης μιας επικοινωνίας συχνά μέσω οικογενειακών συνευρέσεων και εξόδων, συχνής τηλεφωνικής επικοινωνίας, αλλά και των ειδών κοινωνικής δικτύωσης που υπάρχουν σήμερα, και ομολογουμένως δεν στερούν τις  δυο πλευρές από εικόνες ή/ και καθημερινά σχόλια του άλλου.

 

Τι γίνεται όμως όταν τα αδέρφια μοιράζονται τα χόμπι τους; Ισχύουν οι ίδιοι κανόνες; Παραμένει ο στενός τους δεσμός και στις εμπειρίες των αγώνων; Στο χώρο του τρεξίματος έχουμε ευτυχώς αρκετά παραδείγματα αδερφών που τρέχουν σε σοβαρό επίπεδο, ασχολούμενοι παράλληλα με τις οικογενειακές και επαγγελματικές τους υποχρεώσεις, αλλά και με το αγαπημένο τους χόμπι.

 

Επικοινωνήσαμε με τα αδέρφια αυτά που πρωταγωνιστούν στο χώρο είτε μέσω των  κοινών τους εμφανίσεων, είτε γιατί τα ονόματα και οι επιδόσεις τους άφησαν αισθητό το αποτύπωμά τους στα δρομικά δρώμενα σε βουνό, άσφαλτο, τρίαθλο και υπεραποστάσεις. Τους θέσαμε τις ίδιες ερωτήσεις και όλοι ήταν πρόθυμοι να μοιραστούν μαζί μας τον αδερφικό τους δεσμό, που δεν περιορίστηκε στα παιδικά βιώματα αλλά πήρε προέκταση και στην κοινή δρομική τους πορεία.

 

Ζαφείρης και Μάριος Καγιόπουλος

Όλοι μας έχουμε δει άλλοτε μαζί κι άλλοτε χωριστά, χωρίς βέβαια να είμαστε σίγουροι για το ποιος από τους δυο είναι, τον Ζαφείρη και τον Μάριο Καγιόπουλο! Δίδυμα αδέρφια 46 ετών που ζουν μόνιμα στη Σάμο. Ο Ζαφείρης είναι πατέρας δυο παιδιών και ασχολείται με την παραγωγή και διάθεση των ενεργειακών μπαρών SOLO BARS, ενώ ο Μάριος είναι πατέρας τεσσάρων παιδιών και διατηρεί εμπορικό κατάστημα με αθλητικά και πολιτικά υποδήματα και αθλητικό εξοπλισμό.

 

Αυθεντικός Μαραθώνιος Αθήνας 2014!

 

Πώς ξεκίνησαν τον αθλητισμό; Ξεκίνησαν να ασχολούνται σε ηλικία 13 ετών, ο Ζαφείρης με την κολύμβηση περισσότερο ενώ ο Μάριος περισσότερο με το στίβο (ταχύτητες 100μ και 200μ) και στην ηλικία των 17ετών τους κέρδισε το γυμναστήριο. Στα 28 χρόνια τους είχαν την τύχη να γνωρίσουν τον άνθρωπο που έγινε μέντοράς τους, τον Γιάννη Θεοχαρόπουλο, που τους μύησε στον μαγικό κόσμο της αναρρίχησης σε αρκετά πεδία. Ακολούθησε το ποδήλατο βουνού σε συνδυασμό με το τρέξιμο, που ήταν τελικά αυτό που τους κέρδισε ολοκληρωτικά. Ο πρώτος τους αγώνας ήταν ο Ορειβατικός Μαραθώνιος Ολύμπου το 2002. Στη συνέχεια, μιας και εξακολούθησαν να ασχολούνται και με την ποδηλασία, ενώ και το κολύμπι τους ήταν πάντα οικείο, δοκίμασαν και το τρίαθλο.

 

Επιλέγουν τους αγώνες τους τα τελευταία χρόνια με οικονομικά κριτήρια μιας και μένοντας στο νησί έχουν επιπλέον κόστος. Αναζητούν αγώνες που θα τους γεμίσουν συναισθηματικά και ψυχολογικά. Επιδιώκουν όσο γίνεται να είναι μαζί στους αγώνες, ώστε να μπορούν να βοηθάνε ψυχολογικά ο ένας στον άλλον και να μοιράζονται όλα όσα συμπεριλαμβάνονται σε ένα ταξίδι.

