Περίπλους της Ανταρκτικής Χερσονήσου από Τρεις Νεοζηλανδούς

Από 08 Σεπ 2002

Τον Ιανουάριο του 2001, μια παρέα φίλων από τη Νέα Ζηλανδία ξεκίνησε μια φιλόδοξη προσπάθεια στην Ανταρκτική. Οι «Adventure Philosophy» μπήκαν στα kayak τους και άρχισαν τον περίπλου της «Γης Graham», όπως είναι το όνομα της Ανταρκτικής χερσονήσου. Όταν ολοκλήρωσαν το δύσκολο αυτό τόλμημα, είχαν προσπεράσει το όριο του νότιου πολικού κύκλου, ένα κατόρθωμα που καταγραφόταν για πρώτη φορά στην ιστορία του Sea Kayaking αλλά και της περιπέτειας.

Η Νέα Ζηλανδία είναι, ίσως πέρα από κάθε αμφισβήτηση, η πατρίδα των περισσότερων adventurers, σε αναλογία πληθυσμού. Ίσως η απομονωμένη γεωγραφική θέση των νησιών αυτών στον νότιο Ειρηνικό, είναι ο κυριότερος παράγοντας που επηρέασε την ψυχοσύνθεση των ανήσυχων κατοίκων της. Όπως διαβάζουμε στα σύντομα βιογραφικά των τριών μελών της «Adventure Philosophy», οι δύο απ αυτούς γνωρίζονται από μικρά παιδιά και μέχρι σήμερα έχουν ολοκληρώσει μαζί πολλές αποστολές περιπέτειας.

Ο Graham Charles, o Mark Jones και ο Markus Waters, προετοίμαζαν για 18 μήνες ένα σχέδιο 4 εβδομάδων, που είναι σίγουρα εξαιρετικά τολμηρό αν υπολογίσει κανείς τις ιδιαιτερότητες και τις δυσκολίες της Ανταρκτικής. Έμπειροι, (ο Charles είναι δάσκαλος του kayak) είχαν το υπόβαθρο να σχεδιάσουν προσεκτικά μια αποστολή στα παγωμένα και παράξενα νερά της Ανταρκτικής, με τους κρυφούς κινδύνους των παγόβουνων αλλά και των σφοδρών «καταβατικών» ανέμων που σαρώνουν τις ακτές της λευκής ηπείρου, καθώς έρχονται με σφοδρότητα από το εσωτερικό.

Η διαφορετικότητα της φιλοσοφίας τους, που σαν άποψη για την περιπέτεια φρόντισαν να την αποτυπώσουν ακόμα και στην ονομασία της ομάδας τους, συνοψίζεται στα παρακάτω: «…μικρές ομάδες που ‘μπαρκάρουν’ σε περιπέτειες χωρίς να αφήνουν ίχνη στο πέρασμά τους» κι ακόμα «…η Adventure Philosophy φιλοδοξεί να δημιουργήσει ένα χρήσιμο προηγούμενο στους διαρκώς αυξανόμενους αριθμούς ανθρώπων που επισκέπτονται τους πολύτιμους απομονωμένους τόπους άγριας φύσης…». Είναι περιττό να προσθέσουμε κάτι σ αυτή την άποψη για την περιπέτεια, μόνο ίσως ότι όταν η περιπέτεια μπορεί να μεταδώσει κάποιο μήνυμα, τότε αποκτά και υποστηρικτές.

