Ιστορία: Το Χρονολόγιο της Κατάκτησης του Βόρειου Πόλου - Μέρος ΙΙ (1819-1896)

Από 23 Δεκ 2002
Η προσπάθεια του ανθρώπου να φτάσει στα πιο απόμακρα σημεία του πλανήτη ανάγεται στην αρχαιότητα ακόμα και αντανακλά με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο το ανήσυχο πνεύμα της ανθρώπινης φύσης. Η ιστορία της αναζήτησης και της κατάκτησης του βορειότερου σημείου του πλανήτη δεν θα μπορούσε –εξαιτίας της αδυσώπητης φύσης της Αρκτικής- να είναι μια ιστορία γεμάτη ηρωισμό αλλά και ατέλειωτα δράματα που παίχτηκαν στις παγωμένες αχανείς εκτάσεις του μακρινού βορρά. Αρχικά η Αρκτική εξερεύνηση συνδέθηκε στενά με την ικανοποίηση οικονομικών επιδιώξεων των μεγάλων δυνάμεων της εποχής. Πολύ αργότερα (μόλις στον 20ο αιώνα) ήρθαν οι γνήσιες προσπάθειες των adventurers, των ανθρώπων της περιπέτειας, που προσπάθησαν μέσα από τις αποστολές τους να ανακαλύψουν και τα δικά τους προσωπικά όρια. Διαβάστε ένα σύντομο χρονικό της Αρκτικής εξερεύνησης (με τη βοήθεια του Antarctica.org), μιας ιστορίας με συναρπαστική εξέλιξη και σπουδαίους πρωταγωνιστές.

ΜΕΡΟΣ  Ι  |  ΜΕΡΟΣ  ΙΙΙ

1818 - 1833, η οικογένεια Ross σημειώνει πρωτιές…

1818: Ο John Ross, ηγείται της πρώτης του εξερευνητικής αποστολής για την αναζήτηση του Βορειοδυτικού Περάσματος.

1829 – 1833: Ο John Ross με τον ανιψιό του James, μπαρκάρουν με το Victory, ένα πλοίο που για πρώτη φορά στην ιστορία των Πολικών εξερευνήσεων, έχει εφοδιαστεί με ατμομηχανή, που πιστεύεται ότι θα αντικαταστήσει τα πανιά. Η μηχανή όμως δεν δουλεύει σωστά και ο καπετάνιος την πετάει στην θάλασσα. Η δεύτερη αποστολή, οδηγεί τον Ross στα βάθη του Καναδικού Βορρά. Η ομάδα επιβιώνει τέσσερις χειμώνες στις σκληρές πολικές συνθήκες, κατόρθωμα που δεν είχε επαναληφθεί από Ευρωπαίους.

Οι Ross είναι οι πρώτοι που ανακαλύπτουν την τεχνική των igloo και κατανοούν ότι οι μαγνητικές βελόνες κάθε πυξίδας, δείχνουν ένα σημείο που δεν είναι ο γεωγραφικός Βόρειος Πόλος, αλλά ο Μαγνητικός Βόρειος Πόλος, όπως ονομάστηκε. Καθορίζουν την ακριβή θέση του Μαγνητικού Βόρειου Πόλου στην χερσόνησο Boothia, στις 70ο Β, κοντά στο ακρωτήριο Adelaide.
Αναγκασμένοι να εγκαταλείψουν το Victory την άνοιξη του 1832, οι δύο άνδρες και το πλήρωμα, συνεχίζουν με βάρκες και έλκηθρα. Στις 25 Αυγούστου τους περισυλλέγει φαλαινοθηρικό και επιστρέφουν στην Αγγλία σώοι και αβλαβείς.

1819 – 1848, η ώρα του Sir John Franklin φτάνει…

1819: Ενώ ο Parry βρίσκεται σε αποστολή αναζήτησης του Βορειοδυτικού Περάσματος, αποστολή που του ανέθεσε το Βρετανικό Ναυτικό, ο Franklin πραγματοποιεί αναγνωριστικό ταξίδι με μια μικρή ομάδα ανδρών, για την επικείμενη εξερευνητική αποστολή του. Θα καλύψουν 600 μίλια κατά μήκος των ακτών, στην ευρύτερη περιοχή του Hudson Bay, σε μια απεγνωσμένη πορεία να φτάσουν στο Fort Providence, μοναδική ελπίδα για σωτηρία. Δεκαοκτώ άνδρες χάνονται στην προσπάθεια. Πρόκειται για ένα από τα πιο δραματικά επεισόδια της κατάκτησης της Αρκτικής.