 

 

Έχουν μεγάλη στήριξη από τις οικογένειές τους, πάντοτε στα όρια της λογικής μιας και προηγούνται οι υποχρεώσεις της οικογένειας και των παιδιών. Θεωρούν πως όπως και στη ζωή έτσι και στον αθλητισμό ο αδερφικός τους δεσμός είναι δυνατός. «Για εμάς που είμαστε δίδυμοι και κάνουμε τα περισσότερα πράγματα μαζί, όσων αφορά τις δραστηριότητές μας, ο δεσμός αυτός θεωρείται δεδομένος και σίγουρα αχώριστος»!

 

 

Σίγουρα οι εμπειρίες των αγώνων παρότι βιώνονται μαζί, δημιουργούν αφορμή για συζητήσεις μετά, στις οποίες άλλοτε συμφωνούν κι άλλοτε διαφωνούν. Και είναι λογικό γιατί ο καθένας βιώνει διαφορετικά τον αγώνα. Τέλος, έχει συμβεί και στον Μάριο και στον Ζαφείρη να εγκαταλείψει ο ένας από τους δυο κάποιον αγώνα. Ενώ η εμπειρία αρχικά ήταν επώδυνη ψυχολογικά και για τους δυο, «στο τέλος υπάρχει η χαρά και η ικανοποίηση ότι τα κατάφερε ο ένας από τους δυο μας».

 

Σταύρος και Λεωνίδας Χασαπίδης

Δύο αδέρφια που ζουν  και εργάζονται στη βόρεια Ελλάδα. Ο Σταύρος είναι  36 ετών, τραπεζικός υπάλληλος στην Έδεσσα και ο Λεωνίδας 34 ετών, μηχανολόγος μηχανικός στη Θεσσαλονίκη. Πρόσφατα έγιναν και οι δυο πατέρες, με διαφορά 3 ημερών και συνεπώς προσπαθούν να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα. Τρέχουν από το 2007 και 2008 αντίστοιχα και θεωρούν ότι είναι από τα σημαντικότερα πράγματα  που έβαλαν στη ζωή τους.

 

Επιλέγουν τους ίδιους αγώνες αρκετά συχνά και όσο μεγαλώνει η απόσταση τόσο συμπίπτουν στις επιλογές τους. Ο Σταύρος επιλέγει βάσει αγωνιστικής δυσκολίας και προσπαθεί να συνδυάσει τους αγώνες του με κάποια οικογενειακή εκδρομή ώστε να περνάνε καλά και αυτοί που δεν θα τρέξουν. Ο Λεωνίδας προτιμάει τις μεγαλύτερες αποστάσεις χωρίς όμως να έχει αποφασίσει να ασχοληθεί ακόμα με αγώνες 100 μιλίων. Συζητούν μεταξύ τους αγώνες που τους ενδιαφέρουν ώστε να μπορέσουν να ταξιδέψουν παρέα. Έτσι έχουν πάει δυο φορές στη Γαλλία, 3-4 φορές στο Παρανέστι αλλά και σε κοντινότερους αγώνες ως ημερήσιες εκδρομές.

 

Ο Λεωνίδας υποστήριξη του Σταύρου στο TDS 2011!

 

Έχουν τη στήριξη των οικογενειών τους, μιας και οι δυο έχουν την κατανόηση και στήριξη των συζύγων τους. Δυστυχώς λόγω της απόστασης που τους χωρίζει είναι δύσκολο να προπονούνται μαζί, παρά μόνο σε κάποια κανονισμένα σαββατοκύριακα ή γιορτές στην Έδεσσα ή με άλλους φίλους στον Όλυμπο.

 

Υποστηρίζουν και οι δυο πως το τρέξιμο ισχυροποιεί τον αδερφικό τους δεσμό. Σύμφωνα με τον Σταύρο, «ακόμα και ο αδερφικός δεσμός μπορεί εύκολα να φθίνει όταν υπάρχει απόσταση και απουσιάζει η καθημερινή επαφή. Το τρέξιμο ως σημαντικό κομμάτι στη ζωή των δυο μας δίνει ακόμα περισσότερα στοιχεία για να ερχόμαστε πιο κοντά. Με τον Λεωνίδα μπορώ να πω ότι το μεγαλύτερο μέρος των συζητήσεών μας αφορούν το τρέξιμο, τους αγώνες, τις προπονήσεις…»

 

Φυσικά υπάρχει και άγχος όταν τρέχει ένας από τα δυο αδέρφια. Ο Λεωνίδας αγχώνεται για κάποια πτώση του Σταύρου στο βουνό, ή μήπως χάσει τη διαδρομή σε συνδυασμό με άσχημο καιρό.  Ενώ ο Σταύρος ως κατά ένα χρόνο μεγαλύτερος αδερφός του Λεωνίδα νιώθει την «υποχρέωση» να τον προστατεύσει, παρότι παραδέχεται πως ο αδερφός του «βρίσκεται σε καλύτερη θέση να αντιμετωπίσει μια δύσκολη κατάσταση».

