Winterun Palia Kavala, μια γνήσια βουνίσια δρομική εμπειρία

Από 11 Φεβ 2019

Μια μικρή αναφορά σε έναν αγώνα που αξίζει κάποιος που δεν διαμένει στην ευρύτερη περιοχή να ταξιδέψει κάποια χιλιόμετρα ώστε να συμμετάσχει και να τερματίσει. Ο λόγος για το ''Winterun'' που εδρεύει στα βουνά της Παλαιάς Καβάλας με αφετηρία και τερματισμό την όμορφη πλατεία του γραφικού χωριού. Ένας αγώνας καθαρά ''βουνίσιος'' με εναλλαγές τόσο στο υψόμετρο,όσο και στο τερέν. Με αφορμή τον απαιτητικό (όπως κάθε χρονιά) 6ο ''Winterun'' που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 3 Φεβρουαρίου, ξύπνησαν στο μυαλό μου οι μνήμες τις ''μοναδικής'' εμπειρίας του προηγούμενου αγώνα στον οποίο και θα αναφερθώ.

 

Η ημερομηνία που διεξήχθη ο αγώνας του 2018 ήταν Κυριακή 11 Φεβρουαρίου. Η εκκίνηση θα δινόταν στις 11:00 όπως και κάθε χρονιά άλλωστε. Ξύπνησα στις 4:30.Έφτιαξα τον καφέ μου και κάθισα στην τραπεζαρία.Άνοιξα τον υπολογιστή και αμέσως κοίταξα τα προγνωστικά του καιρού.Έξω,χαλούσε ο θεός τον κόσμο.

Βροχή και μόνο βροχή.

Πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη ότι ο αγώνας μπορεί να αναβληθεί και να μεταθέσουν την ημερομηνία του για κάποιο άλλο Σαββατοκύριακο. Οι συμμετοχές πολλές. Σίγουρα πάνω από 200 άτομα θα βρισκόταν στην εκκίνηση. Η ώρα πέρασε και ξημερώνοντας αντίκρυσα ένα τοπίο που θύμιζε ''βαρύ'' χειμώνα με έντονο κρύο, αφόρητη υγρασία και καταρακτώδη βροχή. Η ώρα 9:00, έριξα μια ματιά στον εξοπλισμό μου και ξεκίνησα να ντύνομαι.

Από την πόλη που μένω η Παλαιά Καβάλα απέχει περίπου μισή ώρα,ίσως λίγο λιγότερο. Έφτασα στην πλατεία του χωριού για να παραλάβω τον αριθμό μου από την γραμματεία στις 10:00. Από το μέρος όπου πάρκαρα και σε μια απόσταση περίπου 300 μέτρων έως την γραμματεία ήδη τα ρούχα μου ήταν λασπωμένα. Πολλοί γνωστοί, φίλοι και αγαπημένοι συναθλητές. Έτοιμοι να τα δώσουν όλα έναντια στην δύνη του καιρού.

Ο Αγώνας προβλεπόταν να εξελιχτεί σε πεδίο μάχης καθώς η διαδρομή του χαρακτηρίζεται από απότομες αναβάσεις και απότομες καταβάσεις. Με τεχνικά μονοπάτια, αλλά και με κατηφόρες γεμάτες πέτρες, αυξάνοντας την επικινδυνότητα για ατύχημα. Η εκκίνηση δώθηκε στην ώρα της και ξεκινήσαμε για το πρώτο ΣΤΕΚ στα 5 χιλιόμετρα. Ανηφόρα για τα πρώτα περίπου 4 χιλιόμετρα με αρκετή βροχή και αέρα.

Φτάνοντας στον πρώτο σταθμό,σκέφτηκα πως έχω αρκετά αποθέματα για να μην σταματήσω και προσπέρασα με προορισμό το 2ο ΣΤΕΚ του αγώνα. Η βροχή μας χτυπούσε στο πρόσωπο και με δυσκολία έβλεπες μπροστά καθαρά. Η ανάβαση ξεκίνησε και ξεπρόβαλε μπροστά μου το μεγαλύτερο ανηφορικό τμήμα του αγώνα. Αποφάσισα να μην κόψω ρυθμό,μιας και ήμουν σε καλή φόρμα (καρδιοαναπνευστικά αλλά και μυικά), αλλά κυρίως γιατί το κρύο γινόταν όλο και πιο αισθητό πλησιάζοντας την κορυφή. Ξαφνικά η βροχή, αντικαταστάθηκε με ένα ψιλό χιονόνερο που όσο ανέβαινε το υψόμετρο αυτό δυνάνωμε με αποτέλεσμα να πέφτει κανονικό χιόνι και προκαλώντας μου μια έξαρση χαράς μιας και ήταν το πρώτο χιόνο που αντίκρυζα για την χρονιά εκείνη. Ο δρόμος άσπρισε και το μόνο που διέκρινες ήταν οι πατημασιές των αθλητών. Τα πόδια βρεγμένα και το κρύο διαπερνούσε το σώμα μου πολύ αισθητά. Το μόνο που σκεφτόμουν εκείνη την στιγμή,ήταν να τρέξω για να μειώσω το υψόμετρο και να ανεβεί έστω και λίγο η θερμοκρασία. 