1825: Νέα Αγγλική προσπάθεια στον Βόρειο Πόλο. Ο Parry βρίσκεται ξανά σε ταξίδι, την ώρα που ο F.W. Beechey περιπλέει την Βόρεια και Νότια Αμερικανική Ήπειρο, με σκοπό να συναντήσει τον Parry και τον Franklin, δια μέσου του πορθμού Bering. Νέες ταλαιπωρίες (ο Franklin και οι άνδρες του ξεφεύγουν της σφαγής από τους Εσκιμώους), νέες αποτυχίες…

1845: Το Βρετανικό Ναυτικό πιστεύει ότι έφτασε η στιγμή που θα κερδίσει το στοίχημα. Ο Sir John Franklin και τα δυο υπό τις διαταγές του πλοία, τα Erebus και Terror, αναμένεται να επιστρέψουν έχοντας γράψει λαμπρή ιστορία στις βόρειες θάλασσες. Με 128 μέλη πλήρωμα, προμήθειες σε τρόφιμα αρκετές για τέσσερα χρόνια, ζεστό νερό για όλους χάρη στην ατμομηχανή, μουσική της αρεσκείας τους, βιβλιοθήκη με εκατοντάδες βιβλία, ακόμα και ασημένια μαχαιροπίρουνα…

Οι Άγγλοι αυτή τη φορά είναι σίγουροι για την επίτευξη του στόχου. Μετά από ένα μήνυμα της αποστολής από τις ακτές της Γροιλανδίας και την αναφορά ενός φαλαινοθηρικού που συνάντησε τα πλοία της αποστολής στον κόλπο Baffin, πέρασαν τρία χρόνια, χωρίς να υπάρξει επικοινωνία με τον Franklin και το πλήρωμά του. Αυτή η σιωπή θα οδηγήσει στην μεγαλύτερη αποστολή διάσωσης στις Πολικές περιοχές.

Για δέκα χρόνια, υπό την καθοδήγηση του Ναυτικού και την ενθάρρυνση της λαίδης Franklin, συζύγου του εξερευνητή, οι αποστολές διαδέχονται η μια την άλλη στην προσπάθεια να ανακαλύψουν τι συνέβη στα δύο πλοία.

Ο Γάλλος πλωτάρχης, Joseph René Bellot, αποπλέει το 1851, σε αναζήτηση των χαμένων μελών της αποστολής Franklin και είναι ο πρώτος Γάλλος Αρκτικός εξερευνητής που πεθαίνει στην θάλασσα, παγιδευμένος σε μια νησίδα πάγου μαζί με δύο συντρόφους του, που καταφέρνουν να επιζήσουν.

Κατά την διάρκεια των πολυάριθμων αποστολών διάσωσης (συνολικά 39 πλοία πήραν μέρος στις επιχειρήσεις) γίνεται η σύνδεση – από ξηράς κυρίως – μεταξύ των πιο απομακρυσμένων σημείων που έφτασαν οι εξερευνητές, κάποιοι προχωρώντας από Ανατολή προς Δύση και άλλοι πηγαίνοντας από την Αλάσκα προς τον κόλπο Baffin, δηλαδή από την Δύση στην Ανατολή.

Μια τελευταία αποστολή διάσωσης που αναχωρεί το 1859 (χρηματοδοτημένη από την γυναίκα αγνοούμενου μέλους της ομάδας Franklin), είναι αυτή που θα λύσει το μυστήριο Franklin. Τα πλοία της αποστολής, Erebus και Terror αποπλέουν το 1845 αλλά σύντομα παγιδεύονται στους πάγους (τον Σεπτέμβριο του 1846). Τον Ιούνιο του 1847 ο Franklin πεθαίνει. Μερικούς μήνες αργότερα, 23 άνδρες έχουν πεθάνει από το κρύο. Τον Απρίλιο του 1848, εγκαταλείπουν τα δυο πλοία. Οι 105 επιζήσαντες προσπαθούν να φτάσουν στις ακτές, αλλά χάνονται όλοι στην διάρκεια της απέλπιδης πορείας.

