Τρεις έλληνες σέρνουν τα έλκηθρά τους στον αρκτικό κύκλο!

Από 15 Ιαν 2018

Υπάρχουν αγώνες μικροί με μεγάλη υψομετρική διαφορά και πολύ σκληρό τερέν ή εκτεθειμένα περάσματα. Υπάρχουν αγώνες 100 μιλίων με λίγους σταθμούς υποστήριξης σε απομακρυσμένες περιοχές. Υπάρχουν αγώνες 360 χιλιομέτρων με δεκάδες χιλιάδες υψομετρικής και τερέν που λυγίζει και τα πλέον γυμνασμένα κορμιά. Υπάρχουν αγώνες πολυήμεροι όπου κάθε μέρα ο αθλητής θα πρέπει να κάνει έναν ορεινό μαραθώνιο. Τέλος υπάρχουν αγώνες σε αφιλόξενα μέρη του πλανήτη, σε ερήμους με θερμοκρασίες που ξεπερνούν τους 50οC αλλά και αγώνες στον αρκτικό κύκλο σε θερμοκρασίες πολύ κάτω από το μηδέν. Σε έναν τέτοιο αγώνα, τρεις τολμηροί αθλητές από την Ελλάδα θα τρέξουν σέρνοντας το έλκηθρο με τον εξοπλισμό τους στον παγωμένο Φινλανδικό βορά, στον Rovaniemi 150!

Η σειρά αγώνων του Ροβανιέμι περιλαμβάνει διαδρομές των 66, 150 και 300 χιλιομέτρων ενώ οι συμμετέχοντες επιλέγουν αν θα χρησιμοποιήσουν σκι, ποδήλατο (fat bike) ή. .. τα πόδια τους! Οι τρεις έλληνες αθλητές θα συμμετάσχουν στον μεσαίο αγώνα της διοργάνωσης, Rovaniemi 150. Στον αγώνα των 150 χιλιομέτρων θα κινηθούν σε καθεστώς πλήρους αυτονομίας και θα σέρνουν τον υποχρεωτικό εξοπλισμό και την τροφή τους σε ατομικό έλκηθρο σε θερμοκρασίες που αγγίζουν ή και πέφτουν ακόμα και κάτω τους -30 βαθμούς Κελσίου. Θα μαγειρέψουν οι ίδιοι το φαγητό τους και αν χρειαστεί να κοιμηθούν, θα το κάνουν σε δικό τους αντίσκηνο και υπνόσακο. Θα έχουν στην διάθεσή τους 42 ώρες και 8 σταθμούς βοήθειας για να ολοκληρώσουν το πολύ δύσκολο για τις ελληνικές κλιματολογικές συνθήκες εγχείρημα.

 

 

Ο λόγος για την Dragana Cejovic η οποία εκτός από ορειβατική εμπειρία έχει τα τελευταία χρόνια πλούσια δράση σε αγώνες ορεινού τρεξίματος σε Ελλάδα και εξωτερικό, τον Μάριο Γιαννακού ο οποίος σε πολύ νεαρή ηλικία έχει καταφέρει να τερματίσει μερικούς από τους πιο δύσκολους αγώνες ultra trail στην Ελλάδα όπως ο ROUT και ο Olympus Mythical Trail και τον Χρόνη Μυλωνά με πλούσιο αθλητικό βιογραφικό και πιο πρόσφατη επιτυχία την επιτυχή ολοκλήρωση του Φειδιππίδειου Άθλου 2017.

 

 

Η περιέργειά μας για το πώς προετοιμάστηκαν και σκέφτονται να διαχειριστούν για να φέρουν εις πέρας το δύσκολο αυτό εγχείρημα ήταν μεγάλη και για αυτό, λίγες μέρες πριν την αναχώρησή τους για την Φινλανδία, επικοινωνήσαμε μαζί τους για να μάθουμε περισσότερα από. .. πρώτο χέρι!