Κρύωνα

Γενικά, θέλω να απολαμβάνω κάθε μέτρο του αγώνα, αλλά οι στιγμές εκείνες δεν μου άφηναν περιθώρια. Κατεβαίνοντας και μπαίνοντας τα ''τεχνικά'' μονοπάτια, είχα την πρώτη πτώση. Βρέθηκα κάτω σε κλάσματα δευτερολέπτου. Χωρίς σκέψη σηκώθηκα και συνέχισα όταν διαπίστωσα λίγα μέτρα πιο κάτω, πως πονούσα στην δεξιά πλευρά μου και το δεξί πόδι μου έσταζε αίμα. Σκέφτηκα πως δεν πειράζει, έχω δυνάμεις και θα συνεχίσω. Φτάνοντας στα τελευταία χιλιόμετρα του αγώνα και μπαίνοντας στο ''μοναδικό'' και σπάνιας ομορφιάς μονοπάτι του νερόμυλου τα πόδια μου λύθηκαν.

Έτρεχα με μια εξαιρετική ψυχολογία και ανυπομονούσα για την στιγμή του τερματισμού. Περνώντας από τα ξύλινα γεφυράκια σκέφτηκα και βλέποντας τα ορμητικά νερά να περνούν σκέφτηκα, πως το Ορεινό Τρέξιμο είναι ίσως το μοναδικό άθλημα που σου προσφέρει τόσες συγκινήσεις.

Βγαίνοντας από τα μονοπάτια του ''νερόμυλου'' έμενε ένα κομμάτι περίπου 1.500 μέτρων στην άσφαλτο μέχρι την κεντρική πλατεία της Παλαιάς Καβάλας.

Ο κόσμος παρά την βροχή και τον άσχημο καιρό μας εμψύχωνε συνεχώς.Τερματίζοντας,έκανα τον σταυρό μου όπως πάντα και έδωσα υπόσχεση στον εαυτό μου πως και την επόμενη χρονιά θα είμαι ξανά εκεί ανεξαρτήτως καιρικών φαινομένων. Τερμάτισα στην 9η θέση της κατηγορίας μου (18-29) με χρόνο 02:08:23:569.

Θέλω να πω κλείνοντας, πως όλοι μας είμαστε αθλητές. Αλλά οι αθλητές του Ορεινού Τρεξίματος αξίζουν κατ'εμέ ένα πιο δυνατό χειροκρότημα για τον μοναδικό λόγο,πως από την αφετηρία έως και τον τερματισμό παλεύουν με χίλιους συν έναν δαίμονες. Και αυτό το ''κάτι'' που κάνει την διαφορά, είναι πως αυτοί οι άνθρωποι δεν ξέρουν τι θα πεί ''τα παρατάω''. Ξέρουν να επιμένουν, να πιστεύουν και να ΝΙΚΟΥΝ.

Ραντεβού λοιπόν στα ψηλά βουνά. Να είστε όλοι καλά και να τρέχετε πάντοτε χαμογελαστοί.

ΜΕ ΦΙΛΙΚΟΥΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ ΠΡΟΣ ΟΛΟΥς ΤΟΥς ΟΡΕΙΝΟΥΣ ΔΡΟΜΕΙΣ ΚΑΙ ΜΗ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΤΟΥΜΑΝΗΣ

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

"@merrelloutside Choprock: Ένα υβριδικό πεζοπορικό παπούτσι", παρουσίαση και δοκιμή από το @Advendure_Net :… https://t.co/dCG1rl6aff
"@Sportiva Bushido II: Ένας Σαμουράι για τεχνικά μονοπάτια", αναλυτικό review του @Advendure_Net :… https://t.co/F1fBG52oNQ
Great news for Greek #trailrunning the election of Nikos Zanas in @ITRA_trail Steering Commitee! #ITRA… https://t.co/lBZPq4XxEh
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Merrell Choprock: Ένα υβριδικό πεζοπορικό παπούτσι!

La Sportiva Bushido II: Ένας Σαμουράι για τεχνικά μονοπάτια!

Ο Νίκος Ζάνας στην Διοικούσα Επιτροπή της ITRA!

Ο Αργύρης Βαμβακίτης και τα Scarpa Spin RS στον SALEWA Olympus Mythical Trail!

Olympus Ultra - Eμείς οι άνθρωποι είμαστε το παραμύθι του Θεού!

Salomon Ultra Pro: Εξαιρετικό εργαλείο για ultra-trail αγώνες και πολύωρες προπονήσεις!

Τρέχοντας στον Olympus Ultra με SALEWA - SCARPA

BROOKS Cascadia 14, η αναγέννηση ενός θρυλικού παπουτσιού

Δυο ελληνίδες στην “στέγη του κόσμου” -  Μια εφ όλης της ύλης συζήτηση με την Χριστίνα Φλαμπούρη και την Βανέσα Αρχοντίδου!