Expedition Arktos: O Mike Horn Συνεχίζει στον Καναδικό Βορρά

Από 11 Ιαν 2003
Η αποστολή ARKTOS είναι η προσπάθεια ενός ανθρώπου, του Mike Horn, να διασχίσει ολόκληρο τον Αρκτικό Κύκλο, χρησιμοποιώντας μη μηχανοκίνητα μέσα και αξιοποιώντας στο έπακρο τις ανθρώπινες δυνάμεις. Η εκκίνηση της πορείας του έγινε τον Αύγουστο του 2002, όταν σαλπάρισε από το Βόρειο Ακρωτήριο της Σκανδιναβίας με ένα μικρό ιστιοφόρο για τη Γροιλανδία. Η διαδρομή του μέχρι τον τερματισμό, που συμπίπτει με την εκκίνηση, χωρίζεται σε 11 στάδια, όλα σχεδόν πάνω σε ξηρά (Καναδάς, Αλάσκα, Σιβηρία). Ο Horn τραβά μόνος το έλκηθρό του, χωρίς να χρησιμοποιεί σκύλους. Πέρα από τα σκι το χειμώνα, χρησιμοποιεί καγιάκ και για την ανοιχτή θάλασσα ένα μικρό ιστιοφόρο σκάφος και φυσικά κινείται με τα πόδια όταν δεν υπάρχει χιόνι στην ξηρά. Η αποστολή ARKTOS, σύμφωνα με τα αρχικά πλάνα, αναμένεται να ολοκληρωθεί σε 2 περίπου χρόνια. Ο Horn έχει συνεχή επικοινωνία με μια ομάδα υποστήριξης, μέσω δορυφορικού τηλεφώνου. Η ομάδα φροντίζει για τον τακτικό ανεφοδιασμό του σε εξοπλισμό και αναλώσιμα και αναλαμβάνει οποιαδήποτε στιγμή το έργο διάσωσης του Mike, αν αυτός βρεθεί σε κρίσιμες συνθήκες. Αυτό τον καιρό ο Horn βρίσκεται στο 3ο σκέλος της πορείας του (Γροιλανδία – Βερίγγειος Πορθμός) διασχίζοντας τον Αρκτικό Καναδά.

Η Ε Ξ Ε Λ Ι Ξ Η Τ Η Σ Α Π Ο Σ Τ Ο Λ Η Σ

13 Απριλίου - Β 68°39 Δ 100°29 Ο Mike "ταχυδρομεί" ένα γράμμα για το μέλλον…
Μετά από ένα ευχάριστο διάλειμμα που είχε μια βδομάδα νωρίτερα στο χωριό Gjoa Haven, ο Mike συνεχίζει την πορεία του με δυτική κατεύθυνση και όπως ο ίδιος είχε γράψει σε προηγούμενο μήνυμά του, εύχεται το καλοκαίρι να καταφέρει να φτάσει στον Βερίγγειο Πορθμό.
Στις 25 Μαρτίου ο Mike συναντούσε μετά από διάστημα 6 μηνών τις δύο κόρες του Annika και Jessica, που όρμησαν στην αγκαλιά του πατέρα τους, καθώς εκείνος έμπαινε στο χωριό τραβώντας το έλκηθρό του. Μαζί τους και μια μικρή ομάδα φίλων που είχαν φτάσει μέχρι τον αρκτικό Καναδά για να τον συναντήσουν. Οι Ίνουϊτ του χωριού είχαν ήδη διαβάσει στις τοπικές εφημερίδες για τον «άνθρωπο που περπατάει» και περίμεναν ανυπόμονα την άφιξή του.
Ο Mike συγκινημένος από την παρουσία των παιδιών του έγραψε στο ημερολόγιό του «Έψαχνα δυο μέρες τώρα να δω τα φώτα του χωριού στον ορίζοντα. Ένιωθα ότι δεν θα φτάσω ποτέ στο χωριό αλλά να επιτέλους, είμαι εδώ, κοντά στην οικογένειά μου. Έχω να δω τα κορίτσια μου έξι μήνες τώρα, πώς μεγάλωσαν!!! Είναι σπουδαία που είμαστε και πάλι μαζί και υπέροχα που μπορούν και μοιράζονται μαζί μου ένα μικρό κομμάτι απ αυτή την εμπειρία».
Η μικρή κοινωνία του Gjoa οργάνωσε γιορτή προς τιμή του Mike, πριν αυτός συνεχίσει την πορεία του προς τον επόμενο προορισμό, το χωριό Cambridge Bay.
Στη ολιγοήμερη παραμονή του στο Gjoa είχε την ευκαιρία να πληροφορηθεί και τα γεγονότα του έξω κόσμου. Φυσικά το γεγονός της αμερικανικής εισβολής στο Ιράκ ήταν το σπουδαιότερο που είχαν οι φίλοι του να του μεταφέρουν. Ο Mike πέρασε τις σκέψεις του στο χαρτί «Πρέπει να προλάβω να μάθω τι γίνεται στον κόσμο. Είμαι τόσο χαμένος απ τα γεγονότα. Θα θελα πολύ να έχω μαζί μου εδώ στην Αρκτική αυτά τα σπουδαία αγόρια – θα μπορούσαν να πολεμήσουν για την ίδια τους την επιβίωση απ το να σκοτώνουν αθώους ανθρώπους». Στο Gjoa Haven ο Mike και η οικογένειά του είχαν την ευκαιρία να δουν την κουλτούρα των Ίνουϊτ. «Εδώ, μερικοί από τους γεροντότερους της κοινότητας ζουν ακόμα όπως συνήθιζαν να ζουν πριν πολλά χρόνια, πριν εισαχθεί η δυτική κουλτούρα στην κοινωνία τους» γράφει ο Mike. «Αντίθετα με τους νέους, δεν γνωρίζουν τα Αγγλικά και μιλούν μόνο την αρχαία γλώσσα Ινουκτούκ. Άνθρωποι σαν κι αυτούς σύντομα θα εξαφανιστούν, καθώς η μεγαλύτερη γενιά πεθαίνει. Μπορούμε μόνο να ελπίσουμε ότι η νεότερη γενιά μπορεί να παλέψει για να σώσει τις παραδόσεις και την κουλτούρα της φυλής των Ίνουϊτ και δεν θα επιτρέψει στη δυτική κουλτούρα να τους κυριεύσει ολοκληρωτικά».
Από το Gjoa ο Mike αναχώρησε στις 5 Απριλίου, με προορισμό το Cambridge Bay, αποχαιρετώντας τις δύο κόρες του, που θα επέστρεφαν μαζί με τη γυναίκα του πίσω στην Ελβετία.
Το τελευταίο μήνυμά του έφτασε στις 12 Απριλίου, όπου αναφέρει ότι η πορεία του προχωρά με ικανοποιητικούς ρυθμούς, σημειώνοντας έναν μέσο όρο 27 ΚΜ τη μέρα. «…το έδαφος είναι σχετικά επίπεδο, κάνοντας την πρόοδο ευκολότερη απ ότι συνήθως, κρίμα μόνο που ο αέρας φυσά αντίθετα, κυρίως βορειοδυτικός κι έρχεται κατευθείαν στο πρόσωπό μου. Οι θερμοκρασίες ανέβηκαν λίγο και πιστέψτε το, πως μπορώ να νιώσω τη ζέστη του ήλιου μέσα στο αντίσκηνο τα πρωινά. Το να αφήσω όμως τη σκηνή είναι πολύ δύσκολο, επειδή είμαι ξανά έξω στο κρύο, παλεύοντας με τον άνεμο που με χτυπά στο πρόσωπο, κατεβάζοντας την υποκειμενική θερμοκρασία στους -45οC»
«Με έκπληξη πληροφορήθηκα ότι υπάρχουν δύο Νορβηγοί (Randulf Valle και Bengt Egil Rotmo) που κάνουν την ίδια διαδρομή με μένα αλλά με αντίθετη κατεύθυνση (Σημ.ΑΖ: ο Mike εννοεί βέβαια ότι κάνουν ένα επιμέρους τμήμα της συνολικής διαδρομής του, που έχει σχέση μόνο με τον αρκτικό Καναδά). Φαντάζομαι ότι μπορεί ακόμα και να συναντήσουμε ο ένας στον άλλον τις επόμενες ημέρες. Θα είναι πολύ ενδιαφέρον να τους συναντήσω, ειδικά εδώ πέρα όπου θα ορκιζόταν κανείς ότι είναι ο μοναδικός άνθρωπος πάνω στον πλανήτη».
«Έγραψα ένα σημείωμα στις δύο κόρες μου χθες και το έκρυψα κάτω από ένα βράχο, σ ένα μικρό νησάκι, νότια απ τα Royal Geographical Islands. Μαρκάρισα τη θέση με το GPS και μια μέρα, ίσως μια μέρα, μια απ τις κόρες μου να έρθει για να το βρει. Θα έχει ενδιαφέρον να δω ποια απ τις δύο θ ακολουθήσει τα βήματά μου. Μπορώ να ονειρεύομαι! Μπορεί καμιά να μην το κάνει! Τι ικανοποίηση θα μου έδινε να ξέρω ότι μέσα απ όλα αυτά που έχω κάνει μπορεί να τις εμπνεύσει να ταξιδέψουν και να εξερευνήσουν τον κόσμο. Θα είναι το καλύτερο μάθημα που έχει να προσφέρει η ζωή».
Ο Mike απέχει ακόμα περίπου 200 ΚΜ από το Cambridge Bay. Αν όλα πάνε καλά όπως λέει ο ίδιος θα είναι εκεί σε μια εβδομάδα.

