Tρέχοντας στην Death Valley με τη σκέψη στο όνειρο που λέγεται BADWATER!

Από 16 Νοε 2017

Το Σπάρταθλον 2017 είχε ήδη γίνει μια όμορφη ανάμνηση, ωστόσο η σκέψη μου ταξίδευε μίλια μακριά και τα πόδια μου με γαργαλάγανε για νέες περιπέτειες, σε έναν προορισμό άπιαστο, ονειρεμένο, που βρίσκεται στην άλλη άκρη του πλανήτη. Την περίφημη “Κοιλάδα του Θανάτου” (Death Valley) στην μακρινή Καλιφόρνια! Σαν χθες θυμάμαι τις ατελείωτες συζητήσεις με τον Μιχάλη Στύλλα στο οροπέδιο των Μουσών, το καλοκαίρι του 2012, για τους αγώνες που είχε συμμετάσχει. Σπάρταθλον, Μαραθώνιος Ολύμπου, Rodopi Advendurun αλλά και το Badwater των 135 μιλίων, όπου όλα φάνταζαν μέσα μου σαν ιστορίες από άλλη εποχή. Όμως το μικρόβιο κατέλαβε όλη μου την ύπαρξη τροφοδοτώντας με με δύναμη και θέληση, ώστε κάθε φορά να προσπαθώ σκληρά για τα όνειρά μου. Έτσι κάπως βρέθηκα να δίνω ζωή στην πιο ανέλπιστη επιθυμία μου, να γνωρίσω τον τόπο διεξαγωγής του συγκεκριμένου αγώνα, ο οποίος φημολογείται ότι είναι και από τους πιο απαιτητικούς αγώνες παγκοσμίως, στην κατηγορία του.

 

 

Το Badwater 135M διεξάγεται κάθε χρόνο στα τέλη Ιουλίου, κάτω από ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες μιας και οι θερμοκρασίες είναι πολύ υψηλές για το απαιτητικό άθλημα του τρεξίματος. Ο αθλητής καλύπτει μία απόσταση 217 χιλιομέτρων, διασχίζοντας την “Κοιλάδα του Θανάτου”, με σημείο εκκίνησης το Badwater Basin που βρίσκεται 85,5 μέτρα κάτω από το επίπεδο της θάλασσας και σημείο τερματισμού το Όρος Whitney στα 2.530 μέτρα υψόμετρο.

 

 

To ανθρώπινο σώμα εκτίθεται σε θερμοκρασίες περιβάλλοντος που αγγίζουν τους 54 βαθμούς Κελσίου και σε συνδυασμό με την απόσταση, τη θετική υψομετρική των 4.450 μέτρων και τα 1.850 μέτρα κατάβασης κάνει τον καθένα να αναρωτηθεί … γιατί να το κάνω; Κι όμως για όλους μας, αυτά τα νούμερα είναι που αποτελούν και την πρόκληση για συμμετοχή!

 

 

Κυριακή πρωί και είμαι έτοιμη να ταξιδέψω στην Αμερική και να βιώσω όλα αυτά που προανέφερα, μιας και η ιδέα για μία τέτοια συμμετοχή έχει εγκατασταθεί μόνιμα στο μυαλό μου, αφού το έκανε ο Στύλλας γιατί όχι και εγώ! Προσγειωθήκαμε στο Λος Άντζελες όπου ήταν και η βάση μας. Διαμονή σε μία βίλλα στο φημισμένο Beverly Hills, ενοικίαση  ενός πολυτελούς Ford Mustang από τη μία και πλησιάζοντας το “Αμερικάνικο Όνειρο”, και από την άλλη προπόνηση μέσα στην “Κοιλάδα του Θανάτου” και στις πιο αντίξοες συνθήκες. Συγκριτικά σκεπτόμενη, καταλήγω στο συμπέρασμα πως καμία πολυτέλεια δεν αντικαθιστά την ελευθερία ψυχής που πηγάζει από το τρέξιμο και τα συναισθήματα που βιώνει ο μοναχικός δρομέας.

 

Μοναχικός δρομέας πάνω σε μια "θάλασσα" από αλάτι!

