Expedition Arktos: Ο Γύρος του Κόσμου από τον …Αρκτικό Κύκλο

Από 24 Οκτ 2002
Όσο οι adventurers γνωρίζουν πιο δυνατές εμπειρίες, τόσο ανεβάζουν και τον πήχη της δυσκολίας, βάζοντας τους εαυτούς τους σε μεγαλύτερες δοκιμασίες. Ένα κλασσικό παράδειγμα αποτελεί ο Νοτιοαφρικανός Mike Horn, ο οποίος ξεκίνησε πριν μια δεκαετία με διασχίσεις στη Νότια Αμερική και αφού έφτασε να κάνει πριν 3 χρόνια το Γύρο του Κόσμου απ τον Ισημερινό, κατέληξε σε ένα πολύ φιλόδοξο σχέδιο: να περάσει από την Ασία στην Αμερική μέσω Βόρειου Πόλου και μετά να πορευτεί πάνω στη γραμμή του Αρκτικού Κύκλου γύρω απ τη Γη! Η προσπάθεια που ξεκίνησε το Φεβρουάριο του 2002 δεν ήταν τόσο επιτυχής καταρχήν, όμως ο Mike συνεχίζει την υπεράνθρωπη προσπάθειά του που προβλέπεται να διαρκέσει τουλάχιστον άλλον ενάμιση χρόνο. Το AdventureZone.gr θα παρακολουθήσει την πορεία του Horn με συχνές αναφορές στην εξέλιξή της.

Αφού έγινε ο πρώτος άνθρωπος που συμπλήρωσε τον γύρο της Γης πάνω στον ισημερινό, ο Mike Horn άλλαξε γεωγραφικό πλάτος. Αυτή τη φορά διάλεξε ένα «μονοπάτι» ανάμεσα στους 66ο και 76ο παράλληλο. Το τεραίν και οι θερμοκρασίες αλλάζουν, από την τροπική ζούγκλα του Αμαζονίου στις ατέλειωτες παγωμένες εκτάσεις της Γροιλανδίας κι απ την οργιώδη βλάστηση της Ινδονησίας, στο άγριο τοπίο της Σιβηρίας. Ο Mike, είναι ένας επαγγελματίας adventurer που αναλαμβάνει τα τελευταία χρόνια διάφορα ακραία εγχειρήματα. Η φιλοσοφία του σχετικά με την περιπέτεια συνοψίζεται στα λόγια του: «…η παρόρμηση να πάμε πέρα από τα φυσικά, πνευματικά και ψυχικά μας όρια, είναι μια εσωτερική συμπεριφορά που υπερβαίνει τα παγκόσμια σύνορα. Βάζει σε δοκιμασία τα προσωπικά μας όρια κι ανοίγει το δρόμο για νέα κατορθώματα σε όλες τις πτυχές τις ζωής μας. Αυτή η φιλοσοφία αποτελεί την κινητήρια δύναμη που βρίσκεται πίσω από κάθε σπουδαία προσπάθεια».

Ο Mike Horn είναι επαγγελματίας adventurer. Γεννήθηκε το 1967 στη Νότια Αφρική και μετά τις σπουδές του πήγε στην Ελβετία, όπου ζει από τότε μέχρι και σήμερα. Το 1991 βρέθηκε με parapente και rafting στις Άνδεις. Το 1997 σε μια 6μηνη σόλο αποστολή στη Ν.Αμερική, ξεκίνησε από τον Ειρηνικό ωκεανό με τα πόδια, ανέβηκε στις πηγές του Αμαζονίου στις Άνδεις και κατέβηκε τα 7000 χιλιόμετρα του Αμαζονίου με hydro speed μέχρι να φτάσει στις ακτές του Ατλαντικού. Το 1999 ξεκίνησε τη μεγαλύτερη αποστολή του, την “Latitude Zero”: σε μια σόλο (πάντα) προσπάθεια έκανε το γύρο του κόσμου πάνω στον Ισημερινό, στη διάρκεια 17 μηνών (Ιούνιος 1999 – Οκτώβριος 2000) και πάντα χρησιμοποιώντας μη μηχανοκίνητα μέσα. Ο Mike Horn έχει τιμηθεί με διάφορα βραβεία σαν ο «adventurer της χρονιάς».