 

Olympus Marathon 2011!

 

Συνήθως οι απόψεις τους συμπίπτουν για τους αγώνες και ταυτίζονται σε αρκετά θέματα, χωρίς ωστόσο αυτό να σημαίνει πως δεν υπάρχουν και διαφωνίες. Έτσι για παράδειγμα, με την αναβολή του φετινού αγώνα NTR Παρανεστίου όπου είχαν προετοιμαστεί να τρέξουν και οι δυο υπήρξε συζήτηση για την απόφαση της αναβολής ή όχι του αγώνα.

 

Στην ερώτηση αν έχει τύχει να εγκαταλείψει ο ένας από τους δυο σε κάποιον αγώνα ενώ συνέχισε ο άλλος, ο Σταύρος ανέφερε το VFT του 2011 όπου ο Λεωνίδας είχε τραυματισμό μετά την Οξιά και έμεινε πίσω. Ήταν τέτοιο το άγχος του ώστε να μάθει νέα του αδερφού του ότι είναι καλά και σε ασφαλή χέρια που έτρεξε πιο γρήγορα το επόμενο κομμάτι του αγώνα προκειμένου να μάθει γρηγορότερα νέα του.  Από την πλευρά του ο Λεωνίδας θυμάται πόσο είχε λυπηθεί μεν για την εγκατάλειψή του μιας και έμεναν μονάχα δέκα χιλιόμετρα για τον τερματισμό, αλλά δεν μπορούσε να μην χαρεί για τον αδερφό του.

 

UTMB 2012!

 

Την επόμενη χρονιά πήραν το αίμα τους πίσω ξαναμπαίνοντας στον ίδιο αγώνα και τερματίζοντας μαζί. Την ίδια χρονιά ξεκίνησαν και εγκατέλειψαν μαζί το Olympus Marathon. Ενώ την επόμενη χρονιά που μπήκαν και οι δυο στο Olympus Mythical Trail, εγκατέλειψε ο Λεωνίδας χωρίς όμως να υπάρχει τραυματισμός και έτσι ο Σταύρος δεν είχε άγχος στον υπόλοιπο δικό του αγώνα. Ο Λεωνίδας δήλωσε πως «στον ΟΜΤ η εγκατάλειψη ήταν περισσότερο παιχνίδι του μυαλού και παρά την παρότρυνση του Σταύρου δεν συνέχισα τον αγώνα. Από την μεριά μου προσπάθησα να μην το επηρεάσω αρνητικά μιας και σε μεγάλης διάρκειας αγώνες η ψυχολογία είναι από τους κρίσιμους παράγοντες επιτυχίας».

 

Γιάννης και Αντώνης Τσιμπόγος

Ο Γιάννης Τσιμπόγος είναι 37ετών και ο αδερφός του Αντώνης 40 ετών, εργάζονται ως ιδιωτικοί υπάλληλοι και ζουν στην Αθήνα. Ο Αντώνης ασχολείται με το τρέξιμο από το 2009, ενώ παρέσυρε τον μικρότερο αδερφό του την αμέσως επόμενη χρονιά. Το βασικό τους κριτήριο για να τους αγώνες είναι να περνούν χρόνο μεταξύ τους αλλά και με άλλους φίλους. Στόχος τους είναι να αναζητήσουν τη δυσκολία και το άγνωστο των αγώνων και να εξερευνήσουν νέα μέρη,  τεστάροντας ταυτόχρονα τους εαυτούς τους σε μικρούς και μεγάλους αγώνες αντλώντας την ικανοποίηση του τερματισμού.

 

The North Face Lavaredo Ultra Trail!