17 Μαρτίου – Β 68°37 Δ 91°52 Η πορεία σε καλό "δρόμο".
«Είναι απίστευτο πόσο γρήγορα το σώμα προσαρμόζεται ξανά στα θερμότερα κλίματα. Μου είχαν πει ότι θα συναντήσω πολύ αέρα στην ακτή και πραγματικά έτσι ήταν. Δυτικοί άνεμοι φυσούσαν στο πρόσωπό μου κι η υποκειμενική θερμοκρασία έφτανε τους –49οC. Μια μέρα στο κρύο και ήμουν πάλι εκεί, στο κρύο, η μύτη και τα χείλια μου έκαναν πάλι πληγές!».
«Από τότε και μετά ξαναμπήκα στο πρόγραμμα και η πρόοδός μου είναι σταθερή. Κινούμαι με 23 χιλιόμετρα τη μέρα. Χθες έκανα 31 χλμ. Ήμουν στη λίμνη Simpson, μια στενή λίμνη που κείτεται κατά μήκος της χερσονήσου και σχηματίζει μια προφανή διαδρομή που πρέπει να ακολουθήσω. Κοιμήθηκα στη δυτική όχθη της λίμνης χθες και σήμερα θα χρειαστεί να βρω μια άλλη διαδρομή που θα με πάει στην όχθη. Φαντάζομαι ότι σήμερα θα είναι μια αρκετά δύσκολη μέρα».
«Είχα την ευκαιρία να επισημάνω ένα γουλβερίνο χθες. Πιστεύω ότι είναι μάλλον σπάνιο. Όμορφα πλάσματα! Δεν υπάρχουν άλλες αρκούδες σ αυτό το τμήμα και αυτό με ανακουφίζει».

