Expedition Arktika: Οι Περιπέτειες και τα Παθήματα του Gilles Elkaim, στο Σιβηρι

Από 17 Δεκ 2002
Το έκτο τμήμα της αποστολής Expedition Arktika του Gilles Elkaim στην βόρεια Σιβηρία, δεν ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς. Μια σειρά ατυχών συγκυριών, καθυστέρησαν την εκκίνηση του. Λίγες μόλις μέρες μετά την αναχώρηση του από την Βόρεια Yakoutia, ο Gilles Elkaim, παγιδεύεται σε αποκολλημένους πάγους εν μέσω θαλάσσης και διασώζεται από ελικόπτερο της Ρωσικής Αεροπορίας. Οι “κακοτυχίες” όμως δεν σταματούν εδώ. Τα σκυλιά που σέρνουν το έλκηθρό του, σε μια κρίση απειθαρχίας τον εγκαταλείπουν επανειλημμένα. Ας παρακολουθήσουμε τα γεγονότα της αποστολής, από την πένα του ίδιου του Gilles…

Tiksi-Yakoutia 71’50” Β 129’ Α
7800km από το Βόρειο Ακρωτήριο (Cape North)

17 Νοεμβρίου 2002 – Στον Βορρά ο χειμώνας έχει πέσει ήδη. Οι θερμοκρασίες κυμαίνονται μεταξύ –25 και –35C. Τα μαγευτικά φθινοπωρινά χρώματα της τούνδρας έχουν καλυφθεί από το άσπρο του χιονιού. Στην επιφάνεια της θάλασσας στον κοντινό κόλπο, έχουν ήδη δημιουργηθεί περισσότερα από 40cm συμπαγούς πάγου. Φαίνεται ότι το φαινόμενο της υπερθέρμανσης του πλανήτη, δεν άγγιξε ακόμα τις απομακρυσμένες εκτάσεις της Σιβηρικής τούνδρας. Ο ήλιος έδυσε εχθές για τους επόμενους δύο μήνες. Οι μακριές πολικές νύχτες μόλις άρχισαν.

Τα σκυλιά μου έχουν μαζέψει τεράστια αποθέματα ενεργητικότητας μετά το μεγάλο καλοκαιρινό διάλειμμα, ενέργεια που δαμάζεται με μεγάλη δυσκολία. Αποτέλεσμα: έξι ράμματα για τον Simba, τέσσερα για τον Kula… Ο Pushok, οδηγός για τρίτη χρονιά, είναι ήρεμος και συνετός. Απολαμβάνει την δουλειά του, σαν οδηγός στο έλκηθρο. Δεν έχει χάσει το ελάχιστο από την εμπειρία του κατά την πεντάμηνη διακοπή του ταξιδιού μας τους καλοκαιρινούς μήνες.

Κατά την προετοιμασία κάθε προηγούμενου τμήματος του ταξιδιού μου, ποτέ δεν ήμουν τόσο κακότυχος. Οτιδήποτε θα μπορούσε να πάει στραβά συνέβη, από τον εξοπλισμό που δεσμεύτηκε στο τελωνείο και την παραλαβή λάθους μοντέλου αντίσκηνου, ως την διαγραφή όλων των δεδομένων του σκληρού δίσκου στον υπολογιστή μου. Κάποιες φορές σκέπτομαι ότι αυτή η χώρα και αυτή η αποστολή θα με τρελάνουν, πριν φτάσω στις ακτές του Βερίγγειου Πορθμού.

Δύο εβδομάδες πριν την αναχώρησή μου, προέκυψε νέο πρόβλημα: η κρίση ομηρίας στην Μόσχα. Λόγω των ενισχυμένων μέτρων ασφαλείας, δεν μου επιτρέπονταν από τις τελωνειακές αρχές να μεταφέρω με ελικόπτερο καύσιμα και τροφή για τα σκυλιά μου στα απομακρυσμένα χωριά του Σιβηρικού Βορρά. Μετά από μια νέα σειρά διαπραγματεύξεων με την ανώτατη εξουσία της χώρας, έλαβα τελικά την πολυπόθητη έγκριση. Αυτά τα εμπόδια, στοίχισαν τρεις εβδομάδες επιπλέον καθυστέρηση, πριν μπορέσω να ξεκινήσω το ταξίδι. Αυτές οι τρεις εβδομάδες θα αποδειχθούν κρίσιμες. Αν σταθώ τυχερός θα φτάσω στον στόχο μου ως την άνοιξη.