 

Τρέχουν όλους τους μεγάλους αγώνες μαζί, ενώ σε κάποιους μικρότερους ο Γιάννης λόγω των υποχρεώσεων του αδερφού του πηγαίνει μόνος. Συμμετέχουν σε τουλάχιστον τρεις αγώνες στην Ελλάδα και σε έναν αγώνα στο εξωτερικό και ελπίζουν οι συνθήκες να συνεχίσουν να τους το επιτρέπουν. «Στο εξωτερικό υπάρχουμε ως πυρήνας» δηλώνουν. Στην Ελλάδα υπάρχουν μέρη όπου πηγαίνουν σχεδόν κάθε χρόνο όπως η Ροδόπη και ο Όλυμπος λόγω της μοναδικότητας του τοπίου, αλλά πάντα τους προσελκύει και κάποιος νέος αγώνας που αποτελεί και κίνητρο για εκδρομή στη φύση.

 

Έχουν την υποστήριξη της οικογένειάς τους με πολλούς τρόπους, ο δε Αντώνης έχει στόχο κάποια στιγμή να καταφέρει να μεταφέρει το μικρόβιο του τρεξίματος στα παιδιά του και να συμμετάσχει σε κάποιον αγώνα μαζί τους. Το τρέξιμο τα τελευταία χρόνια τους έχει δέσει ακόμα περισσότερο καθώς περνάνε περισσότερο χρόνο μαζί αλλά και συμπαραστέκεται ο ένας στον άλλον προκειμένου να πετύχουν τους στόχους τους.

 

 

Στους αγώνες τρέχουν πάντα μαζί. Ο Αντώνης λέει «από τότε που ξεκίνησε και ο Γιάννης είναι σαν κάτι το αυτονόητο να συμμετέχουμε μαζί με στόχο χωρίς ποτέ να το έχουμε προγραμματίσει να βγάλουμε όλο τον αγώνα μαζί, ανεξαρτήτως της κατάστασης του ενός ή του άλλου, είναι κάτι δεδομένο για εμάς». Για τον Γιάννη, το μεγαλύτερό του άγχος όταν ο Αντώνης μπαίνει σε αγώνα είναι να μην τραυματιστεί, ώστε να τερματίσει υγιής πετυχαίνοντας  τον στόχο του. Χαρακτηριστικά θυμάται στο Natura Trail Παρανεστίου το 2013 όπου ο αδερφός του λόγω στομαχικών προβλημάτων αναγκάστηκε να σταματήσει. Σκεφτόταν και ο ίδιος να εγκαταλείψει αφενός γιατί είχαν συμφωνήσει να τρέξουν τον αγώνα μαζί, κι αφετέρου επειδή το μυαλό του ήταν στον αδερφό του. Αλλά «μετά το 40ο χλμ κάτι άλλαξε μέσα μου και είπα ότι θα το τερματίσω και για τους δυο μας».

 

Η μνήμη του Αντώνη από αυτό το περιστατικό;  Αυτός τον ακολουθούσε στους σταθμούς σαν πλήρωμα υποστήριξης και έμεινε ξύπνιος μέχρι να τον δει να τερματίζει ξημερώματα στο Παρανέστι τρέχοντας μαζί του τα τελευταία δυο χιλιόμετρα της διαδρομής. «Η χαρά και η περηφάνια μου για τον αδερφό μου ήταν τόσο μεγάλη, σαν να ήμουν εγώ αυτός που τερμάτισε, ήταν ένα πρωτόγνωρο αληθινά συναίσθημα». Συμπληρώνει ο Γιάννης, «είναι ότι πιο όμορφο να βλέπεις τον αδερφό σου να σε επευφημεί για να συνεχίσεις και να σε περιμένει με το πρόσωπο γεμάτο αγωνία, που ξαφνικά σε δευτερόλεπτα αλλάζει μορφή και γίνεται χαρωπό και γεμάτο ικανοποίηση για σένα».

 

 

Σε έναν άλλο αγώνα στο The North Face® Lavaredo Ultra Trail στην Ιταλία, ο Γιάννης τροφοδοτούσε τον Αντώνη με νερό σε όλη τη διάρκεια του αγώνα καθώς ο δικός του ασκός είχε σπάσει από το πέμπτο κιόλας χιλιόμετρο αφήνοντάς τον με ένα μικρό μπουκάλι.