11 Μαρτίου – Pelly Bay. Ετοιμασίες για αναχώρηση
«Ήταν σημαντική η ξεκούραση για μένα. Χρειαζόμουν λίγο χρόνο για να γιατρευτούν οι πληγές μου. Μόνο μια μικρή κρούστα από την πληγή στη μύτη μου υπάρχει ακόμα και οι λίγες φουσκάλες μου έχουν τώρα εξαφανιστεί. Πέρασα πολύ όμορφα εδώ. Οι γεροντότεροι και οι ντόπιοι εδώ πέρα μου έχουν δώσει χάρτες και χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με τη διαδρομή για το επόμενο χωριό. Ετοίμασαν μέχρι και μια γιορτή προς τιμήν μου την τελευταία βραδιά. Ήταν πολύ ευγενικό από μέρους τους και πολύ συγκινητικό».
«Έλεγξα τον καιρό και φαίνεται ότι θα είναι σχετικά καλός για τις επόμενες μέρες (κι ελπίζω να είναι και πιο ζεστός από πριν!!). Υπάρχουν πολλές ώρες από φως ημέρας τώρα. Ο ήλιος σηκώνεται λίγο πάνω απ τον ορίζοντα και μπορείς να νιώσεις τη διαφορά στη θερμοκρασία. Η υποκειμενική θερμοκρασία (wind chill) ωστόσο, βρίσκεται ακόμα στα –50ο, γι αυτό θα πρέπει ακόμα να είμαι προσεκτικός. Περισσότερες ώρες φωτός, σημαίνουν ότι μπορώ να περπατήσω για περισσότερες ώρες στη διάρκεια της μέρας και η πρόοδός μου θα είναι ταχύτερη κι ευκολότερη».
«Μαζεύω τα πράγματά μου απόψε και αύριο θα ξεκινήσω και πάλι. Είναι μια πορεία 250 χιλιομέτρων μέχρι το επόμενο χωριό, το Gjoa Haven. Θα χρειαστώ περίπου δύο εβδομάδες μέχρι εκεί, γι αυτό και θα πρέπει να μειώσω τα αποθέματα τροφίμων και καυσίμων, για να τραβώ ένα πιο ελαφρύ φορτίο. Άκουσα επίσης ότι ο πάγος θα είναι σχετικά επίπεδος στη διαδρομή μου (θα το πιστέψω όταν το δω!!!)».

7 Μαρτίου 2003 - O Mike φτάνει σε σημείο-κλειδί για τη συνέχιση της πορείας του στον αρκτικό Καναδά
Στις 10 το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου, ο Mike έφτασε στο Pelly Bay στην περιοχή Nunavut των Ινουίτ, σηματοδοτώντας έτσι το τέλος ενός απίστευτα δύσκολου σκέλους. Έχοντας περάσει από θερμοκρασίες που κυμαίνονταν από -40ο έως -60ο, ο Mike πολέμησε μέρα με τη μέρα για να προστατέψει τον εαυτό του από τα κρυοπαγήματα και για να προωθηθεί πάνω σ ένα πολύ δύσκολο τεραίν από σπασμένο πάγο.

Ο Mike σε μια αυτοφωτογράφηση στη διάρκεια των "παγωμένων" ημερών στην πορεία προς το Pelly Bay (είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς ότι πρόκειται για πρόσωπο ανθρώπου).

«…Ήταν ένα υπέροχο συναίσθημα. Ο ήλιος βρισκόταν πίσω από τα σπίτια στο μικρό χωριό του Pelly Bay και μπορούσα να δω τα φώτα από τα σπίτια. Ήταν τόσο όμορφα! Όσο πλησίαζα, πρόσεξα ανθρώπους που κινούνταν –έρχονταν προς το μέρος μου για να με προϋπαντήσουν. Μετά από 700 χιλιόμετρα σκληρής προσπάθειας κάτω από ακραίες συνθήκες, επιτέλους βρίσκομαι στο Pelly Bay. Θέλω μόνο να ξαναζεσταθώ για λίγες μέρες, πριν πάρω ξανά το δρόμο. Έτσι θα δώσω και χρόνο στις πληγές μου να κλείσουν. Είναι αδύνατο να μην αποκτήσει κανείς κάποια ίχνη από κρυοπαγήματα, φουσκάλες στα πόδια και διάφορα άλλα τέτοια, όταν περπατάει κάτω από τέτοιες συνθήκες. Η ομάδα υποστήριξής είναι εδώ για να με ανεφοδιάσει για μια ακόμα φορά με τρόφιμα και καθαρά ρούχα. Είναι σπουδαίο να βλέπεις ξανά τα πρόσωπα των φίλων σου.»
Η άφιξη του Mike στο Pelly Bay σηματοδοτεί ένα σημείο καμπής στην αποστολή, αφού τώρα πια μπορεί να κατευθυνθεί δυτικά και να συνεχίσει την πορεία του κατά μήκος του Αρκτικού Κύκλου.
Τις προηγούμενες μέρες, πριν φτάσει στο Pelly Bay, o Mike βρέθηκε πάλι κάτω από αντίξοες συνθήκες διασχίζοντας την παγωμένη θάλασσα του Committee Bay. Δύσκολο τεραίν με σπασμένο πάγο κι ένα «κανάλι» (lead) με νερό που δεν είχε παγώσει και τον ανάγκασε να πορευτεί και πάλι νότια για να το αποφύγει. Κάποια στιγμή όμως η τύχη γύρισε με το μέρος του και ακολούθησε μονοπάτι που οδηγούσε στη σωστή κατεύθυνση, για μια ολόκληρη μέρα!