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ

Αρχικά το σχέδιο ARKTOS προέβλεπε την πορεία από τις ακτές της Σιβηρίας μέχρι τις ακτές του Καναδά μέσω του Βόρειου Πόλου και κατόπιν μια πλήρη πορεία πάνω στο Βόρειο Αρκτικό Κύκλο. Όμως το σχέδιο άλλαξε μετά την αποτυχία της διάσχισης του Πόλου. Πιο κάτω φαίνεται το τροποποιημένο σχέδιο ARKTOS, που προβλέπει μόνο τη διάσχιση του Αρκτικού Κύκλου:

1. Αναχώρηση από το Βόρειο Ακρωτήριο (Αύγουστος 2002). Ο Mike πλέει δυτικά προς τις ανατολικές ακτές της Γροιλανδίας, για μια απόσταση 5.000 χιλιομέτρων.
2. Αφήνει το σκάφος του στην ομάδα υποστήριξης. Διασχίζει τη Γροιλανδία με σκι, τραβώντας το έλκηθρό του με όλον τον εξοπλισμό.
3. Η ομάδα υποστήριξης θα έχει έτοιμο το ιστιοφόρο σκάφος στη δυτική ακτή της Γροιλανδίας. Αυτός θα διασχίσει τον πορθμό Davis με το σκάφος του για να περάσει στον Καναδά.
4. Στα Βορειοδυτικά Εδάφη του Καναδά, ο Mike θα περάσει από το Στενό Dease, το Βορειοδυτικό Πέρασμα στις βόρειες ακτές του Καναδά και θα φτάσει στο Coppermine.
5. Με τα πόδια από το Coppermine στο Point Hope της δυτικής Αλάσκας, βόρεια της οροσειράς Brook.
6. Πέρασμα του Πορθμού Bering (Βερίγγειου) που χωρίζει Αμερική και Ασία, από το Point Hope στο Ambarchisk με sea kayak.
7. Η Σιβηρία με τα πόδια, περνώντας από όλα τα τεραίν. Θα διατηρεί πορεία στον 68ο παράλληλο, ακολουθώντας ποτάμια και διασχίζοντας την οροσειρά Anadyrskiy, σε υψόμετρο 2.000 μέτρων.
8. Οι απομονωμένες περιοχές Kular και Tiksi, που βρίσκονται στην ανατολική ακτή της Σιβηρίας θα περαστούν με τα πόδια και με sea kayak.
9. Από το Norilsk κατευθείαν στο Murmansk. Είναι η περιοχή όπου στα χρόνια του Στάλιν λειτουργούσαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των εξόριστων.
10. Ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες, ο Mike μπορεί να ξεκινήσει απ το Murmansk προς το Βόρειο Ακρωτήριο με το ιστιοφόρο του ή με sea kayak. Φτάνοντας στο σημείο εκκίνησης ολοκληρώνεται και η αποστολή του, η οποία απ ότι ο ίδιος υπολογίζει θα διαρκέσει περίπου 18 μήνες.

Η ομάδα υποστήριξης θα συναντά σε πολλά σημεία τον Mike προκειμένου να τον ανεφοδιάζει με κάθε είδους εξοπλισμό (τρόφιμα, φάρμακα κλπ) και για να βγάζει φωτογραφίες και βίντεο από την αποστολή. Την ομάδα απαρτίζουν 4 έμπειροι συνεργάτες του Mike που θα έχουν την ευθύνη του έγκαιρου ανεφοδιασμού του, ένας φωτογράφος και ένας οπερατέρ. Όλοι οι συνεργάτες έχουν μακρά πείρα στο αντικείμενό τους και είναι παλιοί γνωστοί και συνεργάτες του Horn.

Για την πορεία του σε στεριά και θάλασσα ο Mike, ακολουθεί διάφορους τρόπους:
• Στη στεριά βαδίζει με σκι και χρησιμοποιεί βοηθητικά έναν «αετό-πανί» (kite) για να τον τραβά η δύναμη του ανέμου, όποτε είναι εφικτό. Σέρνει συνεχώς πίσω του ένα μικρό έλκηθρο, το οποίο μπορεί να μεταφέρει εφόδια και εξοπλισμό και μπορεί επίσης να χρησιμεύσει και σαν καγιάκ, όταν περνάει από εκτεταμένες ρωγμές στο στρώμα του πάγου, ή όταν ο πάγος είναι πολύ λεπτός για να τον κρατήσει.
• Στη θάλασσα ο Mike χρησιμοποιεί ένα 14μετρο ιστιοφόρο, κατασκευασμένο από ενισχυμένο αλουμίνιο. Η στιβαρή κατασκευή του είναι απαραίτητη για να σπάει τον πάγο. Το σκάφος αυτό έχει κατασκευαστεί ειδικά για τον Αρκτικό Ωκεανό, είναι πλήρως εξοπλισμένο με ραντάρ, GPS και έχει πανοραμική θέα, απαραίτητη για τον εντοπισμό πλεόντων παγόβουνων. Το μεγάλο του πλεονέκτημα είναι ότι η κατασκευή του, του επιτρέπει να αράζει στον πάγο. Ο Mike ονόμασε το σκάφος ARKTOS, όπως και την αποστολή και πιστεύει ότι θα του χρησιμεύσει και στο μέλλον.