Για να αντιμετωπίσω και τρίτο χειμώνα στις πολικές συνθήκες, έπρεπε να επανεξετάσω μέρος του εξοπλισμού μου. Τις παγωμένες νύχτες που πέρασα διασχίζοντας την χερσόνησο Gydansk, επινόησα ένα διαφορετικό υπνόσακο, που κατασκεύασε για μένα η Lestra Sport. Το έλκηθρο της Canisport, εκπλήρωσε τον προορισμό του τον περασμένο χειμώνα και έδωσε την θέση του σε ένα όμοιο αλλά μεγαλύτερο μοντέλο: πραγματικό «πλοίο» μήκους 5 μέτρων, εξοπλισμένο με σπίνακερ (αφαιρούμενο ή μάλλον πρόσθετο τριγωνικό ιστίο). «Πείτε στον Gilles ότι είναι ..τρελός που μου ζήτησε να κατασκευάσω τέτοιο έλκηθρο, αλλά μου αρέσει να συνεργάζομαι με τρελούς» είπε ο Vivien.

Για το έκτο τμήμα της αποστολής, διάλεξα μια διαδρομή με βόρεια κατεύθυνση, μακριά από τον πολιτισμό. Δεν θα συναντούσα συχνά ανθρώπους στον δρόμο μου, καθώς απόσταση ως 1000km χωρίζει κάποια από τα χωριά. Το Nijniyansk, στα 500km από την αφετηρία μου, θα είναι ο πρώτος σταθμός μου.

Η τύχη δεν στάθηκε με το μέρος μου. Δύο μέρες μετά την αναχώρηση, «ναυάγησα».
Στις 17 Νοεμβρίου, 2002, τα δέκα σκυλιά μου και ‘γω αφήσαμε το χωριό Tiksi στην βόρεια Yakoutia. Στην διάρκεια της νύχτας της 19ης Νοεμβρίου, μια θύελλα «χτύπησε» την Ακτή Buorkhaya. Κατασκήνωσα στους πάγους στις ακτές του κόλπου. Οι άνεμοι, που ξεπερνούσαν τα 150 χιλιόμετρα την ώρα, έπαιρναν το προστατευτικό χιόνι που σταθεροποιούσε την σκηνή. Ο σκελετός της μπορούσε να σπάσει από στιγμή σε στιγμή. Διπλωμένος μέσα στο αντίσκηνο, πάνω από δέκα ώρες, προσπαθούσα να σώσω αυτό που για περισσότερο από δύο χρόνια υπήρξε το σπίτι μου. Τότε σκέφτηκα να χρησιμοποιήσω την καραμπίνα μου για να δημιουργήσω υποστύλωμα μέσα στην σκηνή, για να μπορέσω να βγω έξω και να ελευθερώσω τα σκυλιά μου, που κινδύνευαν να παγώσουν μέσα στην χιονοθύελλα. Επιστρέφοντας στην σκηνή άρχισα τις προετοιμασίες για εκκένωση σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης (αποκόλληση ογκόπαγων).

Το επόμενο πρωί, μια σχετική ηρεμία μου επέτρεψε να ξεστήσω την κατασκήνωση. Το θαλάσσιο ρεύμα ήταν ισχυρό, το νερό διαπέρασε τον πάγο και έφτασε ως την άκρη της σκηνής. Το λουρί των σκύλων είχε πιάσει 10εκ πάγο και χρειάστηκε να το σπάσω με το τσεκούρι. Αυτή η δουλειά μου πήρε πάνω από μια ώρα. Μόλις είχα δέσει τα χάμουρα στα σκυλιά, όταν ο αέρας δυνάμωσε και πάλι. Προσπάθησα μάταια να βρω διάδρομο ως την ακτή. Ο πάγος έσπαγε παντού. Ο αέρας έσπρωχνε το έλκηθρο που ήταν φορτωμένο με 500 κιλά τρόφιμα και εξοπλισμό. Αφού δοκιμάσαμε κάθε πιθανή δίοδο διαφυγής, επιστρέψαμε στο σημείο που είχαμε περάσει την προηγούμενη νύχτα. Εκεί απέμενε λίγο χιόνι για να πιω. Θα έπρεπε να περάσω το βράδυ μέσα στην θύελλα χωρίς να στήσω την σκηνή, για να είμαι σε ετοιμότητα. Ντυμένος όπως ήμουν με τα ρούχα από δέρμα ελαφιού, ξάπλωσα πάνω στον πάγο, προστατευμένος μόνο από το έλκηθρο. Τα σκυλιά κουλουριάστηκαν απέναντι μου.