Τα kayak της αποστολής ήταν ειδικές κατασκευές, για να αντιμετωπίσουν τις ειδικές συνθήκες των πάγων της Ανταρκτικής. Ο βετεράνος σχεδιαστής Ron Augustin, ήταν εκείνος που ανέλαβε να λύσει τα προβλήματα του πεδίου. Χρησιμοποίησε υλικό Kevlar προκειμένου να θωρακίσει τα σκάφη από τα χτυπήματα σε πάγους και σε βράχους. Όσο για τη γραμμή τους, αυτά κατασκευάστηκαν μακρύτερα, σκληρά και ελαφριά, ώστε να κινούνται γρηγορότερα. Ο επιπλέον εξοπλισμός θα μεταφερόταν πάνω στο κατάστρωμα των σκαφών κι έτσι θα αποκτούσαν τη σταθερότητα που χρειαζόταν. Ένα ακόμα πρόβλημα που έλυσε το kevlar ήταν ότι προστάτευε το σκάφος από τα κραμπόν που φορούσαν στα παπούτσια τους οι kayakers, οι οποίοι ήταν αναγκασμένοι να έχουν καρφιά στις σόλες των παπουτσιών για να μπορούν να αποβιβάζονται με ασφάλεια από τα σκάφη τους. Φυσικά για να αποβιβαστούν θα έπρεπε πρώτα να σταθούν όρθιοι μέσα στο kayak, διατρέχοντας τον κίνδυνο να τρυπήσουν τα ίδια τους τα σκάφη.

Η αποστολή ξεκίνησε απ την «Ακτή της Ελπίδας» (Hope Bay), στο βόρειο άκρο της χερσονήσου, στις 17 Ιανουαρίου του 2001 με την υποστήριξη του πλοίου Tooluka, που είχε το ρόλο της διακριτικής (από ασύρματο) παρακολούθησης της ομάδας. Να αναφέρουμε ότι το Tooluka είναι ένα ιστιοφόρο που αναλαμβάνει δύσκολες αποστολές στο Νότιο ωκεανό.

Από τις πρώτες μέρες οι τρεις Adventure Philosophers, αντιμετώπισαν κακό καιρό με μεγάλα κύματα αλλά και έντονες χιονοπτώσεις. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν στο ημερολόγιό τους, στις 20/01 μετά από 14 ώρες κωπηλασίας και αφού κάλυψαν 65 χιλιόμετρα, βγήκαν ‘σερφάροντας’ στην ακτή Lancaster. Στις 24/01 η ομάδα αντιμετώπισε σφοδρή χιονοθύελλα και θαλασσοταραχή αλλά κατάφερε να διανύσει 50 χλμ πριν μπει σε ένα τμήμα με κομμάτια σπασμένου πάγου που κράτησε 5 χλμ, μέχρι να φτάσει στο σημείο όπου το πλοίο της υποστήριξης τους είχε αφήσει πριν από μέρες αποθέματα τροφίμων.

Η 26η Ιανουαρίου ήταν μια καταπληκτική μέρα γιατί οι kayakers ακολουθούνταν από φάλαινες στην πορεία τους για πολλές ώρες. Στις 27, όταν πια ο καιρός είχε βελτιωθεί και οι συνθήκες το ‘επέτρεπαν’ κατάφεραν να βουτήξουν στη θάλασσα και να έχουν ένα υποτυπώδες και πολύ κρύο λουτρό. Στις 29 ο καιρός είχε πάλι γυρίσει και οι φίλοι βρέθηκαν πάλι σε χιονοθύελλα, κατευθυνόμενοι στο νησί Cuverville ενώ οι καταβατικοί άνεμοι ήταν κάθε τόσο ένας επικίνδυνος αντίπαλος. Και ανάμεσα σε όλα τα υπόλοιπα, κάποια στιγμή ο Marcus κυνηγήθηκε από ένα θαλάσσιο ελέφαντα ενώ ακόμα και οι φιλήσυχες φάλαινες που μετακινούνταν σε μεγάλα κοπάδια στο ανταρκτικό καλοκαίρι, λίγο έλειψε άθελά τους να ανατρέψουν τον Graham. Ακολούθησαν αρκετές μέρες με καλό καιρό, που τους βοήθησαν να περάσουν κάποια επικίνδυνα -κάτω από άλλες συνθήκες- στενά και πορθμούς.