16 Φεβρουαρίου - N67°54.158' W 86° 12.03. Παγωμένες μέρες .
Ακόμα μια επικοινωνία είχαν ντόπιοι Inuit που βρίσκονται στο Pelly Bay με τον Mike. Επιβεβαιώθηκε για μια ακόμα φορά η ανάγκη να κινηθεί νοτιότερα, στα νότια του Committee Bay, πριν αρχίσει να κινείται με δυτική κατεύθυνση.
«Πρέπει να έχεις πολλή υπομονή» λέει ο Mike. «Θα φτάσω στο Pelly Bay δύο βδομάδες αργότερα απ ότι περίμενα, επειδή τώρα πρέπει να πάω μέχρι το νοτιότερο σημείο του νησιού Wales μάλλον, παρά να φύγω τραβερσάροντας από το βορειότερο». «Αυτή την τελευταία εβδομάδα έκανε υπερβολικό κρύο!!! Τις περισσότερες μέρες είχε -57οC. Σήμερα η θερμοκρασία βρίσκεται στους -60 με την «κλίμακα του αέρα» (wind chill). Αυτό είναι πραγματική επιβίωση! Όταν μένω μέσα στο αντίσκηνο παγώνω. Κάθε μέρα μαζεύω τα πράγματά μου και βρίσκομαι πάλι σε κίνηση. Κινούμαι μόνο και μόνο για να ζεσταίνω το σώμα μου. Ενώ κινούμαι πάλι, πρέπει να είμαι συγκεντρωμένος σ αυτό που κάνω, την κατεύθυνση του αέρα, τη θερμοκρασία του σώματός μου, τη θέση του ήλιου κλπ. Χθες σταμάτησα λίγο πιο αργά απ ότι συνηθίζω και είχα πρόβλημα στο να ανάψω τη γκαζιέρα μου. Τα χέρια μου ήταν τόσο παγωμένα!!
Λίγες μέρες πριν, πέρασα από μια εγκαταλειμμένη αεροπορική Βάση και μέσα σε μια παράγκα βρήκα λίγο καύσιμο. Εκμεταλλευόμενος το γεγονός, αποφάσισα να σταματήσω μια μέρα για να ξεκουραστώ. Είχα τη δυνατότητα να καίω βενζίνη όλη μέρα. Ήταν σπουδαία! Κατάφερα να βγάλω λίγο πάγο πάνω απ τα ρούχα μου αλλά το πιο σημαντικό ήταν ότι έβγαλα πάγο απ τον υπνόσακό μου, ο οποίος μαζεύει σταθερά όσο περνούν οι εβδομάδες.
Είδα δυο αρκούδες χθες –το οποίο μας κάνει έξι στο σύνολο την τελευταία βδομάδα. Όλες μοιάζουν να έχουν πάρει το δρόμο τους προς τη δυτική ακτή του νησιού Wales. Είναι φανερό ότι μπορούν να μυρίζουν το «ανοιχτό» (ξεπάγωτο) νερό από 80 χιλιόμετρα μακριά. Φαντάζομαι ότι όλες μαζεύονται εκεί. Έχουμε πανσέληνο και η παλίρροια είναι ισχυρή. Ο πάγος πρέπει να σπάει και υποψιάζομαι ότι οι φώκιες βρίσκονται εκεί πέρα για να ψαρέψουν (Σημ.ΑΖ: ο Mike θέλει να πει ότι οι αρκούδες κινούνται με τη σειρά τους στην ίδια περιοχή προκειμένου να κυνηγήσουν φώκιες). Δεν θα πάω στην «παρέα» τους. Θα συνεχίσω από την ανατολική πλευρά του νησιού και μετά από 36 χιλιόμετρα, στο πιο νότιο σημείο, θα στραφώ δυτικά. Από εκεί, αν οι συνθήκες του πάγου το επιτρέπουν θα κινηθώ βορειοδυτικά με κατεύθυνση το Pelly Bay. Μέχρι εκεί είναι 224 χιλιόμετρα. Αν συνεχίσω με αυτό το ρυθμό θα φτάσω εκεί γύρω στις αρχές Μαρτίου.
Χαιρετίσματα σε όλους. Mike. (Ενημέρωση ΑΖ: 23.02.03)

7 Φεβρουαρίου – Β 68ο48’ Δ 85ο30’. Σταματημένος από μία ακόμα χιονοθύελλα
«Δεν μπορώ να κάνω τίποτα απ το να καθίσω για μια ακόμα φορά» λέει ο Mike. «Ο αέρας έχει νοτιοδυτική κατεύθυνση, που σημαίνει ότι φυσάει κατά μέτωπο. Σ αυτές τις θερμοκρασίες, θα χάσω πολύ γρήγορα το πρόσωπό μου αν δεν είμαι προσεκτικός. Ακόμα και το να είσαι προστατευμένος μέσα στη σκηνή έχει τις δικές του δυσκολίες. Ξύπνησα σήμερα το πρωί και η μύτη μου είχε παγώσει στην κυριολεξία πάνω στον υπνόσακο. Είναι αναπόφευκτο να χάσεις κάποια στρώματα απ την επιδερμίδα σου! Δεν έχει σημασία πόσο προσπαθείς να προστατέψεις τον εαυτό σου, απλά δεν μπορείς να κερδίσεις σ αυτό τον αγώνα. Ο εξοπλισμός μου, όπως το GPS, το τηλέφωνο κλπ, έχουν επίσης προβλήματα λειτουργίας σ αυτές τις θερμοκρασίες. Πρέπει να τα κρατάς για πάντα ζεστά προκειμένου να λειτουργούν. Μπορείτε να φανταστείτε τι απερίγραπτη χαρά είναι όταν τα βλέπεις να δουλεύουν!».
«Οι αρκούδες βρίσκονται παντού εδώ τριγύρω. Τις βλέπω κάθε μέρα και με βλέπουν κι αυτές. Έχουν πλησιάσει περισσότερο κάποια στιγμή αλλά όχι από περιέργεια. Μου έχουν πει να προσπαθήσω να φαίνομαι μεγάλος (για να μη με πλησιάζουν) -υποθέτω ότι φαίνομαι μεγάλος με το να τραβώ το έλκηθρό μου πίσω μου και είναι φανερό ότι δεν τους αρέσει η μυρωδιά μου, γιατί δεν με πλησιάζουν περισσότερο. Όμορφα κτήνη! Δεν είχα το κουράγιο να βιντεοσκοπήσω κανένα μέχρι τώρα, στην πραγματικότητα είναι το τελευταίο πράγμα που έχω στο μυαλό μου όταν βλέπω μια αρκούδα. Η σκηνή μου είναι στημένη στη στεριά για την ώρα και δυστυχώς είναι κοντά στο νερό. Υπάρχουν πρόσφατα ίχνη από μια μητέρα και τα δυο παιδιά της πολύ κοντά μου. Ελπίζω στ αλήθεια ότι δεν θα γυρίσουν πίσω για να με βρουν να έχω ‘παρκάρει’ στο μέρος τους! Στ αλήθεια πρέπει να μετακινηθώ σ ένα άλλο σημείο αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα αν δεν σταματήσει η θύελλα».
«Η πρόοδος μου στην πορεία είναι σταθερή τις τελευταίες ημέρες. Ακόμα με εμποδίζουν τα σπασμένα κομμάτια πάγου. Χρειάζεται να ανιχνεύσω το τοπίο σκαρφαλώνοντας σ ένα από αυτά τα τεράστια κομμάτια. Συνήθως τότε είναι που εντοπίζω τις αρκούδες, διαφορετικά η θέα και οι αρκούδες συγχέονται απόλυτα».
«Είχα νέα σήμερα από έναν ντόπιο κυνηγό στην Ακτή Pelly, ο οποίος μου είπε ότι ακόμα υπάρχει πολύ νερό στην Ακτή Committee και μάλιστα με ισχυρά ρεύματα. Γι αυτό είπε ότι πρέπει να συνεχίσω κι άλλο νότια πριν στρίψω δυτικά. Αυτό το νέο με απογοήτευσε. Εδώ και 4 μήνες θέλω να κατευθυνθώ δυτικά και τώρα …ένα ακόμα τεστ για την υπομονή μου».