 

[Advendure]: Η συμμετοχή σε έναν τέτοιο αγώνα ήταν μια παρόρμηση της στιγμής ή ένα όνειρο και στόχος πολλών ετών;

[D. Cejovic]: Ήταν αρχές Νοεμβρίου απ΄οτι θυμάμαι, όταν δέχθηκα ένα τηλεφώνημα από τον Μάριο Γιαννάκου που μου ανέφερε για αυτόν τον συγκεκριμένο αγώνα. Είχα γυρίσει πρόσφατα από την Καππαδοκία όπου συμμετείχα στον ορεινό αγώνα των 118 χλμ και ήμουν τραυματισμένη. Βρισκόμουν σε μία παράξενη κατάσταση, είχα αρχίσει φυσιοθεραπείες και φυσικά σε τέτοιες περιπτώσεις δεν υπάρχει περιθώριο για κάποιο προγραμματισμό. Το τηλεφώνημα αυτό κράτησε λίγο παραπάνω από ένα φυσιολογικό όμως πριν το τέλος του είχα απαντήσει καταφατικά. Χωρίς πολλή σκέψη αποφάσισα ότι θα ήθελα να βρίσκομαι στη Φινλανδία τον Φεβρουάριο του 2018. Δεν ήταν κάποιος στόχος, ούτε είχα ακούσει καν για αυτό...ήταν κάτι απρόσμενο όπως τέτοια ήταν και η απάντησή μου. Θα μπορούσα να πω ότι ο Μάριος ήταν ο “φταίχτης”. Μπορεί σε αυτόν να πήρε δύο χρόνια να το αποφασίσει, εμένα μου πήρε “ένα τηλεφώνημα”!!!! Ποιος είναι άραγε ο “πιο τρελός”!!!!

[Μ. Γιαννακού]: Η σκέψη συμμετοχής σε έναν τέτοιο αγώνα με ταλαιπωρούσε σχεδόν δύο χρόνια όταν και έμαθα για τον αγώνα. Μία μέρα φέτος είχα κοινή υπηρεσία στην μονάδα που υπηρετούσα με τον φίλο και βατραχάνθρωπο Πολυχρόνη Μυλωνά όταν ''έριξα'' την ιδέα του αγώνα. Περίμενα 2 χρόνια για να απευθυνθώ στο κατάλληλο άτομο το οποίο θα ακολουθούσε σε κάτι τέτοιο δίχως δεύτερη σκέψη. Με ένα απλό ¨Ναι'' αρχίσαμε να συλλέγουμε στοιχεία για τον αγώνα. Και εκεί που ήμασταν δύο, ήρθε ακόμη μία ''τρελή'' και γνώριμη , η Ντραγκανα για να ολοκληρωθεί η αποστολή μας.

[Χ. Μυλωνάς]: Την πρόταση μου την έκανε ο Μάριος μία μέρα που είχαμε υπηρεσία στην μονάδα που υπηρετούσαμε και οι δύο. Η πρόκληση και η δίψα για περιπέτεια σε αυτό το σημείο της Γης δε μου άφηνε περιθώρια να πω όχι.



[Advendure]: Γιατί στον παγωμένο βορά; Τι σας οδήγησε να καταλήξετε σε αυτή την απόφαση; Έχετε ξαναπροσπαθήσει κάτι αντίστοιχο ή έχετε έστω κάποια άλλη εμπειρία σε χειμερινές συνθήκες;

[D. Cejovic]: Όπως ανέφερα και προηγουμένως δεν υπήρχε κάτι ιδιαίτερο που με οδήγησε σε αυτή μου την απόφαση. Ήταν μια απόφαση χωρίς ενδοιασμούς, μια απόφαση στιγμής. Ορειβατικά έχω μια κάποια εμπειρία από χειμερινά βουνά τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό (Άλπεις, Ιμαλάια) αλλά ομολογουμένως όχι σε τέτοιες ακραίες και απάνθρωπες συνθήκες. Όταν αποφάσισα για το Rovaniemi 150 βρισκόμουν ταυτόχρονα  και σε μια διαδικασία ψηφοφορίας (κάποιοι θα το ξέρετε ήδη) για τη συμμετοχή μου στο Fjallraven Polar 2018 που όμως δεν είχε το αναμενόμενο αποτέλεσμα για εμένα. Μία φυσιολογική εμπειρία λοιπόν υπάρχει αλλά θεωρώ ότι δεν είναι ικανοποιητική. Μπορεί η αγάπη μου για το χιόνι,το κρύο και γενικά τα “δύσκολα”να είναι έκδηλη σε κάποιους που με γνωρίζουν όμως αυτή η πρόκληση αρχίζω να πιστεύω ότι θα είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.