Το πρωί ήπια τα τελευταία δυο φλιτζάνια κρύο τσάι. Διψάω υπερβολικά και ανησυχώ περισσότερο γι αυτό, παρά για το κρύο. Έκανα μια αναγνωριστική έρευνα στη γύρω περιοχή. Ένιωθα την ατμόσφαιρα τεταμένη. Ένα χτύπημα με το πιολέ στην επιφάνεια του πάγου ήταν αρκετό για τον σπάσει. Η κατάσταση ήταν ανησυχητική. Τα βουνά των ακτών διακρίνονταν μακριά. Οι ογκόπαγοι είχαν αποκολληθεί από την στεριά και είχαν μετακινηθεί 17km στην ανοιχτή θάλασσα. Στα 100 μέτρα από την προσωρινή μας κατασκήνωση, οι πάγοι ήταν επικίνδυνα ρευστοί. Ανατολικά, μια βαθιά τομή εμπόδιζε κάθε ελπίδα διαφυγής. Ήμαστε παγιδευμένοι σε ένα πλωτό όγκο πάγου όχι μεγαλύτερο από ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο, με βαθιές ρωγμές παντού. Επικοινώνησα με την ομάδα υποστήριξης στην Μόσχα για να τους ενημερώσω για την κρισιμότητα της κατάστασης. Η οργάνωση επιχείρησης διάσωσης σ αυτή την περιοχή του Σιβηρικού Βορρά, στο μέσον της πολικής νύχτας σίγουρα δεν είναι μια υπόθεση ρουτίνας. Ήμουν ιδιαίτερα ανήσυχος σχετικά με τα σκυλιά. Στον διάλογό που είχα με τον Dmitri, επέμενα ότι δεν θα τα αφήσω.

Είχα τις αμφιβολίες μου για το αν έπρεπε να εγκαταλείψω την περιοχή. Όταν άνοιξε μια σχισμή στον πάγο 10 μέτρα από την κατασκήνωση, κάθε ενδοιασμός μου έσβησε και αμέσως έστειλα σήμα κινδύνου. Ήταν 11:30 π.μ. Τις επόμενες δυο ώρες ήμουν απασχολημένος με την προετοιμασία του φορτίου μου για την αναγκαστική αναχώρηση. Πλησίαζε 3 το μεσημέρι και η νύχτα έπεφτε. Μου φάνηκε πως άκουσα τον ήχο μηχανής από μακριά. Ήταν ο ήχος ενός ελικοπτέρου που πλησίαζε. Τα σκυλιά άρχισαν να γαβγίζουν. Προσπάθησα να ανάψω μια φωτοβολίδα αλλά δεν δούλευε, πράγμα λογικό αφού η ημερομηνία της έληγε πριν από…δέκα χρόνια.

…Η φωτοβολίδα χειρός μου έκαιγε το μάλλινο γάντι και την πέταξα βιαστικά στον πάγο.
Τι σκηνικό! Με είχε συνεπάρει το μεγαλείο και ο τρόμος που ένιωθα μέσα μου την ίδια στιγμή. Άναψα και δεύτερη φωτοβολίδα για να καθοδηγήσω το ελικόπτερο σε μια επίπεδη επιφάνεια. Δεν προσγειώθηκε όμως στην επικίνδυνη επιφάνεια των πάγων αλλά αιωρούνταν, εκτελώντας αυτόν τον δύσκολο ελιγμό άψογα.