1871 – 1874: Άνδρες του Βασιλικού Ναυτικού της Αγγλίας σημειώνουν δυο νέα ρεκόρ: 82ο 15’ για τον Charles Hall του πλοίου Polaris, 83ο 20’ για τον George Nares από το Alert και τον Albert Markham από το Discovery αντίστοιχα, φτάνουν σε απόσταση 740km από τον στόχο τους.

1878, η ανακάλυψη του Βορειοδυτικού Περάσματος από τους Σουηδούς

Ο βαρόνος Eric Nordenskjold (Σουηδικής καταγωγής, γεννημένος στην Φιλανδία) προκάλεσε συγκίνηση υπερνικώντας το περίφημο Βορειοδυτικό Πέρασμα, μεταξύ 1878 - 1879 (αναγκάστηκε να ξεχειμωνιάσει στους πάγους) εν μέσω της Βόρειας Θάλασσας και των στενών Bering. Ο αριστοκράτης θαλασσοπόρος δεν αντιμετωπίζει δυσκολίες, ούτε με τους ιθαγενείς, που έχουν αναπτύξει πλέον εμπορικές συναλλαγές με τους ταξιδιώτες, ούτε με το πλοίο του Vega (ένα 45μετρο ατμοκίνητο ιστιοφόρο), ούτε με το πλήρωμά του, ούτε με τον χειμώνα και τους πάγους.
Μετά το τέλος του χειμώνα, ξεκινάει και πάλι το ταξίδι του, τον Ιούλιο του 1879 και δύο μέρες αργότερα το πολυπόθητο πέρασμα μεταξύ Παλιού και Νέου Κόσμου βρίσκεται και υπερνικείται.

Ιούνιος 1881, το τραγικό ναυάγιο του Jeannette

Είσοδος στο προσκήνιο του Gordon Bennett. Ποιος είναι; Ο παντοδύναμος ιδιοκτήτης της New York Herald, ο άνθρωπος που έστειλε τον Henry Morton Stanley, με σκοπό να εντοπίσει τον Livingstone, στην καρδιά της μυστηριώδους Αφρικανικής Ηπείρου.

Αυτή τη φορά, αναθέτει στον Αμερικανό καπετάνιο, George Washington De Long, που επιθυμεί να κατακτήσει τον Βόρειο Πόλο, να βρει τον Βαρόνο Nordenskjold, του οποίου η αποστολή, έλειπε σχεδόν ένα χρόνο χωρίς να υπάρχουν πληροφορίες για την τύχη της. Έτσι, στις 29 Αυγούστου 1879, σε διάστημα περίπου ενός μήνα μετά την επιτυχία του Σουηδού Nordenskjold, φτάνει στον πορθμό Bering.

Ο Αμερικανός ναυτικός συγκεντρώνει όλες του τις προσπάθειες στην κατάκτηση του πόλου. Το τρικάταρτο πλοίο του Jeannette, σύντομα παγιδεύεται στους πάγους και παρασύρεται από την κίνηση των ογκόπαγων. Το πλήρωμα αναγκάζεται να περάσει τον χειμώνα, στο παγιδευμένο πλοίο. Τον Ιούνιο του 1880, το Jeannette συνθλίβεται από την πίεση των πάγων. Το πλήρωμα βρίσκεται 800km από τις εκβολές του ποταμού Lena. Ο καπετάνιος χωρίζει τους άνδρες σε τρεις ομάδες. Η ομάδα της οποίας ηγείται ο αρχιμηχανικός Melville, καταφέρνει να επιζήσει, οι άλλες δύο χάνονται στην πορεία. Στο ημερολόγιο του De Long που βρέθηκε, περιγράφονται με λεπτομέρειες οι 139 μέρες που ακολούθησαν το ναυάγιο του πλοίου. Η αφήγηση σταματάει λίγες ώρες πριν τον θάνατο του συγγραφέα. Είναι μια τραγική και ανεξήγητη ιστορία, όμοια με εκείνη που θα συνέβαινε 30 χρόνια αργότερα, στον Robert Falcon Scott και τους συντρόφους του, κατά την επιστροφή τους μετά την κατάκτηση του Νότιου Πόλου.