 

Προπονούνται συχνά μαζί. Ο Αντώνης δηλώνει πως καθώς ο Γιάννης είναι ο «τεμπέλης» στις προπονήσεις, τις περισσότερες τις κάνουν μαζί στο βουνό τουλάχιστον 2-3 φορές την εβδομάδα. Τελειώνοντας, δηλώνουν πως το μεγαλύτερο άγχος σε έναν αγώνα είναι να τερματίσουν υγιείς και ιδιαίτερα για τον Αντώνη που είναι ο μεγαλύτερος, να τερματίσει καλά ο «μικρός». Ενώ άλλοι αθλητές του βουνού τρέχουν με φίλους και συναδέλφους, θεωρούν πως έχουν την τύχη ή ακόμα την ευλογία να τρέχουν με τον αδερφό τους.

 

Στέλιος και Σταύρος Χόζος

Ο Στέλιος και ο Σταύρος είναι δίδυμα αδέρφια τριάντα ετών, ιδιωτικοί υπάλληλοι που ζουν και εργάζονται στην Αθήνα. Παρότι οι πιο νέοι από τα αδέρφια που εμφανίστηκαν στο χώρο του ορεινού τρεξίματος, τους έχουμε συνηθίσει πια σε φωτογραφίες όπου συνηθίζουν να μας μπερδεύουν και να μας εκπλήσσουν με τη νεανική τους φρεσκάδα! Τρέχουν από το 2011 όπου και συμμετείχαν στον πρώτο τους light trail αγώνα. Το βουνό έχει γίνει τρόπος ζωής τους και “αποτέλεσε μέρος διαφυγής από τη ρουτίνα της καθημερινότητας, προσφέροντάς τους ελευθερία και ενέργεια”.

 

 

Επιλέγουν συνήθως μαζί τους αγώνες που θα τρέξουν, με κριτήριο τον συνδυασμό δύσκολου τερέν, την απαιτητική υψομετρική διαφορά και το υψόμετρο. Τους έλκουν οι μεγαλύτεροι αγώνες χωρίς όμως να αποκλείουν και του γρήγορους μικρούς. Λόγω διαφορετικών εργασιακών ωραρίων δεν καταφέρνουν να προπονηθούν μαζί παρά μονάχα τα σαββατοκύριακα, όπου θα τους δει κανείς να τρέχουν στο Ποικίλο Όρος ή την Πάρνηθα.

 

Το 2014 είχαν την εμπειρία της εγκατάλειψης του Στέλιου στον αγώνα Ursa Trail στο Μέτσοβο. Ενώ ξεκίνησαν μαζί, στο 16ο χλμ τραυματίστηκε ο Στέλιος και ήταν αδύνατο να επιστρέψει στον προηγούμενο σταθμό μόνος του. Αγχώθηκε για την καθυστέρηση που στοίχισε τον αδερφό του από μια καλή επίδοση. Ο Σταύρος από τη πλευρά του το βίωσε διαφορετικά. « Το μόνο που θεώρησα ως ευθύνη μου εκείνη τη στιγμή ήταν να γυρίσω με ασφάλεια τον αδερφό μου στον σταθμό… με παρότρυνση του αδερφού μου και ορισμένων συναθλητών μου αποφάσισα να συνεχίσω έχοντας βέβαια σε όλο το υπόλοιπο της διαδρομής την στεναχώρια και την ανησυχία του αδερφού μου».

 

 

Ο Στέλιος και ο Σταύρος συχνά μας μπερδεύουν με τις αγωνιστικές τους φωτογραφίες καθώς συνήθως είναι μαζί στα μονοπάτια και τους τερματισμούς και δεν τους ξεχωρίζουμε εύκολα. Σε ερώτηση αν διασκεδάζουν το γεγονός αυτό απάντησαν αστειευόμενοι πως πολλές φορές και οι ίδιοι μπερδεύουν τους εαυτούς τους! Ομολογούν πως η αλήθεια είναι πως νιώθουν λιγάκι σαν κουίζ «βρείτε τις διαφορές». Τώρα πια το έχουν συνηθίσει και το διασκεδάζουν συχνά προκαλώντας κιόλας τα σχόλια των φίλων τους!