1 Φεβρουαρίου - Β°69°24' Δ 85°29'
Μετά από μακριά αναμονή στο αντίσκηνό του κι αφού καθάρισε ο καιρός και η ορατότητα έγινε καλύτερη, ο Mike μπορούσε και πάλι να ξεκινήσει.
"Ταξιδεύω κατευθείαν προς το Νότο, απ το ακρωτήριο Englefield, πάνω στον πάγο της θάλασσας. Πιο κοντά στην ακτή, ο πάγος συμπιέστηκε σηκώνοντας μεγάλα μπλοκ από κομμάτια που στέκονται όρθια. Αυτό λέγεται pack ice και μερικά απ αυτά τα κομμάτια φτάνουν σε ύψος τα 7-8 μέτρα! Το να περνάς αυτά τα κομμάτια πάγου μ ένα βαρύ έλκηθρο είναι μάλλον κουραστικό. Βγάζω κατά μέσο όρο 13 χιλιόμετρα τη μέρα, που δεν είναι και πολύ. Μια μέρα χρησιμοποίησα τον «αετό» (kite) για να με βοηθήσει να περάσω αυτά τα κομμάτια πάγου. Είναι απίστευτο πόση διαφορά έχει όταν το χρησιμοποιείς. Δυστυχώς, το να πας και στην ακτή δεν είναι πάλι κι η πιο εύκολη λύση, γιατί εκεί βρέθηκα αντιμέτωπος με τεράστιες ορθοπλαγιές, τις περισσότερες απ τις οποίες δεν μπορούσα να προσπεράσω. Χθες, πέρασα κοντά σε ανοιχτό νερό (θάλασσα) και εκεί πέρα υπήρχαν και αρκούδες! Παρατήρησα μία για λίγη ώρα, μια μεγάλη αρσενική που έψαχνε για φώκιες. Βρισκόμουν στην αντίθετη πλευρά από εκεί που φυσούσε κι έτσι για όσο στεκόμουν εκεί ήξερα ότι είμαι ασφαλής. Κατάφερα να βρω ένα μονοπάτι πάνω στη στεριά και ήξερα ότι αν η αρκούδα ήθελε να με ακολουθήσει υπήρχε ένας μόνο δρόμος γι αυτήν. Ευτυχώς δεν το έκανε. Όσο πιο νότια κατευθύνομαι από εδώ τόσο πιο πολύ αυξάνεται ο κίνδυνος να συναντηθώ με περισσότερες ακόμα. Πρέπει να στήσω το αντίσκηνό μου μακριά από το ανοιχτό νερό". (Ενημέρωση ΑΖ: 04.02.03)

25 Ιανουαρίου - Στενά Fury-Hecla
Μετά από 10 μέρες στο Igloolik, ο Mike τελικά γύρισε στο Στενό Fury-Hecla. Ο Ινουίτ φίλος του Simon κι ένας οδηγός στο skidoo, τον άφησαν στο ακρωτήριο Englefield, το βορειότερο σημείο στην χερσόνησο Melville, στον βορειοανατολικό Καναδά. Η τοποθεσία αυτή είναι στην πραγματικότητα 20 χιλιόμετρα πιο πίσω από το σημείο που βρισκόταν όταν έπιασε φωτιά η σκηνή του. Μια φοβερή χιονοθύελλα χτύπησε αυτές τις μέρες την περιοχή κι ο Mike είναι καθηλωμένος στη σκηνή του, ανίκανος να μετακινηθεί το παραμικρό εξαιτίας του ανέμου, της κακής ορατότητας και του υπερβολικού κρύου.
«Χωρίς αμφιβολία, σε μια-δυο μέρες θα είμαι σε θέση ν αρχίσω και πάλι την πορεία μου. Όλα αυτά που έχασα στη φωτιά, αντικαταστάθηκαν στο Igloolik. Δε θα μπορούσα να είμαι πιο ευτυχισμένος με τον εξοπλισμό και τα ρούχα που πήρα ξανά. Μετά από όλους αυτούς τους μήνες στο κρύο, τώρα πιστεύω ότι έχω τον καλύτερο εξοπλισμό και την εμπειρία που θα με βοηθήσει σ αυτές τις ακραίες κλιματικές συνθήκες. Παίρνω μαζί μου το ελάχιστο μόνο αλλά και απαραίτητο ταυτόχρονα. Η ξεκούραση στο Ingloolik μου έκανε καλό κι επιτέλους εξαφανίστηκε και η φουσκάλα στο πόδι μου. Αισθάνομαι δυνατός κι έχω εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Το μόνο που χρειάζεται είναι να περάσει κι ο Φεβρουάριος, ο πιο κρύος μήνας του χρόνου. Από κει και μετά τα πράγματα θα πάνε στα σίγουρα καλύτερα». (Ενημέρωση ΑΖ: 29.01.03)