 Στην πορεία τους φρόντιζαν να επικοινωνούν μέσω ασυρμάτου με πλοία που βρίσκονταν στα ανοιχτά στη θάλασσα Bellingshausen. Η ομάδα χρησιμοποίησε τεχνολογία VHF για την επικοινωνία της, γιατί ήταν ο ελαφρύτερος εξοπλισμός που μπορούσαν να μεταφέρουν. Και επιπλέον κανόνισαν να λειτουργούν τον ασύρματο σε διαφορετικές εντάσεις και συχνότητες, ανάλογα με το αν το πλοίο με το οποίο θα επικοινωνούσαν ήταν κοντά ή μακριά τους, εξοικονομώντας έτσι πολύτιμη ενέργεια για τις μπαταρίες τους. Όπως είπαν, κάθε άλλο μέσο επικοινωνίας τους ήταν άχρηστο λόγω βάρους. Στις 4 Φεβρουαρίου Ο Ουκρανικός επιστημονικός σταθμός Verdansky ‘άκουσε’ τους Νεοζηλανδούς και τους προσκάλεσε να αποβιβαστούν. Πραγματικά, εκεί τους περίμενε ένα θερμό καλωσόρισμα με σπιτική βότκα.

Τις επόμενες μέρες η ομάδα δεν επικοινώνησε με πλοία, ώστε να στείλει με αυτό τον τρόπο μηνύματα που δημοσιεύονταν με μικρή χρονική καθυστέρηση στο site της (δίνοντας έτσι μια αίσθηση πραγματικού χρόνου στην εξέλιξη της αποστολής), εκ των υστέρων όμως περιέγραψαν αυτό το διάστημα σαν ένα σχετικά δύσκολο τμήμα της διαδρομής τους. Κινδύνεψαν μια φορά από ένα κύμα που προκλήθηκε από κατάρρευση μέρους παγετώνα στην ακτή, που παρά λίγο θα τους στοίχιζε ολόκληρη την κατασκήνωσή τους που ήταν στημένη σε κοντινή ακτή αλλά και αρκετά εκτεθειμένα περάσματα.

Στις 18 Φεβρουαρίου, κατάφεραν να πραγματοποιήσουν το στόχο τους: το GPS της ομάδας έδειχνε τον ανταρκτικό κύκλο (66.35ο). Όπως έγραφαν στο μήνυμα που έστειλαν αργότερα: «…δεν μπορούσαμε να δούμε κανένα κύκλο κι έτσι συνεχίσαμε να κωπηλατούμε». Ήταν ημέρα ξεχωριστή για την ομάδα, γιατί ο Graham είχε τα γενέθλιά του. Ήταν όμως ξεχωριστή και για ένα τρίτο λόγο: γιατί συνέχισαν να κωπηλατούν μέχρι τον τελικό προορισμό τους, στο βόρειο άκρο του νησιού Adelaide, συμπληρώνοντας 17 ώρες κωπηλασίας σ ένα 24ωρο και καλύπτοντας 90 χιλιόμετρα, εκείνη την τελευταία ημέρα.

Ήταν μια κρύα νύχτα για την Adventure Philosophy αυτή η τελευταία της διαδρομής τους, είχαν καλυφθεί ολόκληροι με ένα λεπτό στρώμα πάγου κι αυτοί και τα σκάφη τους (χαρακτηριστικά ανέφεραν ότι η επιφάνεια των kayak είχε πιάσει ένα εκατοστό πάγο, κάνοντας πολύ αργή την πλεύση τους) Μόνο τα χέρια τους που ήταν σε συνεχή κίνηση δεν είχαν πιάσει πάγο. Η επιφάνεια της θάλασσας είχε αρχίσει κι αυτή να παγώνει, παίρνοντας μια υφή σαν ένα παχύρρευστο υγρό (όπως χαρακτηριστικά το περιγράφουν σαν “grease ice”).