Ο ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ

ΕΛΚΗΘΡΟ: Έχει μήκος 2,25 μέτρα και είναι φτιαγμένο από Kevlar, ένα ελαφρύ και ανθεκτικό υλικό που θα του επιτρέψει να επιβαρυνθεί όσο γίνεται λιγότερο με περιττό βάρος. Το συνολικό βάρος που θα μεταφέρεται στο έλκηθρο θα φτάνει τα 200 κιλά. Το έλκηθρο σχεδιάστηκε και χρησιμοποιήθηκε από τον Νορβηγό Borge Ousland, φίλο και σύμβουλο του Mike στην αποστολή ARKTOS. Με διάφορες τροποποιήσεις το έλκηθρο ενισχύθηκε για ευνόητους λόγους.

ΣΚΙ: Θα χρησιμοποιηθούν και σκι αλλά και «ρακέτες» χιονιού, που θα βρουν εφαρμογή κυρίως στη Σιβηρία. Οι δέστρες είναι ειδικά φτιαγμένες από τη Salomon και το σκεπτικό είναι ότι αν κάποια στιγμή σπάσει ο πάγος και ο Mike βουλιάξει, να μπορεί να λυθεί και να βγει όσο γίνεται γρηγορότερα από το νερό.

SEA KAYAK: Θα έχει διπλή χρήση. Και σαν βάρκα και σαν έλκηθρο, όταν στη διάρκεια της πορείας του θα συναντά τμήματα που θα πρέπει να το σύρει φορτωμένο με τον εξοπλισμό του.

ΚΙΤΕ (ΠΑΝΙ): Γενικά ένα kite μπορεί να τραβά έναν άνθρωπο με ταχύτητα μέχρι 100 χλμ την ώρα. Πάντως επειδή το πεδίο στα βόρεια του Καναδά είναι επικίνδυνο, ο Mike θα κάνει περιορισμένη χρήση του και κυρίως για να ξεπερνά μπλοκ από σπασμένους πάγους και για να «μειώνει» το βάρος που θα τραβά.

ΓΙΩΤ (ΙΣΤΙΟΦΟΡΟ): Ένα μονοκόμματο αλουμινένιο 14μετρο ιστιοπλοϊκό σκάφος (πλάτος 4.25μ) είναι ικανό λόγω κατασκευής να σπάει τον πάγο. Ναυπηγήθηκε το 1995 ειδικά για τον Αρκτικό Ωκεανό και ο Mike το απόκτησε πρόσφατα. Δεν έχει δοκιμαστεί μέχρι τώρα σε πάγους αλλά είναι πλήρως εξοπλισμένο με ραντάρ, GPS, Navcom και πανοραμική θέα στον καπετάνιο, απαραίτητη για τον εντοπισμό παγόβουνων.

Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ

Το αρχικό σχέδιο του Mike Horn ήταν να περπατήσει από τη Σιβηρία μέχρι τον Καναδά μέσω του Βόρειου Πόλου και κατόπιν να «κυκλώσει» τη Γη από τον αρκτικό κύκλο με διάφορα μέσα. Στις 26 Φεβρουαρίου ο Mike ξεκίνησε από το ακρωτήριο Artichesky, το βορειότερο σημείο της Σιβηρίας και το βορειότερο σημείο πριν το Βόρειο Πόλο πάνω σε ήπειρο (στον αρκτικό Καναδά υπάρχουν νησιά σε βορειότερο γεωγραφικό πλάτος). Ο Mike τραβούσε ένα έλκηθρο 200 κιλών, από τα οποία τα 110 ήταν τρόφιμα και άλλα 25 καύσιμα για να μπορεί να μαγειρεύει και να λειώνει χιόνι για νερό.

Ο Horn προσπάθησε με το σχέδιό του να επαναλάβει το κατόρθωμα των Νορβηγών Rune Gjeldnes και Torry Larsen, οι οποίοι το 2000 έκαναν την ίδια πορεία χωρίς καμιά απολύτως υποστήριξη. Το ίδιο προσπάθησε ένα χρόνο αργότερα να επαναλάβει ο επίσης Νορβηγός Borge Ousland, γνωστός από προηγούμενες αξιοσημείωτες πρωτιές σε Βόρειο και Νότιο Πόλο (για την ιστορία ο Ousland τα κατάφερε αλλά η προσπάθειά του δεν θεωρήθηκε unsupported καθώς λίγο μετά το ξεκίνημά του ζήτησε αντικατάσταση του έλκηθρού του, που έσπασε).

Θα παρακολουθήσουμε πιο κάτω την εξέλιξη της αποστολής Arktos με μορφή ημερολογίου, μέσα κυρίως από τα μηνύματα που στέλνει ο ίδιος ο Mike.