10 Ιανουαρίου - Β69°48’83” Δ086°02’61”
Δεν είχα η δυνατότητα να κάνω τίποτα! Άλλαζα τη φιάλη του καυσίμου στη γκαζιέρα μου και στο άνοιγμα της βαλβίδας, το υγρό εκτοξεύτηκε εξαιτίας της πίεσης, ψεκάζοντας τα πάντα τριγύρω μέσα στο αντίσκηνο. Η μικρή φλόγα που παρέμενε αναμμένη στη γκαζιέρα ήταν αρκετή για να βάλει φωτιά σε ολόκληρη τη σκηνή μέσα σ ένα κλάσμα του δευτερολέπτου. Έκαψε τα πάντα μέσα στη σκηνή, σε λίγα δευτερόλεπτα. Η αντίδρασή μου ήταν τόσο γρήγορη, έπρεπε να σώσω τον εαυτό μου! Το έλκηθρό μου και το περιεχόμενό του είναι ότι μου απέμεινε για την ώρα. Ο υπνόσακός μου έγινε στάχτη, το ίδιο και το πουπουλένιο τζάκετ μου, χάρτες, ότι υπήρχε μέσα στη σκηνή. Ευτυχώς, το τηλέφωνό μου και το GPS σώθηκαν κι έτσι ήμουν σε θέση να ειδοποιήσω το φίλο μου στο Arctic Bay, ο οποίος κανόνισε να σταλεί βοήθεια απ το Igloolik.

Ο Mike Horn σε παλιότερη φωτογραφία μπροστά στο αντίσκηνό του

Έστησα ένα υποτυπώδες καταφύγιο στον πάγο, για να προστατέψω τα υπάρχοντά μου. Θα είναι μεγάλη η αναμονή, με μόνο ένα windstopper και λίγα κεριά για να με κρατούν ζεστό.
Όταν θα φτάσω στο Igloolik, θα είμαι σε θέση να εκτιμήσω τη ζημιά και θα χρειαστεί να αντικαταστήσω ότι έχασα. Η ομάδα υποστήριξης θα μου φέρει καινούργιο εξοπλισμό την επόμενη βδομάδα και τότε θα μπορώ να ξεκινήσω και πάλι το συντομότερο δυνατό.
«Δώδεκα ώρες αργότερα, η ομάδα βοήθειας του Mike φτάνει τελικά στο σημείο και τώρα κατευθύνονται πίσω στο Igloolik, για να αποτιμήσει τη ζημιά στον εξοπλισμό του. (Ενημέρωση ΑΖ: 12.01.03)

9 Ιανουαρίου 2003 – Στενά Fury-Hecla
Ήταν πολύ όμορφα που είδα τον Jean-Philippe και την ομάδα. Πέρασαν τρία βράδια μαζί μου και γύρισαν πίσω στο Arctic Bay. Μετέφεραν μαζί τους όλο τον εξοπλισμό που θα χρειαστώ τις επόμενες 60 ημέρες στον πάγο. Κάναμε ότι μπορούσαμε για να πάρουν μαζί τους μερικές φωτογραφίες για να σας τις δείξουν, αλλά είναι πολύ δύσκολο να δουλέψει κανείς σε συνθήκες χιονοθύελλας, στους -35οC με κακή ορατότητα.
Τώρα έχω περάσει το Στενό Fury - Hecla και βρίσκομαι στον ηπειρωτικό Καναδά, ταξιδεύοντας πάνω στη Χερσόνησο Melville. Είναι καταπληκτικό πόσα επιπλέον λεπτά φωτός προστίθενται κάθε μέρα που περνά. Τώρα έχω φως από τις 10 το πρωί μέχρι τις 4 το απόγευμα. Μόνο προς το τέλος Φεβρουαρίου ο ήλιος θα σηκώνεται πάνω από τον ορίζοντα. Οι Εσκιμώοι μου είπαν ότι δεν θα νιώσω ζέστη απ τον ήλιο αν δεν φτάσει ο Απρίλιος – έτσι μπορώ μόνο να συνεχίσω να ονειρεύομαι πότε θα έρθει αυτή η ώρα.
Το τεραίν παραμένει λίγο πολύ το ίδιο. Τις τελευταίες λίγες μέρες βάδιζα πάνω σε σπασμένο πάγο, κάτι παρόμοιο μ αυτό που είχα συναντήσει στον Πόλο. Μερικές φορές πέρασα από επίπεδες περιοχές με μαλακό πάγο, αλλά δυστυχώς αυτό δεν έκανε ευκολότερη την πορεία μου, αφού το έλκηθρο δεν γλιστρούσε καλά. Χθες είδα κι άλλα ίχνη αρκούδας, αυτή τη φορά στον πάγο του ωκεανού. Αυτό είναι πολύ καλό σημάδι για μένα, γιατί ξέρω ότι είναι αρκετά σταθερός για να περπατήσω πάνω του.
Ακόμα μ ενοχλεί μια φουσκάλα στο δεξί πόδι. Θα χρειαστεί να σταματήσω για περίπου μία εβδομάδα, αν θέλω να περάσει αλλά δεν είναι αυτό που έχω στο μυαλό μου τώρα. Θα συνεχίσω να τραβώ το έλκηθρό μου και σύντομα θα μπορώ να ελπίζω να κατευθυνθώ δυτικά και να φτάσω σ ένα μικρό χωριό Ινουίτ, που λέγεται Pelly Bay. Αυτό το χωριό βρίσκεται περίπου 400 χιλιόμετρα βόρεια απ τον Αρκτικό Κύκλο κι έχει πληθυσμό 550 ανθρώπους.
Πρόγνωση θύελλας για αύριο. Θα ασφαλίσω το αντίσκηνό μου και θα μείνω μέσα. Η Φύση κερδίζει ξανά !!