 

Τετάρτη πρωί και ετοιμάζομαι για αναχώρηση! Σάκος με τα δρομικά ρούχα, ενεργειακές μπάρες, αντηλιακό, καπέλο, χαμόγελο και φύγαμε. Όσο απομακρυνόμουν από τον πολιτισμό τόσο η ανυπομονησία γινόταν μεγαλύτερη. Πίσω μου οι μεγάλες οδικές αρτηρίες, έξοδο στην 127 για να φτάσω στην τελική έξοδο WEST 178 και να αντικρύσω πινακίδα Badwater 55Μ.

 

 

Και επιτέλους το πρώτο σκέλος ταξιδιού ξεκινά. Φοράω τα δρομικά μου και αρχίζω να τρέχω κατά μήκος της πυρωμένης ασφάλτου, όπου έχω πάντα στο μυαλό μου τα λόγια του προπονητή μου Νίκου Σιδερίδη: “Τζο μην κάνεις υπερβολές, αργά και σταθερά, το σώμα σου θέλει ξεκούραση και ομαλή προσαρμογή”. Έντονη αλλά όχι αφόρητη ζέστη, μονότονη γραμμή ασφάλτου και γύρω μου σκηνικό “άγριας Δύσης”. Λόφοι, χώμα, πέτρα καθώς και κάποια βουνά στον ορίζοντα με κυρίαρχη εικόνα το καφέ χρώμα σε όλες του τις εκφάνσεις.

 

 

Είχα σκοπό να τρέξω λίγα χιλιόμετρα, όπως άλλωστε ένα κυριακάτικο long run στην πατρίδα. Αναρωτιόμουν “μα πώς τρέχουν τόσες ώρες στη ζέστη και στη μονοτονία του περιβάλλοντος”; “δεν μπορεί, κάποιο παιχνίδι θα σκαρφίζεται ο ανθρώπινος νους”. Ξαφνικά άρχισα να παρατηρώ τους λόφους, τα βουνά, το γεωμετρικό τους σχήμα, το έδαφος και να βρίσκω διαφορές! Ναι, τελικά το τοπίο δεν είναι μονότονο αλλά έχει απίστευτο ενδιαφέρον και ομορφιά. Κάπως έτσι βρέθηκα να τρέχω κοντά στις δύο ώρες χωρίς να αντιληφθώ πόσο γρήγορα κύλησαν. “Είμαι τρελή ή βρίσκω πάντα χαρά στο τρέξιμο” ήταν η απορία μου όταν αποκαμωμένη πια έκλεισα τα μάτια για να ξεκουραστώ.

 

 

Πέμπτη πρωί, με λίγο μαύρο καφέ, ενεργειακή μπάρα και διάθεση για Badwater Basin! Φτάνοντας εκεί η μόνη σκέψη είναι ότι ουδέποτε έχεις αντικρύσει κάτι παρόμοιο. Πρώτη εικόνα; Ανυψώνοντας το κεφάλι, μια ταμπέλα πάνω στο βουνό που αναγράφει “SEA LEVEL”. Ναι, θα το ζήσω και θα τρέξω 85,5 μέτρα κάτω από το επίπεδο της θάλασσας! Εάν έκανα κατάδυση στα 85,5 μέτρα βάθος θα έπρεπε να έχω κάνει σχέδιο κατάδυσης (μίγμα βυθού/αποσυμπίεσης, χρόνο βυθού, στάσεις αποσυμπίεσης κτλ…), ενώ τώρα απλά φορώ τα Hoka μου και τρέχω πάνω στο “βυθό”!

 

Η ταμπέλα ψηλά στα βράχια οριοθετεί το επίπεδο της θάλασσας!

 

Σήμερα η προπόνηση θα είναι πιο μικρή σε διάρκεια αλλά πιο έντονη, τρέχοντας με ταχύτητα μέσα σε ένα τοπίο που φάνταζε σεληνιακό, αλλά ήταν ο πυθμένας της θάλασσας που δεν υπήρχε πια. Παράξενο για να το συλλάβω ως πραγματικότητα, όμως τόσες φορές στην κατάδυση συλλογιζόμουν τί μοναδικά που θα ήταν να έτρεχα εκεί κάτω που όλα είναι ήρεμα, σιωπηλά και ακριβώς αυτό έκανα! Ή έτσι τουλάχιστον το βίωνα, στα -85,5 μέτρα να τρέχω ανάλαφρη διασχίζοντας τη μοναδικότητα του τοπίου που ήταν παντού καλυμμένο με αλάτι και την καρδιά μου να κοντεύει να σπάσει. Άκουγα μόνο την ανάσα μου κι ένιωθα τον ιδρώτα μου να στάζει σκεπτόμενη “πού βρίσκομαι; πόσο τυχερή είμαι; πόσο εθισμένη είμαι στην ελευθερία νου και σώματος;”