Χειμώνας του 1883, η υπόθεση Greely (οι μάρτυρες της επιστήμης)

Ακόμα μια συγκλονιστική περιπέτεια γράφεται στις σελίδες της εξερεύνησης του Βόρειου Πόλου. Στον Αμερικανό ταγματάρχη Adolfus de Greely, ανατέθηκε η ευθύνη για την εγκατάσταση επιστημονικού σταθμού στις 81ο Β, στον κόλπο Franklin. Το πρώτο μέρος της αποστολής ολοκληρώθηκε με επιτυχία, ήταν απαραίτητος όμως ο ανεφοδιασμός της αποστολής, για να συνεχίσουν τα μέλη της βορειότερα και να επιχειρήσουν την κατάκτηση του πόλου. Τα πλοία που θα μετάφεραν τις προμήθειες απέτυχαν να προσεγγίσουν. Ο Greely και τα μέλη της αποστολής, αναγκάζονται να περάσουν έναν χρόνο ακόμα στους πάγους. Βλέποντας ότι δεν φτάνει βοήθεια, αποφασίζουν να επιστρέψουν πίσω, στηριζόμενοι στις δικές τους δυνάμεις.

Ξεκινούν κατευθυνόμενοι προς Νότο. Προνοητικός ο Greely, τοποθετεί σε υδατοστεγές κιβώτιο τις επιστημονικές σημειώσεις, από τις παρατηρήσεις που πραγματοποίησαν τα δυο χρόνια της παραμονής τους στην βάση, μαζί με την αναφορά του υποπλοίαρχου Lockwood, ο οποίος κατάφερε να στήσει την Αμερικανική σημαία σε πλάτος που ως τώρα δεν είχε φτάσει ο άνθρωπος: 83ο 22’ Βόρεια.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η υπόθεση γίνεται πρωτοσέλιδη είδηση στις εφημερίδες, λόγω ενός είδους κακοτυχίας που συνοδεύει τις αποστολές διάσωσης που πηγαίνουν προς βοήθεια των χαμένων επιστημόνων.

Στις 20 Ιουνίου 1884, ο υποπλοίαρχος Colwell βρίσκει σε ένα αντίσκηνο, ζωντανά επτά μέλη της αποστολής Greely. Λίγες μέρες νωρίτερα, ο Colwell είχε ανακαλύψει, λίγα χιλιόμετρα μακρύτερα, ένα μήνυμα που είχε γραφτεί οκτώ μήνες νωρίτερα από τους επιζώντες, ότι υπήρχαν τρόφιμα για τρεις μήνες, τρόφιμα που τους συντήρησαν οκτώ μήνες.
Στην πραγματικότητα, ο χειμώνας του 1883 ήταν εφιαλτικός: τα τρόφιμα τελειώνουν, οι άντρες υποφέρουν από σκορβούτο και συντηρούνται τρώγοντας το δέρμα από τις μπότες τους. Ακρωτηριάζεται το πόδι και το δάκτυλο ενός άντρα και εκτελείται ένας που έκλεβε συστηματικά τις μερίδες των συντρόφων του. Ο ακρωτηριασμένος άντρας πεθαίνει στο ταξίδι της επιστροφής και έτσι 6 μάρτυρες της επιστήμης επιζούν από την φοβερή οδύσσεια.

1893 – 1896, Fridtjof Nansen, το πείραμα Fram

Η περιπέτεια του Fram, ξεκινάει από την ανακάλυψη, το 1883, του ναυαγίου και σημειώσεων του De Long στις ανατολικές ακτές της Γροιλανδίας. Γνωρίζοντας ότι το Jeannette, το πλοίο της αποστολής De Long, βούλιαξε στα βόρεια των New Siberian Islands, ο Νορβηγός Fridtjof Nansen συμπέρανε ότι υπάρχει κάποιο θαλάσσιο ρεύμα που ξεκινάει από τον παγωμένο ωκεανό στην Σιβηρία, διασχίζει την πολική λεκάνη και κινείται προς τα ανατολικά της Γροιλανδίας. Επειδή ο επιστημονικός κόσμος παραμένει σε σύγχυση, ο έφορος στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Bergen, αποφάσισε να αποδείξει την θεωρία του. Θα γίνονταν ο ίδιος μέρος του πειράματός του, θα παγιδεύονταν στους πάγους και θα περίμενε υπομονετικά να μεταφερθεί από το θαλάσσιο ρεύμα προς τον πόλο.