[Μ. Γιαννακού]: Η απάντηση βρίσκεται στην περίοδο που ήμουν ακόμη παιδί. Ήταν Χριστούγεννα και εγώ ακόμη πολύ μικρός όταν σαν δώρο ο ''Άγιος Βασίλης'' μου έφερε μια φωτεινή υδρόγειο. Είχα ενθουσιαστεί. Έκλεινα τα παντζούρια του δωματίου μου και άναβα την γαλάζια σφαίρα. Πήγαινα κοντά και έκλεινα μέσα στις μικροσκοπικές μου παλάμες την Γη και παρατηρούσα τις Ηπείρους και τους Παράλληλους που τέμνουν τον πλανήτη μας. Είχα τόσες πολλές απορίες. Με αχνά γράμματα διέκρινα στην πάνω πλευρά της σφαίρας την ονομασία ''Αρκτικός Κύκλος''. Αυτό το κομμάτι της Γης φαινόταν να ήταν καλυμένο με πάγο και χίονι καθώς ήταν κάτασπρο. ''Άραγε ζούνε άνθρωποι σε αυτό το βόρειο τμήμα του πλανήτη μας?''. Το παιδικό μυαλό μου είχε πάντα περιέργεια γι αυτό το απόκοσμο και απομονωμένο μέρος. Ο ''βόρειος πολικός κύκλος'' ,όπως είναι η άλλη ονομασία του και όπως έμαθα αρκετά χρόνια μετά, οριοθετεί τη γεωγραφική περιοχή μέσα στην οποία εμφανίζεται το φαινόμενο της πολικής ημέρας και της πολικής νύχτας. Καθ'όλη ην διάρκεια των παιδικών και εφηβικών μου χρόνων έψαχνα δίαφορες πληροφορίες γι αυτό το μέρος. Δίαβασα για το Βόρειο Σέλας και για τον Ήλιο του μεσονυχτίου.Έμαθα πως το μεγαλύτερο τμήμα της Αρκτικής είναι θάλασσα την οποία καλύπτουν πάγοι και περιβάλλεται από παγωμένο έδαφος χωρίς δέντρα. Είναι γεμάτη ζωή, από οργανισμούς που ζουν στον πάγο και στη θάλασσα ως τους ανθρώπους που ζουν στις αρκτικές περιοχές. Δύο χρόνια πριν έμαθα πως στην περιοχή της Αρκτικής υπάρχει ένας αυτόνομος αγώνας τρεξίματος 150 χιλιομέτρων στον οποίον οι συμμετέχοντας αναγκάζονται από την διοργάνωση να σέρνουν έλκηθρο με τον υποχρεωτικό εξοπλίσμο που θα χρησιμοποιήσουν σε περίπτωση ακραίων καιρικών φαινομένων. Οι αναβάσεις στον χειμερίνο Όλυμπο είναι ότι πιο κοντινό μπορούμε να βρούμε σε τέτοιες συνθήκες οπότε πέρασα αρκετές μέρες πάνω στο Βουνό Των Θεών

[Χ. Μυλωνάς]: Είναι ελκυστικό το γεγονός ότι ο αγώνας λαμβάνει χώρα σε μία τέτοια περιοχή και σε τέτοιες συνθήκες. Ομολογώ ότι δεν έχω βρεθεί σε παρόμοιες καταστάσεις αλλά λόγω της δουλειάς μου έχω μία εμπειρία από κρύο και κακουχία η οποία πιστεύω να μας βοηθήσει.

 

Ο Μάριος Γιαννακού προετοιμάζεται για τον Rovaniemi 150

 

[Advendure]: Δεν είναι πολύς καιρός που ρωτούσαμε τον Δημήτρη Κασίμη και τον Τόλη Βυζαρέλη που θα έτρεχαν στην Σαχάρα και στον Marathon des Sables για το κατά πόσο θα ήταν έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τις καιρικές συνθήκες της ερήμου. Τώρα με εσάς τα πράγματα είναι ακόμη πιο δύσκολα. Με ποιό τρόπο έχετε προσπαθήσει να προσομοιώσετε τις συνθήκες που θα συναντήσετε εκεί σε έναν ιδιαίτερα ήπιο μέχρι στιγμής χειμώνα στην Ελλάδα; Πείτε μας λίγα παραπάνω πράγματα για την προετοιμασία σας, σωματική και ψυχική.