4 Μαρτίου 2002 - N 81°32' 908" E 096°19' 336"
Τις πρώτες μέρες της πορείας του ο καιρός ήταν κρύος και με θύελλες. Οι θερμοκρασίες ήταν κάτω από -50ο και οι άνεμοι που έφταναν τα 80 χλμ/ώρα τον ανάγκασαν να μείνει καθηλωμένος στο αντίσκηνό του. Αυτό ωστόσο τον βοήθησε να προσαρμοστεί στη ρουτίνα του αντίσκηνου και του μαγειρέματος. Όταν η θύελλα κόπασε και η θερμοκρασία ανέβηκε, ξεκίνησε την πορεία του. Δυστυχώς όμως τον χώριζε μεγάλη απόσταση θάλασσας από τον σταθερό πάγο που υπήρχε βορειότερα. Ο Mike ενημερώθηκε απ το δορυφορικό του τηλέφωνο ότι δύο άλλες αποστολές που κατευθύνονται στον Πόλο (Αυστραλέζικη και Κινέζική), μεταφέρθηκαν με ελικόπτερο 80 χλμ βορειότερα για να ξεπεράσουν αυτό το δύσκολο εμπόδιο. Στην επιστροφή του ο πιλότος μίλησε με τον Mike και τον ενημέρωσε ότι εξαιτίας του ασυνήθιστα ζεστού χειμώνα η θάλασσα δεν είχε παγώσει ακόμα, διαδικασία που θα διαρκούσε περίπου 15 μέρες ακόμα κατά την εκτίμησή του. Του πρότεινε να τον μεταφέρει κι αυτόν, πράγμα που ο Mike αναγκάστηκε να δεχτεί γιατί θα έβγαινε έξω απ το πρόγραμμά του.

13 Μαρτίου 2002 – N 82°36'40" E 93°07'303"
«Το χιόνι γίνεται όλο και πιο παχύ. Το έλκηθρό μου ζυγίζει ένα τόνο –έχω την αίσθηση ότι σέρνω και όλο το χιόνι μαζί του!!!» Ο Mike προωθείται αργά αλλά σταθερά και με σιγουριά. Πέρασε απ όλα τα δύσκολα τεραίν τις προηγούμενες μέρες. Συνήθως καλύπτει 10 χιλιόμετρα τη μέρα αλλά σήμερα κάλυψε μόνο 6 σε πορεία 7 ωρών. Η θερμοκρασία είναι -30ο.

18 Μαρτίου 2002 – N 82°48'565" E 90°50'427"
Η πρόοδος της πορείας είναι πολύ αργή και απογοητευτική. Και σαν να μη φτάνει αυτό, ο Mike έχει κρυοπαγήματα στα αυτιά του. Ακόμα κι όταν κοιμάται στο αντίσκηνο η θερμοκρασία φτάνει στους -18ο και το πρόσωπό του είναι εκτεθειμένο στο κρύο. «Το τεραίν είναι κακό με πολλές ανωμαλίες και τις τελευταίες δύο μέρες υπάρχουν συνθήκες θύελλας με θερμοκρασίες στους -30ο. Την ίδια ώρα υπάρχουν σφοδροί άνεμοι απ το βορρά κι έτσι με σπρώχνουν προς τα πίσω, τη στιγμή που προχωρώ μπροστά. Ευτυχώς δεν είδα πια άλλες αρκούδες, ευχαριστώ θεέ μου!».

21 Μαρτίου 2002 – N 83°10'000" E 90°57' 569"
Τελικά ο Mike έχει κάποια πρόοδο στην πορεία του. Καλύπτει πια 13 χιλιόμετρα τη μέρα. Έλυσε κάποια προβλήματα με τις «φώκιες» στα σκι του και αναφέρει ότι αισθάνεται κάπως ελαφρύτερο το έλκηθρό του. «Ακολούθησα κάποια ίχνη αρκούδων χθες. Πήγαιναν νότια. Είναι φανερό ότι οι αρκούδες διαλέγουν το ευκολότερο μονοπάτι στον πάγο, γι αυτό κι εγώ ακολούθησα τη διαδρομή τους όσο μπορούσα».