Τρεις άνδρες βγήκαν από το ελικόπτερο ενώ ένας τέταρτος κινηματογραφούσε. Τα σκυλιά προηγήθηκαν. Έδωσα οδηγίες πώς να δεθούν από το λουρί τους στο ελικόπτερο. Ο Sharik το έσκασε, αλλά γύρισε γρήγορα πίσω και ανέβηκε μόνος του στο ελικόπτερο. Όταν τακτοποιήθηκαν τα σκυλιά μου ένιωσα ανακούφιση. Ήταν η σειρά του φορτίου μου. Προς μεγάλη μου έκπληξη η πίσω πόρτα του ελικοπτέρου άνοιγε και ένα μεγάλο έλκηθρο χωρούσε άνετα. Χώρεσαν ακόμα και οι σακούλες με την τροφή των σκύλων και τα καύσιμα. Οι μοναδικές απώλειες: το ελαφόδερμά μου, που πήρε ο αέρας, και τα χάμουρα των σκύλων, που ξέχασα στους πάγους.

Οι σωτήρες μου ήταν ενθουσιασμένοι και εύθυμοι. Φιλούσαν τα σκυλιά και μου πρόσφεραν τονωτικό ποτό. Ήμουν τόσο διψασμένος που θα μπορούσα να πιω οτιδήποτε. Θα άδειαζα ως τον πάτο ακόμα και τα μπουκάλια της βότκας τους.

«Θα τα παρατήσεις ή θα συνεχίσεις;» Η ερώτηση με ξάφνιασε. Χωρίς δισταγμό απάντησα, «Θα επιστρέψω στον κόλπο μόλις οι συνθήκες το επιτρέψουν».
Tiksi, 29 Νοεμβρίου 2002 - Επιστροφή στο σημείο εκκίνησης. Περιμένοντας την αντικατάσταση του εξοπλισμού που έχασα στους πάγους, βρήκα την ευκαιρία να εκπαιδεύσω ένα καινούργιο σκύλο για οδηγό. Ο Kiss-Kiss, είναι ιδανικός! Σχεδόν δύο χρονών, ανθεκτικός, ακούραστος sprinter. Του αρέσει το έλκηθρο και λατρεύει την ταχύτητα. Δεν τον κουράζει το παιγνίδι, κάτω από οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες. Όλα τα σκυλιά επιζητούν την συντροφιά του. Είναι εξαιρετικά έξυπνος και νοήμων.

Για όλα αυτά τα χαρίσματά του αποφάσισα να τον μεταφέρω μπροστά, στην θέση του οδηγού. Δυο μέρες εκπαίδευσης ήταν αρκετές για να μάθει τις εντολές κατεύθυνσης. Πρέπει να πω ότι ο Pushok ήταν καλός δάσκαλος, σοβαρός και υπομονετικός. Η χθεσινή εκπαιδευτική διαδρομή ήταν εξαιρετική. Ακολουθήσαμε πορεία παράλληλη με τις ακτογραμμές για να συνηθίσουν τα σκυλιά στις ανισόπεδες επιφάνειες των παγοπέδιων. Η θερμοκρασία ήταν –35C, ιδανική για την εκπαίδευση σκύλων στο έλκηθρο. Μετά από τέσσερις ώρες προπόνηση επιστρέψαμε στην βάση μας, στον μετεωρολογικό σταθμό Polarka. Όλοι ήμασταν ευχαριστημένοι από το αποτέλεσμα, τα σκυλιά και το αφεντικό τους.

Ο Kiss-Kiss, είναι ιδανικός! .. Είναι εξαιρετικά έξυπνος και νοήμων...