1 Ιανουαρίου 2003
Μετά από δύο μέρες αναμονής σε συνθήκες θύελλας, ξαφνικά άκουσα τα skidoo, και βρίσκονταν εδώ, τα τρία παγωμένα πρόσωπα της ομάδας που είχε έρθει για να με ανεφοδιάσει με τρόφιμα και ρούχα. Στους -40οC ο Jean-Philippe και δύο ντόπιοι απ το Arctic Bay, είχαν ταξιδέψει νότια επί δύο μέρες για να με συναντήσουν. Πραγματικά ήταν μια πολύ συγκινητική συνάντηση.
Η άμεση προτεραιότητα ήταν να συναντήσουμε μια μεγαλύτερη σκηνή για να ζεσταθούν οι παγωμένοι ταξιδιώτες και μετά είχαμε τη δυνατότητα να χαλαρώσουμε και να χαρούμε για τη συνάντησή μας. Ο καινούργιος χρόνος γιορτάστηκε με το δικό του ιδιαίτερο τρόπο …μια μικρή δόση από ξεπαγωμένο ουίσκι και η χαρούμενη παρέα των ‘αρκτικών’ επισκεπτών μου στη ζέστη των -20οC στο εσωτερικό της σκηνής, που ανέβηκε μετά από όλον αυτό τον καιρό της μοναξιάς.
Σήμερα θα μείνουμε χαλαροί. Θα στήσουμε μια ακόμα σκηνή, ώστε να μπορώ να απλώσω όλα τα καινούργια μου εφόδια και να τα πακετάρω κατάλληλα στο έλκηθρο. Αποθέματα τροφής για 45 επιπλέον μέρες, μπαταρίες, καύσιμα και καθαρά ρούχα, θα προσθέσουν ξανά κιλά πάνω στο έλκηθρο αλλά θα μου δώσουν αυτονομία για ακόμα 60 μέρες πορείας.
Πήρα οδηγίες να κινηθώ κι άλλο ανατολικά, πριν κατευθυνθώ προς τα Στενά Fury και Hecla. Ο κόλπος του Boothia έχει ανοιχτά νερά μαζί με πάγους κι έτσι θα μου είναι αδύνατο να τον διασχίσω. Πάντα στο έλεος των στοιχείων της φύσης, θα χρειαστεί να ταξιδέψω άλλα 100 χιλιόμετρα νότια πριν επιχειρήσω να διασχίσω δυτικά προς την Ακτή Belly. Αυτό θα με φέρει πιο νότια, έξω απ την πορεία μου, για πάνω από 7 εβδομάδες στο σύνολο, αλλά μπορώ με χαρά να πω ότι σύντομα θα βρίσκομαι ξανά πίσω στην πορεία που έχω χαράξει πάνω στον Αρκτικό Κύκλο.
Θα χαρώ την παρέα των μελών της ομάδας, πριν επιστρέψουν ξανά στον πολιτισμό και με αφήσουν να συνεχίσω μόνος την πορεία μου. Πιστεύω ότι το 2003 θα είναι μια υπέροχη χρονιά, γεμάτη από εσωτερικές προκλήσεις και επιτυχίες. Τις καλύτερες ευχές μου σε όλους σας !

23 Δεκεμβρίου 2002 - Β 70°36' Δ 86°00'
«Είναι παράξενο να σκέφτεσαι ότι όλοι προετοιμάζονται για τα Χριστούγεννα κι εγώ είμαι εδώ, μακριά απ όλα αυτά. Δεν μου φαίνεται καθόλου ότι έρχονται Χριστούγεννα. Αυτή τη μέρα είμαι σ ένα άλλο ‘καταφύγιο’. Προσπαθώ να φανταστώ τα Χριστουγεννιάτικα στολίδια, το τζάκι, τα κάλαντα και όλη αυτή τη ζεστασιά που σημαίνει αυτή η γιορτή. Όντας μόνος σ αυτό το σκληρό περιβάλλον αυτή τη γιορταστική περίοδο, ξυπνούν μέσα μου όλα τα συναισθήματα. Υπάρχει αρκετός χρόνος για να σκεφτώ και για να εκτιμήσω τι μπορεί να προσφέρει η ζωή.
Έχω προωθηθεί άλλα 100 χιλιόμετρα απ την τελευταία μου επικοινωνία. Έχω αποκαταστήσει μια ρουτίνα στην καθημερινή μου ζωή και θα έλεγα ότι τα πράγματα πάνε σχετικά καλά. Προς το παρόν είμαι πάνω σε στεριά, ανάμεσα στις λίμνες Saputing και Ivisarak και κατευθύνομαι νοτιοδυτικά, στο Φιόρδ Nyeboe. Έχω δει μερικούς αρκτικούς λύκους, με όμορφη άσπρη γούνα. Έχω εκπλαγεί απ το μέγεθός τους, μοιάζουν πολύ με σκύλους. Ένας λύκος ήρθε να με επισκεφτεί την προηγούμενη νύχτα. Μπορούσα να τον ακούσω να τριγυρίζει πάνω απ τα βράχια, έξω απ το καταφύγιο. Μέσα στο αντίσκηνό μου, που ήταν στημένο μέσα στο καταφύγιο, ήμουν ασφαλής κι έτσι δε χρειαζόταν να βγω έξω και να συστηθώ. Στη στεριά υπάρχει μικρότερος κίνδυνος να συναντήσει κανείς πολική αρκούδα, καθώς αυτές συνήθως τριγυρίζουν πάνω στον πάγο της θάλασσας ή κοντά στις όχθες. Σύντομα θα επιστρέψω στον πάγο κι έτσι θα πρέπει να είμαι πάλι πιο προσεκτικός.
Τα καλύτερα νέα είναι ότι η μικρότερη μέρα πέρασε πια. Ήταν μάλλον μια μνημειώδης μέρα για μένα. Αισθάνομαι ότι ξεκινώ τον καινούργιο χρόνο μ ένα καινούργιο κίνητρο.
Τα αποθέματα τροφίμων μειώνονται και θα χρειαστώ μερικά επιπλέον. Η ομάδα υποστήριξής μου ετοιμάζεται να μου αναπληρώσει τα αποθέματα τροφίμων αλλά και καινούργια ρούχα, περίπου στις 30 Δεκεμβρίου.
Οι σκέψεις μου είναι με όλους εσάς, τη γυναίκα μου, την οικογένειά μου, τους φίλους και όλους εκείνους που με υποστήριξαν το χρόνο που πέρασε.
…Κι ένα μήνυμα για την Annika και τη Jessica… «Είδα τον Άγιο Βασίλη. Του μίλησα για δυο μικρά καλά κορίτσια. Είναι στο δρόμο του για να σας συναντήσει !!!»
Καλά Χριστούγεννα σε όλους από τον παγωμένο Βορρά !!