24 Μαρτίου 2002 – N 83°26'195" E 90°52'315"
«Η νύχτα που δεν παρατήρησα ίχνη αρκούδας, είναι η νύχτα που αυτή με επισκέφτηκε. Περίπου στις 2 τη νύχτα ξύπνησα από το θόρυβο μιας αρκούδας που μύριζε τα πράγματά μου γύρω απ το αντίσκηνο και γύρω απ το έλκηθρο. Πάγωσα, μη ξέροντας τι να κάνω. Μετά από λίγο αποφάσισα ότι θα ήταν καλύτερα να τη φοβίσω πριν αρχίσει να τρώει τα τρόφιμά μου. Μπορείτε να το πιστέψετε – μόλις έβγαλα το κεφάλι μου απ το αντίσκηνο, είδα την αρκούδα να γυρίζει και να απομακρύνεται. Δεν μπορούσα να πιστέψω στην τύχη μου!!»
«Η τύχη μου ήταν διπλή αυτή τη νύχτα. Αφού συνήλθα απ την εμπειρία με την αρκούδα, έπεσα να κοιμηθώ. Τότε πήρα άλλη τρομάρα. Τινάχτηκα από τον ήχο του πάγου που έσπασε ακριβώς δίπλα μου. Βγήκα έξω και είδα ένα άνοιγμα με πλάτος 3 μέτρα, ακριβώς 2 μέτρα μακριά απ το αντίσκηνό μου. Φριχτή εμπειρία! Ευτυχώς για μένα έμεινα σε σταθερό έδαφος. Μου πήρε λίγη ώρα σήμερα το πρωί για να περάσω αυτό το ρήγμα παρακάμπτοντάς το αλλά μπόρεσα στο τέλος να εντοπίσω ένα σημείο απ όπου θα μπορούσα να συνεχίσω την πορεία μου».
Ο Mike δοκίμασε να χρησιμοποιήσει το «πανί» για να τον βοηθήσει στην πορεία του και του φάνηκε αρκετά αποτελεσματικό στο να ελαφρύνει το βάρος που σέρνει αλλά κάποιες φορές κι αυτόν τον ίδιο.

27 Μαρτίου 2002 – N 83°45'288" E 91°12''702"
«Καλά νέα! Σήμερα πέρασα το 700ο χιλιόμετρο και μου μένουν ακόμα 698 μέχρι το Βόρειο Πόλο»

1 Απριλίου 2002 – N 84°1' 450" E 90°26'947"
Άλλη μια μέρα με θύελλα, που κάνουν αδύνατη και την έξοδο ακόμα απ το αντίσκηνο. Ο Mike κατάφερε να κάνει κάποιες επιδιορθώσεις στον εξοπλισμό του και να αλλάξει σκούφο και γάντια. «Με αυτούς τους δυνατούς ανέμους οπισθοχώρησα 7 χιλιόμετρα σε μία μέρα. …έξω απ το αντίσκηνό μου είδα ένα μεγάλο άνοιγμα στο πάγο. Το ‘έδαφος’ κουνιέται σαν να γίνεται σεισμός. Είναι διασκεδαστικό!! Φαίνεται να βρίσκομαι σε σταθερό έδαφος, ή έτσι ελπίζω τουλάχιστον. Ελπίζω να πέσει αύριο ο άνεμος και να μπορώ να βγω έξω απ τη σκηνή. Οι μέρες είναι μεγάλες εδώ. Αποφάσισα να φάω μια σοκολάτα, γιατί η Annika και η Jessica (Σημ.ΑΖ: οι κόρες του Mike Horn) μου είπαν ότι ήταν Πάσχα».

10 Απριλίου 2002
Ο Mike που τις προηγούμενες μέρες παρουσίασε ελαφρά κρυοπαγήματα στα δάχτυλά του, έμεινε στο αντίσκηνο μετά από ιατρικές συμβουλές που του δόθηκαν τηλεφωνικά. Πήρε χάπια μορφίνης για να ανακουφίσει τον πόνο και να κοιμηθεί. Το ιατρικό επιτελείο είναι βέβαιο ότι ετοιμάζει κάποια λύση για το πρόβλημα και σύντομα θα τον επισκεφτεί με το ελικόπτερο. Πράγματι τα ξημερώματα της επομένης ο ήχος του ελικόπτερου ακούστηκε πάνω απ την κατασκήνωση και σύντομα ο Mike ανέβαινε την ανεμόσκαλα που του έριξαν, αφήνοντας τους πάγους που για 45 μέρες ήταν το σπίτι του. Μεταφέρθηκε αρχικά στη μετεωρολογική Βάση Dickson, μια διαδρομή 8 ωρών πτήσης. Αφού του προσφέρθηκαν οι πρώτες βοήθειες, μεταφέρθηκε στο Norilsk, τη μεγαλύτερη πόλη πάνω απ τον αρκτικό κύκλο στη Σιβηρία. Την ίδια στιγμή το ιατρικό επιτελείο πετούσε απ την Γενεύη προς τη Μόσχα, με τελικό προορισμό το Norilsk.
Δύο μέρες αργότερα ο Mike Horn θα μεταφερθεί στη Γενεύη καθώς οι γιατροί εκτίμησαν τη σοβαρότητα της κατάστασής του. Εκεί θα ακολουθήσουν επεμβάσεις στα δάχτυλα των χεριών του και θα περάσει αρκετός καιρός μέχρι να επιστρέψει στην αποστολή του. Τα σχέδια πλέον τροποποιούνται και θα ξεκινήσει αναγκαστικά από το Βόρειο Ακρωτήριο (Nord Cap) της Σκανδιναβίας για να πραγματοποιήσει το δεύτερο μέρος του σχεδίου του, έχοντας αποτύχει στο πρώτο.