 

Η μεταξύ τους σχέση ήταν ήδη αρκετά στενή και πριν ασχοληθούν με το τρέξιμο. Παρόλα αυτά όμως η σχέση τους έγινε ακόμα πιο ισχυρή και ίσως και πιο ουσιαστική και αληθινή και επικαλούνται τη γνώση πως «ο ίδιος ο αθλητισμός (κυρίως ο ομαδικός) δημιουργεί πιο στενούς δεσμούς και φιλίες μεταξύ των αθλητών». Έτσι δηλώνουν πως «έχοντας δίπλα σου έναν δικό σου άνθρωπο που μπορεί να κατανοεί και να μοιράζεται την ίδια τρέλα, ταλαιπωρία και τον ίδιο πόνο, καταβάλει την ίδια προσπάθεια, δίνοντας δύναμη και κουράγιο ο ένας στον άλλον… νιώθουμε τυχεροί και ταυτόχρονα ευλογημένοι».

 

Ορειβατικός Μαραθώνιος Ολύμπου!

 

Συμμετείχαν παρέα και οι δυο το NTR Παρανεστίου το 2013. Μοιράστηκαν τον φόβο και την αβεβαιότητα της πρώτης τους συμμετοχής σε έναν τόσο μεγάλο αγώνα και έχοντας ο ένας τον άλλον στην εκκίνηση είπαν «lets do it»! Τα κατάφεραν και εκείνος ο αγώνας αποτέλεσε ορόσημο για την συμμετοχή τους στο επόμενο μεγάλο στόχο που είναι το Rodopi Challenge (RoC) τον προσεχή Απρίλη.

 

Βαγγέλης, Βάσω και Ηλίας Μπάκας

Τελευταία  άφησα εσκεμμένα μια πολυπληθή οικογένεια του δρομικού μας χώρου, την οικογένεια Μπάκα. Όλοι γνωρίζουμε τη Βάσω για την πρωταγωνιστική της αγωνιστική παρουσία σε αγώνες μικρού και μεσαίου μήκους, τον Ηλία για τις μαραθώνιες επιδόσεις του και τον Βαγγέλη για την σεμνή, διακριτική αλλά ταυτόχρονα πολύ δυναμική του παρουσία σε αγώνες μεγάλων αποστάσεων, με αποκορύφωμα την εξαιρετική του παρουσία επί σειρά ετών στο Rodopi Advendurun 100 miler όσο και στο Σπάρταθλο το 2013.

 

 

Ο Βαγγέλης είναι 43 ετών, ζει στην Καλαμάτα και είναι βιομηχανικός εργάτης και πατέρας δυο παιδιών . Η Βάσω είναι 41 ετών, απόφοιτος της Σχολής Συντήρησης Αρχαιοτήτων και Έργων Τέχνης και εργάζεται στην Εφορεία Αρχαιοτήτων Μεσσηνίας. Είναι αθλήτρια, σύζυγος (δρομέας επίσης ο Χρήστος) και μητέρα ενός παιδιού. Ο Ηλίας είναι ο μικρός της οικογένειας μόλις 35 ετών, ζει στην Αθήνα, είναι στρατιωτικός και τις μέρες που γράφεται αυτό το άρθρο αναμένει τη γέννηση του πρώτου του παιδιού. Η οικογένεια έχει και άλλα δυο αδέρφια που όμως δεν ασχολούνται με το τρέξιμο, αλλά χαίρονται με τις δραστηριότητες των υπολοίπων τριών.

 

Και οι τρεις ξεκίνησαν το τρέξιμο με αγώνες αντοχής και τον μαραθώνιο. Ο Βαγγέλης και η Βάσω  δοκίμασαν το βουνό κάποια στιγμή και έμειναν εκεί. Η Βάσω ξεκίνησε από τον στίβο σε αποστάσεις 5-10 χλμ και στη συνέχεια προτίμησε το βουνό. Ο Βαγγέλης ξεκίνησε επίσης από μαραθωνίους ασφάλτου αλλά ωριμάζοντας γνώρισε τους αγώνες υπεραπόστασης- κυρίως βουνού αλλά και ασφάλτου - καθώς πλέον στόχος του «είναι ο τερματισμός σε αγώνες τέτοιου είδους για αποκόμιση εικόνων, εμπειριών και συναισθημάτων».

 

Μαραθώνιος Μεσσήνης!

 

Ο Ηλίας έχει επιλέξει να τρέχει προς το παρόν σε αγώνες δρόμου από δέκα χιλιόμετρα έως τον μαραθώνιο, καθώς πιστεύει πως αυτές οι αποστάσεις του ταιριάζουν αυτή την περίοδο της ζωής του. Βέβαια δεν αποκλείει τους αγώνες βουνού (ή και κάποιο αγώνα υπεραπόστασης στο μέλλον) και συμμετέχει στα κενά μέσα στην προετοιμασία του. Τον Δεκέμβρη του 2014  για παράδειγμα έτρεξε παρέα με τον Βαγγέλη στον Καστόρειο Αγώνα.