 

Ύστερα από την ολοκλήρωση της προσπάθειας περπάτησα λίγο, ενώ ταυτόχρονα αφουγκραζόμουν το μεγαλείο της πλάσης και ανέπνεα το ζεστό αέρα καθώς ταυτόχρονα οι καρδιακοί μου παλμοί επανέρχονταν σε φυσιολογικές τιμές. Ξάπλωσα με ένα τεράστιο χαμόγελο πάνω στο αλάτι επιτυγχάνοντας την απόλυτη εναρμόνισή μου με τη λευκότητα του εδάφους, προσδοκώντας να μείνω εκεί για πάντα! Έκλεισα τα μάτια με το χαμόγελο να έχει παραμείνει αναλλοίωτο .. Ξαφνικά ακούω … 5, 4, 3, 2, 1 και Badwater 135M Go Go Go !!

 

 

Ποτέ δε θα πάψω να ονειρεύομαι με θράσος διότι μόνο τότε υφίσταται η ελπίδα το όνειρο να λάβει σάρκα και οστά!

 

“Some people like the challenge of trying to compete under certain environmental  conditions, and if that’s the case, then Badwater 135M race is right up your alley”

 

Jo Manta 

Jo Manta

Γεννημένη στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας από τα πρώτα χρόνια της ζωής της ήταν έντονη η επαφή με τη φύση, διότι τα καλοκαίρια ερχόταν Ελλάδα στη γιαγιά Ελισάβετ και στη φάρμα στο δάσος της Αρχαίας Ολυμπίας. Το τρέξιμο αποτελεί θύμηση της παιδικής ηλικίας και όπως υποστηρίζει και η ίδια "Κάθε φορά που τρέχω νιώθω την αύρα της ψυχής μου στο πρόσωπό μου", χαρίζοντάς της έτσι πολλές διακρίσεις σε αγώνες υπεραπόστασης τόσο στο βουνό όσο και στην άσφαλτο.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

Το Σαββατοκύριακο που άλλαξε τα δεδομένα στο αγώνισμα του μαραθωνίου δρόμου, ένα άρθρο - ανάλυση του Ιωάννη Δαγκόγλ… https://t.co/2uloNxeib5
@INEOS159 challenge: Θα καταφέρει ο Eliud Kipchoge να σπάσει το φράγμα των 2 ωρών στο μαραθώνιο; Άρθρο του Ιωάννη Δ… https://t.co/mHefpABskV
RT @Rout100miles: Preparations for the @Rout100miles 10 years anniversary. Reconstruction of the bridge at Agia Varvara check POINT #Ult…
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

X-Ultra Tihio Race, 10ος Rodopi Ultra Trail 100 miles: Ο νέος είναι ωραίος, ο παλιός όμως είναι αλλιώς!

Το Σαββατοκύριακο που άλλαξε τα δεδομένα στο αγώνισμα του μαραθωνίου δρόμου!

Γράφτηκε ιστορία με το 1:59:40 του Eliud Kipchoge στην Βιέννη!

INEOS 1:59 challenge: Θα καταφέρει ο Eliud Kipchoge να σπάσει το φράγμα  των 2 ωρών στο μαραθώνιο;

Κανόνες καλής συμπεριφοράς ...

ATR 2019, Άνδρος, ανεμογεννήτριες, αναρρίχηση και σχέδια για το μέλλον - Μια συζήτηση με την Αριάνα Μασέλου!

Μποτάκια πεζοπορίας SCARPA - SALEWA

O ασταμάτητος Kilian κοντά στην 3η ανάβασή του στο Έβερεστ!

FUTURELIGHT™, η τεχνολογία της The North Face που υπόσχεται ότι θα αλλάξει το μέλλον του outdoor ρουχισμού