4 Αυγούστου 2002 – Βόρειο Ακρωτήριο
Η εκκίνηση με βάση το τροποποιημένο σχέδιο είναι γεγονός. Ο Mike αποπλέει με το ιστιοφόρο του και χάνεται πίσω από τους βράχους της ακτής. Προορισμός του οι ανατολικές ακτές της Γροιλανδίας, όπου ελπίζει να φτάσει σε λίγες εβδομάδες. Η διάσχιση του αρκτικού κύκλου αναμένεται να διαρκέσει 18 μήνες, σύμφωνα με εκτιμήσεις του ίδιου.

17 Αυγούστου 2002 – Angmagssalik (Γροιλανδία)
Στις 4 το απόγευμα το γιοτ του Horn μπαίνει στο μικρό λιμάνι του χωριού Inuit με τους 1200 κατοίκους. Εκεί τον περίμενε η ομάδα υποστήριξης. «Τις τελευταίες μέρες άρχισαν να εμφανίζονται τεράστια παγόβουνα και στο τέλος ήρθε και η ομίχλη. Δεν μπορούσα να δω περισσότερο από 5 μέτρα μπροστά. Δεν κοιμήθηκα για 4 μέρες –θα ήταν πολύ επικίνδυνο. Τα παγόβουνα ήταν τεράστια. Το ταξίδι κράτησε 13 μέρες, με ΒΔ ανέμους και μέση ταχύτητα 6-9 κόμβους. Ο Mike θα ξεκινήσει μετά από λίγες μέρες προετοιμασίας και ανάπαυσης, με στόχο τη διάσχιση της Γροιλανδίας από την ανατολική ακτή μέχρι τη δυτική. Ακριβώς πάνω απ το Angmagssalik, που βρίσκεται στις ακτές ενός φιόρδ, αρχίζει ένας παγετώνας. Θα χρειαστεί να βρει ένα πέρασμα για να ανέβει στην αχανή έκταση του παγοκαλύμματος της Γροιλανδίας. Ελπίζει ότι χάρη και στις θερμοκρασίες που είναι αρκετά χαμηλές θα μπορέσει να χρησιμοποιήσει και το πανί για να προωθηθεί γρηγορότερα. Η ομάδα υποστήριξης θα μετακινηθεί κι αυτή στη δυτική ακτή της Γροιλανδίας και θα τον περιμένει εκεί.

23 Αυγούστου - Angmagssalik (Γροιλανδία)
Ο Mike Horn ξεκινά την πεζοπορική διάσχιση της Γροιλανδίας. Μετά από έρευνα του παγετώνα βρήκε κάποιο πέρασμα που θα τον οδηγήσει στο «παγοκάλυμμα», σε υψόμετρο 3000 μέτρων. «Είναι πολύ απόκρημνη η έξοδος του παγετώνα αλλά πιστεύω ότι θα τα καταφέρω χωρίς προβλήματα. Είμαι καλά εξοπλισμένος και εκτιμώ ότι μεταφέρω 110 κιλά εξοπλισμού στο έλκηθρό μου. Ο καιρός είναι ασταθής αλλά το σημαντικό είναι ότι ο πάγος είναι κρύος και σκληρός. Αν όλα πάνε καλά πιστεύω ότι θα φτάσω στον κόλπο Disko στη δυτική ακτή, σε 25 μέρες».

30 Αυγούστου – «Παγοκάλυμμα» (Ice Cap)
«Οι τελευταίες μέρες ήταν δύσκολες. Είχα μεγάλα crevasses να ξεπεράσω από πάνω ή από γύρω. Έχω φτάσει στο Παγοκάλυμμα αλλά έχω ακόμα μερικές μέρες ανάβασης μπροστά μου. Κατά μέσο όρο προωθούμαι 25 χιλιόμετρα τη μέρα και χθες έκανα 31. Με 605 χιλιόμετρα να με χωρίζουν από τη δυτική ακτή, υπολογίζω να κάνω περίπου 20 μέρες. Βρέχει σταθερά ακόμα και το χιόνι είναι μαλακό και λασπερό –δεν βοηθά όταν όλα είναι βρεμένα».

2 Σεπτεμβρίου – «Παγοκάλυμμα» W40°47" N66° 14"
Στις 31 Αυγούστου ο Mike έμεινε όλη μέρα στο αντίσκηνο για να ξεκουραστεί, αφού έξω υπήρχαν συνθήκες θύελλας και πολύ ισχυρή χιονόπτωση. «Δεν με πειράζει και τόσο να πάρω μια μέρα ρεπό, αφού την προηγούμενη έκανα με τη βοήθεια του πανιού 51 χιλιόμετρα. Μέχρι τώρα είχα αίθριο ουρανό, δυνατούς βόρειους ανέμους, αντίθετους στην πορεία μου και βαθύ χιόνι «πούδρα» να κινούμαι. Η πορεία ήταν μέχρι τώρα απογοητευτικά αργή. Θα πρέπει να έχει -30ο έξω και με το δυνατό αέρα το κρύο είναι ακόμα πιο έντονο».