Το επόμενο πρωί αποφάσισα να βγούμε άλλη μια φορά με το έλκηθρο, με κατεύθυνση αυτή τη φορά, τις τρύπες ψαρέματος στους πάγους.  Ο Kiss-Kiss έπαιρνε τον ρόλο του δεύτερου οδηγού σκύλου πολύ σοβαρά και διέκρινα στα μάτια του ανυπομονησία λίγο πριν ξεκινήσουμε. Φώναξα “Let’s go, dogs” και το έλκηθρο ..απογειώθηκε με απίστευτη ταχύτητα. Σε ένα τράνταγμα έχασα το κράτημα από τη πίσω λαβή και έπεσα σε ένα γλιστερό κομμάτι πάγου. “Μπρρρ, Μπρρρ!” Τα σκυλιά δεν υπάκουσαν στην διαταγή μου, έτσι όπως αεριωθούμενα τα οδηγούσε ο Kiss-Kiss. Φώναζα μάταια τον Pushok που έτρεχε στους τρελούς ρυθμούς του…λαγού Kiss-Kiss. Το έλκηθρο ήταν πια μια μαύρη κουκίδα στον ορίζοντα.

Είχα ιδρώσει μέσα στην ελαφόδερμο πανωφόρι μου μετά από 6 χιλιόμετρα περπάτημα στον πάγο. Τα σκυλιά -μαζί με το έλκηθρο- είχαν ακολουθήσει την διαδρομή που οδηγεί στην πόλη. Τα φαντάστηκα στην Κεντρική Οδό, να καυγαδίζουν με αγέλες αδέσποτων σκύλων. Ή ακόμα χειρότερα να έχουν πιαστεί σε κάποιο αγκαθωτό σύρμα και το έλκηθρο ξοπίσω τους να έχει διαλυθεί.

Δύο ψαράδες που ήρθαν για να με βοηθήσουν, μου είπαν ότι το έλκηθρο ήταν σταματημένο σε ένα γκαράζ αυτοκινήτων. Δεν άργησε να έρθει ένα τζιπ της πολιτοφυλακής για να με παραλάβει και να με οδηγήσει στους…πιστούς μου συντρόφους.

Ο Kiss-Kiss έμοιαζε ευχαριστημένος για το ταξιδάκι του, ακόμη κι αν δεν έφτασε ως την Κεντρική Οδό. Ο Pushok διατηρούσε low profile, όπως και ‘γω, στα περιπαιχτικά χαμόγελα των ανδρών της πολιτοφυλακής. Η ζωή στο Tiksi δεν είναι καθόλου βαρετή με τον Γάλλο τριγύρω: εχθές το ελικόπτερο, σήμερα η…απόδραση των σκύλων.

Έπιασα τα χάμουρα, απομακρύνθηκα όσο πιο διακριτικά μπορούσα και κατευθύνθηκα στην τούνδρα. Αφού ηρέμησα λίγο, σταμάτησα το έλκηθρο, έδωσα εντολή στα σκυλιά να καθίσουν και ενώ ήμουν έτοιμος να κάνω ένα σύντομο έλεγχο, πριν κάνω τρία βήματα, το έλκηθρο ξεκίνησε πάλι. Θα μπορούσα να πιαστώ στην χειρολαβή γρήγορα, αλλά το μόνο που κατάφερα ήταν να συρθώ στο χιόνι.

Έβλεπα ήδη το θλιβερό θέαμα στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων: «Ο Gilles Elkaim εκπαιδεύει τους σκύλους του. Μετά από 8000km στις παγωμένες εκτάσεις, ο adventurer έχει προσαρμοστεί τέλεια στις πολικές συνθήκες, αναπτύσσοντας εμπιστευτική σχέση με την ομάδα των σκύλων του, που είναι απολύτως αφοσιωμένα στον κύριό τους…» Άφησα την λαβή και έμεινα να παρακολουθώ το έλκηθρό μου να απομακρύνεται άλλη μια φορά. Το έλκηθρο κατρακύλησε την πλαγιά κατευθυνόμενο στους βράχους. Σαν από θαύμα άλλαξε πορεία προς τα παγοπέδια.

Ξεκίνησα την πορεία μου, μη χάνοντας το έλκηθρο από τα μάτια μου. Οι δυο ψαράδες που είχα συναντήσει νωρίτερα, δεν μου έδιναν πια σημασία. Στα μάτια τους ήμουν ένας κακόμοιρος τουρίστας που τρέχει πίσω από ένα τσούρμο σκύλους, στην παγωμένη Σιβηρία, στα μέσα του Νοέμβρη.