[D. Cejovic]: Και οι δυο αυτοί αγώνες είναι δύσκολοι λόγω των ακραίων καιρικών συνθηκών, και οι δύο είναι αυτόνομοι, καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε τις καταστάσεις που στην Ελλάδα είναι δύσκολο να τις βρούμε (ο Δημήτρης και ο Τόλης την ζέστη εμείς το πολικό ψύχος). Προετοιμασία – συνεχίζω να ορειβατώ, κυρίως σε χιονισμένο τοπιο αυτή την εποχή, αφιερώνω κάποιες παραπάνω ώρες σε γυμναστήριο (λόγω έλλειψης επαγγελματικών υποχρεώσεων  - κάθε εμπόδιο για καλό), πιο πολλές επισκέψεις στο Κτήμα Συγγρού, συμμετοχή σε αγώνες ορεινού τρεξίματος, κολύμπι στην πισίνα στου Γουδή...

[Μ. Γιαννακού]: Ο Δημήτρης και ο Τόλης αγαπημένοι φίλοι μου και οι δύο και εξαιρετικοί αθλητές τόλμησαν κάτι πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα και πέτυχαν αυτό που έμοιαζε ακατόρθωτο. Δε θεωρω πως ο δικός μας αγώνας είναι πιο δύσκολος από τον αντίστοιχο της Σαχάρας. Ο καθένας αγώνας έχει τα χαρακτηριστικά του και τις δυσκολίες του. Τα παιδία προσπαθούσαν να επιβιώσουν στην αφόρητη ζέστη της Σαχάρας, εμείς θα προσπαθήσουμε να πετύχουμε το ίδιο στο τσουχτερό κρύο της Αρκτικής. Η προετοιμασία μου προσωπικά είχε περισσότερο περπάτημα με βάρος παρά τρέξιμο. Επίσης προπονούμαι κολυμπώντας με βάρος σε κρύο νερό και αντιστάσεις. Ένα άλλο μέρος της προετοιμασίας έχει να κανει με απλά καθημερινά πράγματα όπως ο ύπνος σε κρύο δωμάτιο ή το κρύο μπάνιο ώστε να συνηθίσει το μυαλό και το σώμα σε κρύες θερμοκρασίες.

[Χ. Μυλωνάς]: Όπως είπε και ο φίλος μου Μάριος δε θεωρώ τον δικό μας αγώνα πιο δύσκολο από τον αγώνα που έκαναν οι δύο Έλληνες στην Σαχάρα. Ίσως η αυτονομία είναι αυτή η οποία δυσκολεύει τα πράγματα καθώς δεν έχει κάποιον σταθμό τροφοδοσίας. Αυτό σημαίνει οτι πρέπει για 150 χιλιόμετρα να σέρνουμε πάνω στο έλκηθρο μας την τροφή μας. Γενικά ένα ανθρώπινο σώμα αντιδρά περίεργα είτε σε εξαιρετικά ψηλές θερμοκρασίες είτε σε εξαιρετικά χαμηλές. Αυτό που μένει είναι να δούμε από κοντά αυτό που μας περιμένει. Επίσης σημαντικό ρόλο παίζει η απόφαση μας με τον Μάριο να κινηθούμε μαζί κατά την διάρκεια του αγώνα καθώς ξέρει ο καθένας τις αδυναμίες και τα δυνατά σημεία του άλλου. Προέρχομαι από τον επίπονο αγώνα του Φειδειππίδιου Άθλου των 490 χιλιομέτρων οπότε η προετοιμασία μου είναι συντηρητική. Κολυμπάω, τρέχω και κάνω ποδήλατο. Ο αγώνας αυτός είναι περισσότερο θέμας απόφασης παρά θέμα φυσικής κατάστασης καθώς κανένα σώμα δεν είναι δυνατόν να προετοιμαστεί για κάτι τέτοιο.

 

Η Dragana Cevojic λίγες μέρες πριν αναχωρήσει για το Ροβανιέμι

 

[Advendure]: Για την επιτυχή έκβαση του αγώνα προφανώς θα πρέπει να επιδείξετε και αρετές πέραν της καλής φυσικής κατάστασης. Ποιό είναι για εσάς το σημαντικότερο στοιχείο διαχείρισης του αγώνα;

[D. Cejovic]: Για εμένα αυτός ο αγώνας θα είναι όχι μόνο η αντιμετώπιση τέτοιων ακραίων συνθηκών για πρώτη φορά αλλά και τόσων πολλών χιλιομέτρων. Ένας στόχος οραματίζεται, σχεδιάζεται και υλοποιείται πρωτίστως στο μυαλό μας. Απ’εκεί και πέρα το σώμα καλείται να συνδράμει και αυτό στο τελικό αποτέλεσμα. Πως λοιπόν το σώμα μου θα αντιμετωπίσει τις θερμοκρασίες αυτές (που θα φτάνουν, ειδικά τη νύχτα τους -30 βαθμούς),  πως θα διαχειριστώ κυρίως την διατροφή μου σε έναν τέτοιο αυτόνομο αγώνα, πως θα συντηρώ το νερό σε πόσιμη κατάσταση, πως να μην παγώσουν τα άκρα μου, πως να μην γίνω τροφή σε αγέλες λύκων της περιοχής.