7 Σεπτεμβρίου 2002
Η μισή διαδρομή. «Καταφέρνω να κινούμαι περίπου 28 χιλιόμετρα τη μέρα. Έχει πολύ κρύο, καθαρό ουρανό και ανέμους που έρχονται από λάθος διεύθυνση».

11 Σεπτεμβρίου 2002
Μόλις 79 χιλιόμετρα χωρίζουν το Mike από τη δυτική ακτή!! Είχε εκπληκτική πρόοδο τις προηγούμενες μέρες. 37 χιλιόμετρα στις 8 Σεπτεμβρίου, 75 στις 9 και 143 στις 10. Η ομάδα υποστήριξης έφτασε στο Ilulissat πριν από 2 μέρες και τον περιμένει.

13 Σεπτεμβρίου 2002 - Ilulissat (Γροιλανδία)
Μόλις 17 μέρες από το ξεκίνημα απ την ανατολική ακτή ο Mike φτάνει στον προορισμό του. Οι άνθρωποί του περιέπλευσαν με το ιστιοφόρο τη νότια Γροιλανδία και το έφεραν μέχρι τον κόλπο του Disko.

22 Σεπτεμβρίου 2002 - Ilulissat (Γροιλανδία)
Στις 7 το απόγευμα ο Mike έφυγε με το γιοτ απ το μικρό ψαράδικο χωριό με σκοπό να διαπλεύσει το Στενό Davis που χωρίζει τη Γροιλανδία από τον Καναδά. «Είναι ήδη γεγονός ότι ο πάγος έχει αρχίσει να σχηματίζεται στα Βορειοδυτικά Εδάφη του Καναδά. Ο στόχος μου είναι να φτάσω στην Ακτή Cambridge, ένα χωριό στις νότιες ακτές του Νησιού Victoria. Εκεί μπορώ να αφήσω το γιοτ να ξεχειμωνιάσει και να συνεχίσω με καγιάκ. Οι προβλέψεις για τον καιρό μιλούν για δυνατούς ανέμους».

26 Σεπτεμβρίου – N73°29' W65°
«Απ το ξεκίνημά μου ακόμα, απ τις ακτές της Γροιλανδίας, πολεμάω με μια θύελλα. Τα πρώτα βράδια τα πέρασα άυπνος και είχα μια ταχύτητα περίπου 7 κόμβων. Τώρα οι άνεμοι κόπασαν κάπως και το χαμηλό βαρομετρικό κινείται νότια. Ατυχώς οι πιο ασθενείς άνεμοι δεν μου πρόσφεραν και ώρες ξεκούρασης. Στα ανοιχτά του Στενού Davis είναι τα παγόβουνα που εμφανίζονται σποραδικά και χωρίς καμιά προειδοποίηση μέσα απ την ομίχλη. Ελπίζω ότι με το να είμαι συνέχεια ξυπνητός θα μπορέσω να αντιδράσω ανάλογα και να αποφύγω να συγκρουστώ με κάποιο απ αυτά. Είμαι μάλλον ανήσυχος σχετικά με το αρχικό μου σχέδιο να φτάσω στην Ακτή Cambridge. Ακούγεται πολύ δύσκολο και είναι πιθανό να παγιδευτώ στους πάγους, καθώς άκουσα ότι ο χειμώνας ήρθε και ο πάγος σχηματίζεται πολύ γρήγορα. Ίσως χρειαστεί να ξανασκεφτώ το ενδεχόμενο να εγκαταλείψω το γιοτ νωρίτερα απ ότι προγραμμάτιζα».

30 Σεπτεμβρίου 2002
«Ο χειμώνας ήρθε νωρίτερα απ ότι αναμενόταν και η Φύση αποφάσισε να σταματήσει το σκάφος μου στo Arctic Bay, ένα μικρό χωριό στο Νησί Baffin (N 73° , W 85°). Το Στενό Bellot που οδηγεί στο Στενό Franklin, είναι κλεισμένο από μια λωρίδα πάγου με πλάτος 5 χιλιόμετρα και είναι αδύνατο για μένα να το περάσω. Το σημείο χωρίς επιστροφή έφτασε. Απ τη στιγμή που σχηματίζεται πίσω μου πάγος, δεν υπάρχει δρόμος που να μπορώ να επιστρέψω». «Τώρα πρέπει να προετοιμάσω το σκάφος μου για να βγάλει το χειμώνα στην Αρκτική και να φύγω με τα πόδια από εδώ. Με γεμίζει θλίψη το να εγκαταλείπω το γιοτ μου και τώρα θα είμαι με τα πόδια για τα επόμενα 15.000 χιλιόμετρα.
Ο χειμώνας έφτασε. Άρχισε να χιονίζει, ο ήλιος κατέβηκε χαμηλότερα και οι θερμοκρασίες πέφτουν» «Αν κατάλαβα καλά, αυτό το καλοκαίρι ήταν διαφορετικό στον αρκτικό Καναδά, με τον πάγο να λειώνει αργότερα και να σχηματίζεται νωρίτερα από προηγούμενες χρονιές. Αυτή είναι η φύση και πρέπει να πορευτώ μαζί της κι όχι εναντίον της, ακόμα κι αν αυτό προσθέτει δύο επιπλέον μήνες στην αποστολή μου».