Τα φώτα της πόλης τράβηξαν την προσοχή της ομάδας και στράφηκε προς τα ‘κει. Τώρα τα σκυλιά μπορούσαν να με ακούσουν, αλλά προτίμησαν να αλλάξουν πορεία. Την τελευταία στιγμή ο Pushok έστριψε δεξιά αναγκάζοντας και τους υπόλοιπους να τον ακολουθήσουν κατά μήκος ενός φράκτη που οδηγούσε σε ένα παλιό βενζινάδικο. Τα βρήκα 15 λεπτά αργότερα, τέλεια ..παρκαρισμένα μπροστά στην αντλία της βενζίνης, να περιμένουν ..να φουλάρουν.
Ο υπάλληλος του βενζινάδικου με κατσάδιασε. Ένιωσα τόση ντροπή! Ευτυχώς δεν πρόλαβε να καλέσει την πολιτοφυλακή.

Πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Κρατούσα την λαβή όπως δεν την είχα κρατήσει ποτέ ξανά. Φτάσαμε στον μετεωρολογικό σταθμό τόσο γρήγορα που θα αφήναμε τους επαγγελματίες του Iditarod στην γραμμή της εκκίνησης.

Αν και δεν είμαι προληπτικός, πρέπει να παραδεχτώ ότι πρόσφατα όλες οι ενέργειές μου καταλήγουν σε καταστροφή. Τι μου επιφυλάσσει ακόμα το μέλλον;
Λάζαρος Ρήγος

Γεννήθηκε στην Τήνο το 1961 και ζει στο Λιτόχωρο του Ολύμπου από το 2008. Ίδρυσε το Adventure Zone το 2001, μετά από σκέψεις για δημιουργία ενός ελληνικού portal για τα σπορ περιπέτειας. Δημιούργησε αγώνες ορεινού τρεξίματος, όπως Olympus Marathon (2004), Virgin Forest Trail (2007), Χειμωνιάτικος Ενιπέας (2006), Rodopi Ultra Trail (2009), Olympus Mythical Trail (2012). Στο ενεργητικό του αρκετές συμμετοχές σε αγώνες, όπως και μικρές αποστολές ultra διασχίσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό

www.advendure.com

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

Τor des Geants 2019 - μια λογοτεχνική προσέγγιση μέσα από τον αγώνα, του Βαγγέλη Δημζά: https://t.co/TbY6WIdOeo https://t.co/eEWRP80CD0
RT @ultratrailwtour: The #UTWT 2019 is now over and we’re gearing up towards 2020! 💥 To conclude this amazing year we will host an award ce…
Pau Capell & Courtney Dauwalter winners of 2020 @ultratrailwtour #UTWT https://t.co/c0rX1kTgTj https://t.co/b5dmdRWzt1
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Marmot Minimalist & Precip Eco, δύο διαχρονικοί σύμμαχοι κατά της βροχής

Τor des Geants 2019 - μια λογοτεχνική προσέγγιση μέσα από τον αγώνα!

Highlands Σκωτίας - Αναζητώντας το Ανεμοδαρμένο Ακρωτήρι!

Pau Capell & Courtney Dauwalter οι νικητές του φετινού Ultra Trail World Tour!

Artemisio Mountain Running, ένας skyrunning προσομοιωτής - Τα αποτελέσματα των αγώνων

Όλα έτοιμα για το Artemisio Trail Run - οι τελευταίες οδηγίες

14η χρονιά για τον Χειμωνιάτικο Ενιπέα με ρεκόρ συμμετοχών και δυνατά ονόματα του Ορεινού Τρεξίματος!

Chianti Trail Ultra – Το τερπνόν μετά του ωφελίμου τρέχοντας – και όχι μόνο- στην υπέροχη Τοσκάνη

To Annapurna (8.091μ) επόμενος στόχος του Α. Συκάρη την άνοιξη του 2020!

Benedikt Böhm: Ορειβατικό σκι στα όρια για καλό σκοπό

Τα «γρήγορα πιστόλια» πέταξαν στο Παγκόσμιο της WMRA στην Παταγονία

Προετοιμασία Μαραθωνίου - 10 ερωτήσεις και οι απαντήσεις του (Μέρος 8ο)!