Μια τέτοια αποστολή θα ήταν πολυδάπανη και κάποιος άγνωστος δεν είχε την παραμικρή πιθανότητα να χρηματοδοτηθεί. Έτσι αποφάσισε να γίνει γνωστός επιχειρώντας την διάσχιση της Γροιλανδίας. Μόλις πραγματοποιεί το εγχείρημά του το 1888, τα χρήματα συρρέουν από κάθε γωνιά της Νορβηγίας. Η κυβέρνηση, το κοινοβούλιο, ο βασιλιάς Όσκαρ II και πλούσιοι έμποροι είναι πρόθυμοι να συνεισφέρουν. Χάρη σε αυτές τις χορηγίες ολοκληρώθηκε η κατασκευή του Fram (Εμπρός στα Νορβηγικά). Το ξεχωριστό αυτό πλοίο κατασκευάστηκε σαν πλατφόρμα. Τα πλευρά του ήταν στρογγυλεμένα και διπλής αντοχής για αντίσταση στην πίεση των πάγων.


24 Ιουνίου 1893: το Fram αναχωρεί για το σημείο, που 12 χρόνια νωρίτερα, είχε παγιδευτεί στους ογκόπαγους το Jeannette. Ο χειμώνας άργησε και αυτό επέτρεψε στο Fram να πλεύσει 20 μίλια ακόμα προς βορρά. Στις 15 Σεπτεμβρίου, το Fram παγιδεύεται και ακινητοποιείται στους πάγους, όπου παρέμεινε τρία χρόνια και όχι δύο όπως είχε σχεδιαστεί. Αυτό συνέβη, επειδή η προς βορρά κίνηση των παγωμένων μαζών ήταν πιο αργή απ όσο είχε υπολογιστεί αρχικά, αλλά και λόγω των ελικοειδών ελιγμών, που επιβράδυναν κάθε κίνηση.
Το Fram δεν παρασύρεται πέρα από τις 84ο βόρειο γεωγραφικό πλάτος, πράγμα που αναγκάζει τον Nansen, τον Μάιο του 1895, να εγκαταλείψει το πλοίο και μαζί με τον σύντροφό του Johansen να προχωρήσουν με τα πόδια 777 χιλιόμετρα προς τον πόλο. Οι δυο Νορβηγοί φτάνουν ως τον 86ο παράλληλο και συνεχίζουν προς βορρά, ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο ρεκόρ. Όμως οι πάγοι γίνονται ολοένα και πιο χαώδεις και καθώς τα σκυλιά πεθαίνουν το ένα μετά το άλλο, αποφασίζουν να πάρουν τον δρόμο της επιστροφής, με βαριά καρδιά, στις 7 Απριλίου 1895, έχοντας φτάσει στις 86ο 14’ Β.


Το Fram συνέχισε την πορεία του παγιδευμένο στον πάγο, πριν σπάσει κάτω από την ισχυρή πίεση και φτάσει στο Spiotsbergen της Γροιλανδίας. Το 1896 η θεωρία του Nansen επιβεβαιώνεται. Σε ηλικία μόλις 36 ετών, αποκτά μυθική φήμη.

1895 – 1896, Ο Salomon Andrée και το Oern πετούν στον ουρανό μάταια

1895: Ο Σουηδός, Salomon Andrée, σχεδιάζει να φτάσει στον Βόρειο Πόλο με το Oern, ένα γιγάντιο αερόστατο-μπαλόνι γεμισμένο με αέριο, που στο κάτω μέρος έχει προσαρμοσμένη μια λέμβο, διαμορφωμένη σε κουζίνα και υπνοδωμάτιο. Μ’ αυτόν τον εξοπλισμό, χορηγούμενος από τον βασιλιά της Σουηδίας, τον Alfred Nobel και τον πλούσιο αριστοκράτη Dickson, σκοπεύει να καλύψει τα 1,200 χιλιόμετρα που χωρίζουν το Spitsbergen (Γροιλανδία) από τον Βόρειο Πόλο, σε δύο μέρες. Οι άνεμοι δεν είναι με το μέρος του, έτσι το σχέδιο αναβάλλεται για τον επόμενο χρόνο.