Χρειάστηκαν 31 ημέρες για να διανύσουν τα 1200 χιλιόμετρα μιας δύσκολης πορείας κάτω από αντίξοες συνθήκες. Αργότερα, όταν ρωτήθηκαν γι αυτό, απάντησαν ότι οι μεταξύ τους σχέσεις μετά από την εμπειρία της αποστολής έγιναν ακόμα καλύτερες απ ότι ήταν μέχρι τότε. «Οι αποστολές στην Ανταρκτική» είπε ο Marcus Waters, «έχουν την κακή φήμη ότι καταστρέφουν σχέσεις. Εμείς ήμασταν αποφασισμένοι να μην το αφήσουμε να συμβεί και γι αυτό δουλέψαμε στο θέμα της μεταξύ μας επικοινωνίας, όσο δουλέψαμε και στην κωπηλασία. Η ομαδικότητα τελικά είναι ικανότητα».

Χορηγοί της ομάδας «Adventure Philosophy» ήταν οι: Macpac, Paddling Perfection, Deloitte Touche Tohmatsu, Gallagher Group και MSR

Λάζαρος Ρήγος

Γεννήθηκε στην Τήνο το 1961 και ζει στο Λιτόχωρο του Ολύμπου από το 2008. Ίδρυσε το Adventure Zone το 2001, μετά από σκέψεις για δημιουργία ενός ελληνικού portal για τα σπορ περιπέτειας. Δημιούργησε αγώνες ορεινού τρεξίματος, όπως Olympus Marathon (2004), Virgin Forest Trail (2007), Χειμωνιάτικος Ενιπέας (2006), Rodopi Ultra Trail (2009), Olympus Mythical Trail (2012). Στο ενεργητικό του αρκετές συμμετοχές σε αγώνες, όπως και μικρές αποστολές ultra διασχίσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό

www.advendure.com

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

Run the wonderful Tuscany towards vineyards and wonderful trailpaths in Chianti Trail Ultra https://t.co/axbLIpAc01 https://t.co/gPVMoBsZni
Wonder Run – Ένα διαφορετικό project, με φιλανθρωπικό σκοπό από τον Θωμά Πουρλίδα και με τη στήριξη του… https://t.co/Zi9osSAXMG
Naxos Sea Kayak Symposium: Ο Μανώλης Λουδάρος μας μιλάει για το πρώτο Διεθνές Συμπόσιο Καγιάκ στην Ελλάδα, το οποίο… https://t.co/tQ1my0N0L7
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Chianti Trail Ultra – Το τερπνόν μετά του ωφελίμου τρέχοντας – και όχι μόνο- στην υπέροχη Τοσκάνη

To Annapurna (8.091μ) επόμενος στόχος του Α. Συκάρη την άνοιξη του 2020!

Benedikt Böhm: Ορειβατικό σκι στα όρια για καλό σκοπό

Τα «γρήγορα πιστόλια» πέταξαν στο Παγκόσμιο της WMRA στην Παταγονία

Προετοιμασία Μαραθωνίου - 10 ερωτήσεις και οι απαντήσεις του (Μέρος 8ο)!

Προετοιμασία Μαραθωνίου - 10 ερωτήσεις και οι απαντήσεις τους (Μέρος 7o)!

Σακίδια GREGORY, η σπουδαία μάρκα σακιδίων πλέον και στην Ελλάδα!

Wonder Run – Ένα διαφορετικό project!

Naxos Sea Kayak Symposium: Ο Μανώλης Λουδάρος μας μιλάει για το πρώτο Διεθνές Συμπόσιο Καγιάκ στην Ελλάδα!

Προετοιμασία Μαραθωνίου - 10 ερωτήσεις και οι απαντήσεις τους (Μέρος 6o)!

Παναγιώτης Παναρίτης, το μέλλον του Ελληνικού ultra trail του ανήκει!

Προετοιμασία Μαραθωνίου - 10 ερωτήσεις και οι απαντήσεις τους (Μέρος 4ο & 5ο)