 

Η Βάσω θεωρεί πως ο Βαγγέλης «έχει πάει το μονοπάτι λίγο παρακάτω επεκτείνοντας τα όριά του». Με τον Βαγγέλη συγκεκριμένα έχει τρέξει πολλές φορές μαζί σε αγώνες, τον θεωρεί «σχολείο μες στον αγώνα, έχει εμπειρία που σε μια κρίσιμη στιγμή στη μεταδίδει. Φυσικά είναι πιεστικός και σε πρεσάρει με τρόπο, δεν σε αφήνει να τα παρατήσεις ή να χαλαρώσεις, τρέχεις θες δε θες ». Είχε τρέξει μαζί της όταν τερμάτισε πρώτη γυναίκα στον μαραθώνιο της Μεσσήνης το 2009.

 

Θυμάται πολύ έντονα τον πρώτο τερματισμό του Ηλία σε μαραθώνιο. «Δεν θα ξεχάσω ποτέ όταν ο «δικός μου», μικρός αδερφός μπήκε στο Παναθηναϊκό Στάδιο για πρώτη φορά τερματίζοντας τον κλασσικό μαραθώνιο, καμάρωνα που κι αυτός τα είχε καταφέρει! Από μακριά τον ξεχώρισα και φώναζα αυτός είναι ο αδερφός μου, μπράβο Λιάκο!»


Σπάρταθλο 2013 - ο Βαγγέλης μόλις έχει τερματίσει με τον αδελφό του Ηλία να ξεσπάει σε λυγμούς!

 

Καμαρώνει πολύ για τον τερματισμό του Βαγγέλη στο Σπάρταθλο. «Είναι κάτι που με κάνει υπερήφανη και δεν θα πάψω να καμαρώνω όσο ζω! ίσως γιατί ήταν σχεδόν όλοι η οικογένεια παρόν στο τερματισμό». Ο Βαγγέλης θυμάται πολύ έντονα τον πρώτο τους μαραθώνιο με την Βάσω το 1999 στην Κλασσική διαδρομή, όπου λέει «άπειροι και οι δύο από το πουθενά σχεδόν κατ’ ευθείαν στο μαραθώνιο... μετά από αυτό ήμασταν άλλοι άνθρωποι». Με τον Ηλία έχουν τρέξει επίσης πολλούς αγώνες μαζί, με σημαντικότερη εμπειρία τη συνοδεία του Ηλία στον Βαγγέλη στο Σπάρταθλο το 2013. Δηλώνει ο Βαγγέλης, «έπρεπε να περάσουν 246 σκληρά χιλιόμετρα του ΣΠΑΡΤΑΘΛΟΥ για να καταλάβω ότι ο συνοδός δίνει σκληρό αγώνα και αυτός». Τον πείραζε μετά στο σπίτι για το δίπλωμα του συνοδού που του είχε δώσει η διοργάνωση.

 

 

Είναι περήφανος για τον τερματισμό της Βάσως στα Χνάρια της Αρκούδας το 2014 όπου τερμάτισε στην τρίτη θέση. «Σαν εργαζόμενη μητέρα ο χρόνος που έχει για προπόνηση και αποκατάσταση είναι λίγος, παρόλα αυτά τα κατάφερε και πήγε πολύ καλά». Για τον Ηλία καμαρώνει για την ατομική του επίδοση στον μαραθώνιο του Ρότερνταμ όπου έκανε 2:51. Έχουν τρέξει όλοι μαζί το Olympus Marathon το 2008, τον οποίο χαρακτηρίζουν «οικογενειακή υπόθεση», μιας και είχε τρέξει μαζί τους και ο σύζυγος της Βάσως  ο Χρήστος. Μετά όλοι πείραζαν τον Ηλία, « που είχε πάει μεν με άγριες διαθέσεις αλλά δεν είχε πάρει χαμπάρι τι εστί Όλυμπος και στο τέλος  το πείραγμα πήγε σύννεφο».