Αυτή τη φορά θα φύγει, από το υπό Δανική διοίκηση νησί, μαζί με δύο συντρόφους του, όμως ο Andrée θα πληρώσει βαρύ τίμημα για την απρονοησία της αισιόδοξης φύσης του. Τις δυο πρώτες μέρες της Οδύσσειάς του, το Oern αφήνει τα ίχνη του στο πάγο κάθε πενήντα μέτρα. Την επόμενη μέρα, το γεμάτο κραδασμούς ταξίδι έγινε πολύ αργό και το αερόστατο προσγειώνεται, με τα δυο τρίτα της διαδρομής να υπολείπονται. Οι τρεις σύντροφοι προσπάθησαν να φτάσουν στην πλησιέστερη στεριά (Franz-Josef Land), 350 χιλιόμετρα μακριά. Όμως το κρύο κατέβαλλε κάθε προσπάθειά τους. Τριάντα χρόνια μετά, βρέθηκαν τα σώματα των τριών ανδρών. Κανένας τους δεν είχε προβλέψει να φορέσει γούνινο παλτό, για να προστατευτεί από το πολικό ψύχος.

ΜΕΡΟΣ  Ι   |  ΜΕΡΟΣ  ΙΙΙ
Λάζαρος Ρήγος

Γεννήθηκε στην Τήνο το 1961 και ζει στο Λιτόχωρο του Ολύμπου από το 2008. Ίδρυσε το Adventure Zone το 2001, μετά από σκέψεις για δημιουργία ενός ελληνικού portal για τα σπορ περιπέτειας. Δημιούργησε αγώνες ορεινού τρεξίματος, όπως Olympus Marathon (2004), Virgin Forest Trail (2007), Χειμωνιάτικος Ενιπέας (2006), Rodopi Ultra Trail (2009), Olympus Mythical Trail (2012). Στο ενεργητικό του αρκετές συμμετοχές σε αγώνες, όπως και μικρές αποστολές ultra διασχίσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό

www.advendure.com

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

RT @ultratrailwtour: The #UTWT 2019 is now over and we’re gearing up towards 2020! 💥 To conclude this amazing year we will host an award ce…
Pau Capell & Courtney Dauwalter winners of 2020 @ultratrailwtour #UTWT https://t.co/c0rX1kTgTj https://t.co/b5dmdRWzt1
14η χρονιά για τον Χειμωνιάτικο Ενιπέα με ρεκόρ συμμετοχών και δυνατά ονόματα του Ορεινού Τρεξίματος:… https://t.co/g2y0heEjiI
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Highlands Σκωτίας - Αναζητώντας το Ανεμοδαρμένο Ακρωτήρι!

Pau Capell & Courtney Dauwalter οι νικητές του φετινού Ultra Trail World Tour!

Artemisio Mountain Running, ένας skyrunning προσομοιωτής - Τα αποτελέσματα των αγώνων

Όλα έτοιμα για το Artemisio Trail Run - οι τελευταίες οδηγίες

14η χρονιά για τον Χειμωνιάτικο Ενιπέα με ρεκόρ συμμετοχών και δυνατά ονόματα του Ορεινού Τρεξίματος!

Chianti Trail Ultra – Το τερπνόν μετά του ωφελίμου τρέχοντας – και όχι μόνο- στην υπέροχη Τοσκάνη

To Annapurna (8.091μ) επόμενος στόχος του Α. Συκάρη την άνοιξη του 2020!

Benedikt Böhm: Ορειβατικό σκι στα όρια για καλό σκοπό

Τα «γρήγορα πιστόλια» πέταξαν στο Παγκόσμιο της WMRA στην Παταγονία

Προετοιμασία Μαραθωνίου - 10 ερωτήσεις και οι απαντήσεις του (Μέρος 8ο)!

Προετοιμασία Μαραθωνίου - 10 ερωτήσεις και οι απαντήσεις τους (Μέρος 7o)!

Σακίδια GREGORY, η σπουδαία μάρκα σακιδίων πλέον και στην Ελλάδα!