5 Οκτωβρίου 2002 – Nanisivik (Αρκτικός Καναδάς)
«Αποφάσισα να αφήσω τη βάρκα μου στο Nanisivik, στο βορειότερο χωριό μεταλλορύχων του Καναδά. Το ορυχείο σταμάτησε την παραγωγή του την προηγούμενη εβδομάδα και όλοι οι εργάτες του έφυγαν για τα σπίτια τους μετά από 27 χρόνια παραγωγής ψευδάργυρου. Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους μεταλλορύχους και τους διευθυντές τους για τις υπηρεσίες που μου πρόσφεραν. Βγήκαν έξω απ τον τρόπο ζωής τους για να κάνουν τη δική μου πιο άνετη, όσο περίμενα την ομάδα υποστήριξης να φτάσει».
«Σήμερα που έφτασε η ομάδα μου, ξεκινήσαμε τις εργασίες για να βγάλουμε το σκάφος από τη θάλασσα και να το προετοιμάσουμε για το μακρύ και δύσκολο αρκτικό χειμώνα».
«Φαίνεται σαν η καλύτερη λύση να περιμένω λίγο ακόμα μέχρι να παγώσει εντελώς η θάλασσα. Το να φύγω τώρα με το καγιάκ παρακινδυνευμένο γιατί υπάρχει πάρα πολύς πάγος, αν όμως περιμένω για λίγες εβδομάδες θα μπορώ να φύγω πεζός, τραβώντας ο ίδιος το έλκηθρό μου. Στο μεταξύ γνωρίζω τους ντόπιους. Η ευγένεια και φιλοξενία τους είναι εκπληκτική


Λάζαρος Ρήγος

Γεννήθηκε στην Τήνο το 1961 και ζει στο Λιτόχωρο του Ολύμπου από το 2008. Ίδρυσε το Adventure Zone το 2001, μετά από σκέψεις για δημιουργία ενός ελληνικού portal για τα σπορ περιπέτειας. Δημιούργησε αγώνες ορεινού τρεξίματος, όπως Olympus Marathon (2004), Virgin Forest Trail (2007), Χειμωνιάτικος Ενιπέας (2006), Rodopi Ultra Trail (2009), Olympus Mythical Trail (2012). Στο ενεργητικό του αρκετές συμμετοχές σε αγώνες, όπως και μικρές αποστολές ultra διασχίσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό

www.advendure.com

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

@CappadociaUltra @ultratrailwtour 2019 results https://t.co/Hxd7V6t1lZ https://t.co/7MQ0p2Phi5
RT @CappadociaUltra: Congratulations to the finishers of 2019 Salomon Cappadocia Ultra Trail that run along the hills and valleys of Cappad…
Το Σαββατοκύριακο που άλλαξε τα δεδομένα στο αγώνισμα του μαραθωνίου δρόμου, ένα άρθρο - ανάλυση του Ιωάννη Δαγκόγλ… https://t.co/2uloNxeib5
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Στο Limone έκλεισε η Skyrunning σεζον - Ruy Ueda & Sheila Aviles οι νικητές της φετινής Migu Run Skyrunner World Series

Πολλές ελληνικές συμμετοχές και αξιόλογες επιδόσεις στο Salomon Cappadocia Ultra Trail 2019!

X-Ultra Tihio Race, 10ος Rodopi Ultra Trail 100 miles: Ο νέος είναι ωραίος, ο παλιός όμως είναι αλλιώς!

Το Σαββατοκύριακο που άλλαξε τα δεδομένα στο αγώνισμα του μαραθωνίου δρόμου!

Γράφτηκε ιστορία με το 1:59:40 του Eliud Kipchoge στην Βιέννη!

INEOS 1:59 challenge: Θα καταφέρει ο Eliud Kipchoge να σπάσει το φράγμα  των 2 ωρών στο μαραθώνιο;

Κανόνες καλής συμπεριφοράς ...

ATR 2019, Άνδρος, ανεμογεννήτριες, αναρρίχηση και σχέδια για το μέλλον - Μια συζήτηση με την Αριάνα Μασέλου!

Μποτάκια πεζοπορίας SCARPA - SALEWA