[Μ. Γιαννακού]: Προσωπικά θεωρώ πως το ''μυστικό'' του αγώνα βρίσκεται στην διαχείριση της τροφής, του νερού καθώς και στην προσεκτική χρήση του εξοπλισμού. Επίσης πολύ σημαντικό ρόλο παίζει η πνευματική διαύγεια καθ΄όλη την διάρκεια της προσπάθειας.

[Χ. Μυλωνάς]: Το σημαντικότερο για έναν τέτοιον αγώνα όπως προανέφερα είναι η απόφαση να φτάσεις στο τέλος. Θέλει λιγο προσοχή στην τροφοδοσία και στην ενυδάτωση μας, όπως και προσαρμογή μας στις μεταβαλλόμενες και ξένες συνθήκες. Πρώτος στόχος μας είναι να βγούμε ''αλώβητοι'' από το αρκτικό βραδινό ψύχος.


 

[Advendure]: Το θέμα του εξοπλισμού για την συμμετοχή σε έναν αγώνα 150 χιλιομέτρων σε τέτοιες συνθήκες είναι προφανώς σημαντικό και η λίστα του υποχρεωτικού εξοπλισμού θα είναι μεγάλη. Ποιά ήταν τα σημαντικότερα κομμάτια στα οποία έχετε επενδύσει; Τι από αυτά νομίζετε θα κρίνει σε κάποιο βαθμό την έκβαση του αγώνα;

[D. Cejovic]: Όταν απάντησα θετικά στον Μάριο δεν είχα σκεφτεί το θέμα του εξοπλισμού. Πίστευα ότι με την ασχολία μου τόσα χρόνια με το χειμερινό βουνό είχα τα απαραίτητα υλικά εφόδια για μια τέτοια πρόκληση. Δυστυχώς όμως για μένα αλλά και για την οικονομική μου επιφάνεια αντιλήφθηκα ότι ήταν ανεπαρκή. Ο υποχρεωτικός εξοπλισμός της διοργάνωσης απαιτούσε ορισμένα είδη που δεν υπήρχαν στην “ντουλάπα” μου. Εδώ λοιπόν εμφανίζεται ο “από μηχανής θεός”,  η αποζημίωση απόλυσης και γεμίζει αυτή την “άδεια” ντουλάπα!!!! Πιστεύω ότι η αντιμετώπιση της θερμοκρασίας θα είναι το κλειδί στην έκβαση του αγώνα αυτού. Διαβάζοντας διάφορα σχόλια από τους συμμετέχοντες των προηγούμενων χρόνων που είχαν εγκαταλείψει των αγώνα – όλοι αναφέρουν την ελλιπή αντιμετώπιση του κρύου!!! Όχι τα χιλιόμετρα. 

[Μ. Γιαννακού]: Οι μέσες θερμοκρασιες του αγώνα αγγίζουν τους -30 βαθμούς Κελσίου φέρνοντας απευθείας ψυχρά κύματα αέρα από τον όχι και πολύ μακρινό Βόρειο Πόλο. Αυτά τα 2 χρόνια η σκέψη του αγώνα με βασάνιζε καθώς το ρίσκο σε κάτι τέτοιο είναι μεγάλο αν όχι απαγορευτικό. Αρκετοί άνθρωποι στο παρελθόν έχουν χάσει κάποια απο τα άκρα τους λόγω παρατεταμένης έκθεσεις τους σε ακράιες θερμοκρασίες φορώντας μάλιστα και εξειδικευμένο εξοπλισμό. Η ζάλη, ο απροπροσανατολισμός και τα κρυοπαγήματα αποτελόυν αναπόσπαστο κομμάτι τέτοιων συνθηκών. Επίσης η προσωρινή τύφλωση των ματιών λόγω του μονότονου λευκού τοπίου είναι κάτι που έρχεται σαν κερασάκι σε όλα τα προηγούμενα. Οπότε η χρήση ειδικής μάσκας είναι αναγκαία. Ένα ακόμη πρόβλημα που θα αντιμετωπίσουμε είναι η αυτονομία του αγώνα όπως και το γεγονός ότι το νερό σε τέτοιες θερμοκρασίες παγώνει. Οπότε κάποιες φορές θα χρειαστεί να βγάλουμε από τα έλκηθρά μας τα ειδικά ορειβατικά γκαζάκια για να λιώσουμε χίονι. Ο εξοπλισμός σε τέτοιες συνθήκες δεν είναι απλά υποχρεωτικός, είναι αναγκαίος.  