 

Το μεγαλύτερό τους άγχος όταν τα αδέρφια τους τρέχουν; «Χωρίς δεύτερη σκέψη να τερματίσουν και να είναι καλά στην υγεία τους» σύμφωνα με τη Βάσω.  Ο Βαγγέλης εύχεται «να είναι καλά και να καταφέρουν να επιτύχουν το στόχο τους. Συνήθως ένα κάλο χρόνο για τον Ηλία και επίσης ένα καλό πλασάρισμα για την Βάσω γιατί πιστεύω ότι έχει αρκετές δυνατότητες στο ορεινό τρέξιμο. Περιμένω να περάσει η ώρα του αγώνα για να τηλεφωνήσω να μάθω νέα». Για τον Ηλία το μεγαλύτερό του άγχος «είναι να τερματίσουν με υγεία πρωτίστως και να έχουν ένα καλό πλασάρισμα στον αγώνα. Τους αρέσει να είναι ανταγωνιστικοί χωρίς όμως να υπερβάλουν. Γνωρίζω βέβαια τις δυνατότητες και των δυο και το τι μπορούν να καταφέρουν!»

 

Ομολογώ πως η εμπειρία της επικοινωνίας με όλες τις οικογένειες ήταν πολύ περισσότερο πηγή έμπνευσης απ’ ότι περίμενα αρχικά. Δεν κρύβω πως ένιωσα σε πολλές στιγμές συγκίνηση με όλους, με τον τρόπο που ο καθένας ήθελε πρωτίστως να μιλήσει για τον αδερφό ή αδερφή του και μετά για τον ίδιο του τον εαυτό. Δεν βρήκα σημεία ανταγωνισμού όπως πιθανώς θα περίμενε κανείς σε έναν αγώνα, όπως συμβαίνει συχνά στην καθημερινότητα ανάμεσα σε αδέρφια, δεν είναι άλλωστε λίγες οι ιστορίες που ακούμε! Αντιθέτως η έγνοιά τους είναι συνεχώς στον αδερφικό δεσμό, ανησυχούν, σχεδιάζουν μαζί και πορεύονται όσο συχνότερα γίνεται μαζί.

 

Ευχαριστώ έναν έναν όλους τους συμμετέχοντες, τους εύχομαι να έχουν καλή συνέχεια τόσο στις ζωές τους όσο και στα τρεξίματά τους και να μη σταματήσουν ποτέ να θυμούνται ποιον έχουν δίπλα τους… γιατί αυτό το παράδειγμά τους εμπνέει και θα εμπνέει πολύ κόσμο στο χώρο μας για την επέκταση των συμπεριφορών αυτών και σε άλλους συναθλητές μας.

 

Άντζυ Τερζή

Photo ©: event shooting therapy, GOexperience, outdoor εξοπλισμός και υπηρεσίες, Cryosaouna Studio, Chris Boukoros photography

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

Το Σαββατοκύριακο που άλλαξε τα δεδομένα στο αγώνισμα του μαραθωνίου δρόμου, ένα άρθρο - ανάλυση του Ιωάννη Δαγκόγλ… https://t.co/2uloNxeib5
@INEOS159 challenge: Θα καταφέρει ο Eliud Kipchoge να σπάσει το φράγμα των 2 ωρών στο μαραθώνιο; Άρθρο του Ιωάννη Δ… https://t.co/mHefpABskV
RT @Rout100miles: Preparations for the @Rout100miles 10 years anniversary. Reconstruction of the bridge at Agia Varvara check POINT #Ult…
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Το Σαββατοκύριακο που άλλαξε τα δεδομένα στο αγώνισμα του μαραθωνίου δρόμου!

Γράφτηκε ιστορία με το 1:59:40 του Eliud Kipchoge στην Βιέννη!

INEOS 1:59 challenge: Θα καταφέρει ο Eliud Kipchoge να σπάσει το φράγμα  των 2 ωρών στο μαραθώνιο;

Κανόνες καλής συμπεριφοράς ...

ATR 2019, Άνδρος, ανεμογεννήτριες, αναρρίχηση και σχέδια για το μέλλον - Μια συζήτηση με την Αριάνα Μασέλου!

Μποτάκια πεζοπορίας SCARPA - SALEWA

O ασταμάτητος Kilian κοντά στην 3η ανάβασή του στο Έβερεστ!

FUTURELIGHT™, η τεχνολογία της The North Face που υπόσχεται ότι θα αλλάξει το μέλλον του outdoor ρουχισμού

Φακοί κεφαλής PETZL: REACTIK+, ACTIK Core & BINDI