9 Δεκεμβρίου 2002 – Β 71ο35΄ Δ 84ο40΄
Μετά από μιας εβδομάδας πορεία ο Mike φτάνει τελικά σ ένα καταφύγιο στη μέση του πουθενά. «Οι Εσκιμώοι μου είπαν γι αυτό το κτίσμα ότι χρησιμοποιείται κάποιες φορές από κυνηγούς καριμπού, οι οποίοι έρχονται εδώ στα νότια από το Arctic Bay τα καλοκαίρια. Πρόκειται για μια στέγη μόνο –κανένας τοίχος δεν βρίσκεται στη θέση του- και παντού μέσα υπάρχει κολλημένο χιόνι. Δεν προσφέρει καμιά βοήθεια απ τα στοιχεία της φύσης αλλά με συνάρπαζε η ιδέα να φτάσω μέχρι εδώ. Αποφάσισα να πάρω μια-δυο μέρες ρεπό, να ξεκουραστώ λιγάκι και να ξανακοιτάξω πιο προσεκτικά τον εξοπλισμό μου. Έστησα τη σκηνή μέσα στο ‘καταφύγιο’ και τουλάχιστον μέσα σ αυτό θα μπορώ να ζεσταθώ λίγο, ανάβοντας τη γκαζιέρα μου».
«Η θερμοκρασία σταθεροποιήθηκε στους -30οC περίπου. Τα πρώην παγωμένα μου δάχτυλα με πονούν και μου θυμίζουν ότι πρέπει να τα προσέχω. Τις προηγούμενες μέρες συνάντησα συνθήκες μηδενικής ορατότητας και το μόνο που μπορούσα να δω μπροστά μου ήταν οι άκρες από τα σκι μου. Έτσι η πρόοδος της πορείας μου ήταν πολύ αργή. Έφτασα στη στεριά τελικά και διέσχισα κυρίως εκτάσεις τούνδρας. Τώρα βρίσκομαι κοντά στην ακτή κι από εδώ θα συνεχίσω πάνω στην παγωμένη θάλασσα για 20 ακόμα χιλιόμετρα, πριν ξαναβρώ στεριά».
«Έχω μάλλον διανύσει 300 χιλιόμετρα στο σύνολο (200 σε ευθεία από το Arctic Bay). Είμαι ευχαριστημένος από την πρόοδο που είχα, υπολογίζοντας τις κακές καιρικές συνθήκες και τη μειωμένη ορατότητα. Σύντομα θα περάσει η μικρότερη μέρα του χρόνου και θα μπορώ πλέον να υπολογίζω ότι κάθε μέρα θα μπορώ να βαδίζω και λίγο περισσότερο. Είναι πολύ παράξενο να βρίσκεσαι στο σκοτάδι συνεχώς. Είναι σαν να βρίσκεσαι σε όνειρο και δεν μπορείς να ξυπνήσεις απ αυτό».
«Τα ζώα με άφησαν αρκετά ήσυχο (ευτυχώς). Ωστόσο ξύπνησα μια νύχτα απ το θόρυβο μιας φώκιας που μύριζε τη σκηνή μου. Ξύπνησα τρομαγμένος κι αμέσως σκέφτηκα ότι πρόκειται για αρκούδα και ανακουφίστηκα διαπιστώνοντας ότι πρόκειται για φώκια. Επίσης είδα και τον πρώτο αρκτικό λύκο αυτές τις μέρες και τον έδιωξα μακριά, βάζοντάς του τις φωνές. Δεν ήθελα να περιμένω τους φίλους του να έρθουν, γι αυτό και τάχυνα το βήμα μου κι ευτυχώς δεν τον ξαναείδα από τότε».

Λάζαρος Ρήγος

Γεννήθηκε στην Τήνο το 1961 και ζει στο Λιτόχωρο του Ολύμπου από το 2008. Ίδρυσε το Adventure Zone το 2001, μετά από σκέψεις για δημιουργία ενός ελληνικού portal για τα σπορ περιπέτειας. Δημιούργησε αγώνες ορεινού τρεξίματος, όπως Olympus Marathon (2004), Virgin Forest Trail (2007), Χειμωνιάτικος Ενιπέας (2006), Rodopi Ultra Trail (2009), Olympus Mythical Trail (2012). Στο ενεργητικό του αρκετές συμμετοχές σε αγώνες, όπως και μικρές αποστολές ultra διασχίσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό

www.advendure.com

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

Get read for the most important #trailrunning week! @UTMBMontBlanc @ultratrailwtour https://t.co/sZStRDJmBc #UTMB… https://t.co/oZqsfSbZ7i
@PikesPeakRun Marathon & Ascend - To ακατάρριπτο ρεκόρ και ο ... @kilianj : https://t.co/iuovwUqenS https://t.co/SSCddPRb6T
Read the @SCARPAspa Instinct VSR review at @Advendure_Net : https://t.co/q28bV846qc https://t.co/nVas23Pzbf
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

UTMB® 2019: O Βασιλιάς των Αγώνων Βουνού είναι εδώ!

Pikes Peak Marathon & Ascend - To ακατάρριπτο ρεκόρ και ο ... Kilian!

Scarpa Instinct VSR!

Η εμπειρία μου από τον Salewa Olympus Mythical Trail 2019!

Altra Olympus 3.0: Δοκιμή και παρουσίαση!

Ελπίδες & Όνειρα για την ελληνική αποστολή στο Youth Skyrunning World Championships!

Νεκρή αθλήτρια από κεραυνό στο Sudtirol Ultra Skyrace 2019!

La Sportiva Kaptiva - Ταχύτητα και πρόσφυση στο maximum

Zagori Mountain Running 2019 - Πάρτε σβάρα τα βουνά!