[Χ. Μυλωνάς]: Τα αξιόπιστα υλικά και ο σωστός εξοπλισμός σε τέτοιες συνθήκες είναι πολύ σημαντικός και μπορεί να παίξει κομβικό ρόλο. Βασικά η μη χρήση σωστού εξοπλισμού σε τέτοιες συνθήκες μπορεί να αποβεί μοιραίο παίρνοντας μία τροπή που ας μη συζητήσουμε καλύτερα. Θεωρώ αμέλεια για έναν άνθρωπο που αποφασίζει ένα τέτοιο εγχείρημα χωρίς να έχει την διάθεση να προμηθευτεί σωστό εξοπλισμό. Αυτό που πρέπει να προσέξουμε όλοι μας είναι κυρίως τα άκρα και τα μάτια μας.


 

[Advendure]: Τα έξοδα τόσο για την προετοιμασία όσο και για την συμμετοχή σε έναν τέτοιο αγώνα δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητα. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που σας έχουν βοηθήσει για να φτάσετε μέχρι το Ροβανιέμι;

[D. Cejovic]: Εύλογη ερώτηση. Λοιπόν, όσο καιρό ασχολούμαι κυρίως με το βουνό έχω προσπαθήσει κατά καιρούς να ζητήσω βοήθεια τόσο σε εξοπλισμό όσο και χρηματική. Οι προσπάθειές μου δυστυχώς δεν απέδωσαν, είτε λόγω συνθηκών,είτε γιατί η ηλικία μου είναι απαγορευτική είτε γιατί η εθνικότητά μου δεν είναι η αρμόζουσα (προέρχομαι από το Μαυροβούνιο) για τέτοιου είδους χορηγίες. Έμαθα ως εκ τούτου να στηρίζομαι όσο μπορώ στα δικά μου οικονομικά μεγέθη όσο δύσκολο και αν είναι αυτό. Στην συγκεκριμένη περίπτωση χρησιμοποίησα ένα ποσό από την αποζημίωση που εισέπραξα όταν και απολύθηκα από την εργασία μου στα μέσα Νοεμβρίου.

[Μ. Γιαννακού]: Θέλω να πω ένα ευχαριστώ στην οικογένεια του JOIN Juice Bars που είναι δίπλα μου τα τελευταία χρόνια σε ό,τι έχω χρειαστεί και ήταν εκεί στα εύκολα και στα δύσκολα. Στο ταξίδι θα ακολούθησει ο φίλος και γνωστός σε όλους φωτογράφος της Canon Greece Μπάμπης Γκιριτζιώτης ο οποίος μαζί με τον κινηματογραφιστή και επίσης γνωστό από την εκπομπή του World Party Γιώργο Λέντζα, θα καταγράψουν την προσπάθεια.

[Χ. Μυλωνάς]: Θα ήθελα να ευχαριστήσω την γυναίκα μου, την μονάδα μου και τον φίλο μου τον Μάριο που βοήθησαν για να πραγματοποιηθεί αυτό το ταξίδι. Είναι σημαντικό να έχεις ανθρώπους δίπλα σου που σε στηρίζουν και που πιστεύουν σε σένα.

 

 

[Advendure]: Μετά το Ροβανιέμι τι; Ποιός μπορεί να είναι ο επόμενος μεγάλος στόχος, το επόμενο μεγάλο όνειρο...

[D. Cejovic]: Στόχοι υπάρχουν πάντοτε, εξάλλου αν δεν υπήρχαν τότε τι!!! Δεν θα ήθελα αυτή τη στιγμή να αναφερθώ σε κάποιο μελλοντικό μου στόχο. Δεν αρμόζει στην ιδιοσυγκρασία μου. Ίσως μετά το Rovaniemi να μου είναι πιο εφικτό. Ίσως ακόμα και τότε να είναι λίγο νωρίς αλλά σίγουρα μπορεί να υπάρχουν άλλα δεδομένα. Προς το παρόν στο μυαλό μου βρίσκονται αυτά τα 150 παγωμένα χιλιόμετρα και μετά με το καλό ποιός ξέρει !!! Ίσως βρεθεί κάποια εργασία  οπότε... Το σίγουρο είναι ότι είμαι τυχερή που θα έχω δύο ανδρες των ειδικών δυνάμεων δίπλα μου που δεν θα με αφήσουν – φαντάζομαι – να γίνω Κοκκινοσκουφίτσα και τον Κώστα μου που θα με περιμένει, όπως πάντα στον τερματισμό και αυτό είναι το μεγαλύτερο κίνητρο για μένα να τερματίσω τον δύσκολο αγώνα αυτόν!!!   

[Μ. Γιαννακού]: Παιδικό μου όνειρο αποτελούσε πάντα να δω τον κόσμο από τα 8.848 μέτρα, δηλαδή από την κορυφή του Έβερεστ. Είναι σίγουρα ένας στόχος που θα ήθελα να πραγματοποιήσω. Αλλά ο μεγαλύτερος μου στόχος είναι να ζω κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία.

[Χ. Μυλωνάς]: Δεν έχω κάποιον μελλοντικό στόχο μετά το Ροβανιέμι. Θα έχω όμως πολύ χρόνο να σκεφτώ μέσα στον αγώνα.

 

[Advendure]: Σας ευχαριστούμε πολύ και περιμένουμε με ανυπομονησία τις εντυπώσεις σας μετά τον αγώνα!

 

Τάκης Τσογκαράκης

Η αγάπη του για το βουνό ξεκινάει πολλά χρόνια πίσω με τις πρώτες αναβάσεις στην αγαπημένη του Πάρνηθα και μετέπειτα με την σχολή Ορειβασίας του ΕΟΣ Αχαρνών. Το 2007 έτρεξε τον πρώτο του αγώνα ορεινού τρεξίματος και από τότε ονειρεύεται "όλο και ψηλότερα, όλο και μακρύτερα". Ελπίζει να το κάνει για πολλά χρόνια ακόμα...

www.advendure.com

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

Τor des Geants 2019 - μια λογοτεχνική προσέγγιση μέσα από τον αγώνα, του Βαγγέλη Δημζά: https://t.co/TbY6WIdOeo https://t.co/eEWRP80CD0
RT @ultratrailwtour: The #UTWT 2019 is now over and we’re gearing up towards 2020! 💥 To conclude this amazing year we will host an award ce…
Pau Capell & Courtney Dauwalter winners of 2020 @ultratrailwtour #UTWT https://t.co/c0rX1kTgTj https://t.co/b5dmdRWzt1
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Χειμωνιάτικος Ενιπέας 2019 – Και στο βάθος Όλυμπος!

Ανάβαση στα Κ2 (8611μ) & Broad Peak (8051μ) θα επιχειρήσει ο Φ. Θεοχάρης το 2020!

Διεθνής Ημέρα Βουνών … Ας τα αφήσουμε να τη χαρούν!

Marmot Minimalist & Precip Eco, δύο διαχρονικοί σύμμαχοι κατά της βροχής

Τor des Geants 2019 - μια λογοτεχνική προσέγγιση μέσα από τον αγώνα!

Highlands Σκωτίας - Αναζητώντας το Ανεμοδαρμένο Ακρωτήρι!

Pau Capell & Courtney Dauwalter οι νικητές του φετινού Ultra Trail World Tour!

Artemisio Mountain Running, ένας skyrunning προσομοιωτής - Τα αποτελέσματα των αγώνων

Όλα έτοιμα για το Artemisio Trail Run - οι τελευταίες οδηγίες

14η χρονιά για τον Χειμωνιάτικο Ενιπέα με ρεκόρ συμμετοχών και δυνατά ονόματα του Ορεινού Τρεξίματος!

Chianti Trail Ultra – Το τερπνόν μετά του ωφελίμου τρέχοντας – και όχι μόνο- στην υπέροχη Τοσκάνη

To Annapurna (8.091μ) επόμενος στόχος του Α. Συκάρη την άνοιξη του 2020!